Voor de laatste dag van het vorige jaar wilden we het ons makkelijk maken.
In plaats van 's avonds zelf een volledig menu te bereiden, kozen we ervoor om 's middags in een restaurant te gaan eten en het dan later thuis gewoon bij hapjes, olijven, kaasblokjes, dorrito's enz. te houden.
Zo gezegd, zo gedaan.
Voor het restaurant viel onze keuze na een intensieve brainstormsessie en door eliminatie uiteindelijk op La Medina in Elsene. Toen M. en ik in de jaren '90 nog in Brussel woonden, kwamen we daar af en toe over de vloer en we hielden er goede herinneringen aan over.
Maar eerst wilde M. nog eens over de campus van de VUB lopen, wat we een twintigtal jaar geleden zowat dagelijks deden. Nu lag hij er volkomen desolaat bij, op een verwarde student en een eenzame bewaker na dan. Voor de kinderen was het wellicht de eerste maal dat ze er kwamen, maar of ze echt onder de indruk waren, betwijfel ik. M. leek wel deugd gehad te hebben van dit bezoekje en goedgemutst reden we naar het restaurant. Voorzichtigheidshalve hadden we er gereserveerd, maar dat bleek volkomen overbodig, want lange tijd waren we er de enige gasten, uitgezonderd diegenen die iets kwamen afhalen.
Allevier hebben we ons toen uitgebreid te goed gedaan aan de Marokkaanse keuken en oververzadigd trokken we naar het 3de luik van onze uitstap naar Brussel : de tentoonstelling 'Aan tafel' in de gebouwen van Thurn und Taxis. Een echte aanrader !
De tentoonstelling is onderverdeeld in 4 grote, thematische delen : de grondstoffen voor voedselproductie, de (over)consumptie - productie - marketing - transport, het afval - hoe verschillende culturen met eten omgaan, hoe de groeiende wereldbevolking en exploderende stadspoluaties blijven voeden ?
Er zijn tal van filmpjes te zien en er wordt een schat aan informatie verstrekt ; wie alles grondig wil bekijken, is toch wel een paar uur zoet. Zelf hadden we niet zo heel veel tijd en bovendien hadden we het geduld van de kinderen toch al aardig op de proef gesteld. Toch gingen we tevreden naar huis en wellicht probeer ik de tentoonstelling een tweede maal te bezoeken, ook al is de inkom vrij duur.
Deze tentoonstelling zet de bezoeker echt aan het denken over ons eetpatroon, onze eetgewoonten en onze voedselproductie.
En omdat ik het niet laten kan, toch nog een sneer naar de heer Etienne Vermeersch, die elke gelegenheid te baat neemt om te pleiten voor een opgelegde bevolkingsbeperking : op wereldschaal is het grote probleem niet zozeer de overbevolking/bevolkingsexplosie, maar de ongelijke verdeling van het voedsel en de ongelijke toegang tot de productiemiddelen. De aarde kan zonder al te grote problemen meer dan voldoende voedsel produceren, alleen heeft een minderheid veel te veel en vaak te ongezond voedsel te zijner beschikking, terwijl de meesten moeten knokken om dagelijks voldoende gezond te kunnen eten.
Iets na vijven vertrokken we dan naar huis en installeerden we ons knus in de salon om middernacht af te wachten en ons verder vol te proppen met allerlei 'amuse-gueules'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten