Lang geleden

Gisteren nog eens 3 zaken gedaan waarvan het al veel te lang duurde dat het er nog eens van gekomen was en er echt van genoten :

a) voor het eerst sinds de opening op de nieuwe plek (toch alweer bijna anderhalf jaar blijkbaar, nadat de winkel zijn oude vertrouwde stek in een wat onderkomen winkelgalerij gedwongen moest verlaten) de muziek Caroline echt bezocht en er ook voor het eerst iets gekocht : 'Cosmic Slop' van Funkadelic, een compilatie van Sam & Dave en de 1ste van Mano Negra (Patchanka ; jeugdsentiment). Het aanbod nieuwe vinylplaten is indrukwekkend en blijkbaar hebben ze een niche gevonden in de markt, want de winkel houdt het dus al ruim een jaar vol. Ik vermoed dat veel van de oude klanten de weg er naartoe teruggevonden hebben. Goede zaak.

b) voor het eerst sinds erg lang (zowat 3 jaar schat ik) nog eens een hele rit fictie kunnen lezen in de trein. Sinds 2011 heb ik er ofwel geen tijd meer voor gehad, ofwel non-fictie gelezen. Het was fijn me nog eens te kunnen onderdompelen in een (korte) roman : 'De eeuwige echtgenoot' van Dostojevski. Op zich niet meteen de meest opbeurende lectuur, maar ik kikkerde er merkbaar van op eens meer dan amper een paar bladzijden na elkaar te kunnen lezen. Wat Dostojevski en de trein betreft nog een leuke anecdote : enkele weken geleden zat ik op de terugreis van het werk tegenover een vrouw die ik wel vaker zie. In mijn tas zat dus 'De eeuwige echtgenoot', maar ik was eerst begonnen om de krant van de voorgaande dag verder uit te lezen. Tegelijk zat zij in een turf van een boek ; ook een Dostojevski ('De idioot', wel in het Engels). De tweede helft van de treinreis zaten we zodoende beide in een boek van deze Russische schrijver te lezen. Het is wel niet tot een gesprek gekomen.

c) voor het eerst in jaren heb ik gisteren Italiaans moeten spreken en, wonder boven wonder, het ging nog redelijk. Het hielp daarbij natuurlijk dat het 'gesprek' hoop en al 2 minuten duurde. Iemand vroeg me bevestiging of hij wel op het juiste perron stond voor de trein naar de luchthaven van Zaventem. Ik heb hem dan maar zo goed en zo kwaad als het ging te woord gestaan en meen begrepen te hebben dat hij me begreep. Al is dat niet helemaal zeker, want meteen daarna klampte hij een treinbegeleider aan, maar die straalde in de gegeven omstandigheden wellicht iets meer expertise uit. Alhoewel ik betwijfel dat diens Italiaans even vlekkeloos was als het mijne !