Nick Cave & The Bad Seeds

...gisterenavond in concert in Vorst Nationaal en ik mocht erbij zijn.
Door m'n (alweer) te lang getalm was het namelijk een of twee weken op voorhand uitverkocht, maar prompt reageren van mijn part leverde via ebay alsnog een ticket op en bovendien tegen een bijzonder redelijke prijs. Vooraf vroeg ik me af hoe dit concert zich zou verhouden t.o.v. datgene dat ik begin de jaren '90 in de Brielpoort in Deinze bijwoonde. Toen verliet ik de zaal enigszins ontgoocheld omdat ik gehoopt had de Nick Cave van de jaren '80 aan het werk te zien, maar die dagen lagen toen al een tijdje achter hem. Het was zeker geen slecht concert, maar het kwam toen wel na een van zijn wat mij betreft mindere platen (Henry's Dream) en het had niet de verhoopte intensiteit of angstaanjagendheid. Wat ook een rol kon spelen in de manier waarop ik het komende concert zou ervaren, was het feit dat ik zijn laatste plaat nog niet in huis heb en er nog geen enkel nummer van heb gehoord.

Samen met R.D. en zijn charmante echtgenote begaf ik me gisteren dus op weg. Het begin van het concert was gepland om 20.00 uur, maar tot onze grote verrassing begon het voorprogramma al rond 19.30 uur. Tja, wat kan ik erover zeggen ? Deze groep paste helemaal niet in de bunker van Vorst Nationaal. De muzikanten waren met 3, een met akoestische gitaar, een bassist en iemand aan de xylofoon (of iets dergelijks). De songs van de Australische groep kwamen totaal niet tot hun recht en 95 % van het publiek luisterde ook niet, want langs alle kanten hoorde je geroezemoes. Naar het einde toe konden hun nummers me meer boeien dan in het begin, maar niettemin vroegen we ons toch steeds af of hun concert nog lang zou duren (uiteindelijk 30 à 45 minuten).

Na een pauze van toch wel een half uur, kwamen dan toch The Bad Seeds het podium op en als laatste een ogenschijnlijk goed geluimde Nick Cave. En meteen staken ze bijzonder energiek van wal, wat bij mij zeker in goede aarde viel. De toon was meteen gezet, ook qua inzet van de voorman, want hij gaf zich nu opnieuw volop. Maar deze aanpak kon me wel niet steeds bekoren, zoals in het geval van zijn klassieker 'Tupelo'. Het is een zaak om er volop tegenaan te gaan, maar hier was er naast de stem van Cave meer een soort muzikale brij hoorbaar vond ik. De typische Bargeld-riff in het nummer, die het wat mij betreft draagt, verdween haast compleet in al het (weliswaar indrukwekkende) muzikale geweld. Daarnaast vond ik ook dat de korte pauzes tussen elk nummer, de vaart wat uit het concert haalden. Daarbovenop kwam dat hij er af en toe een trager nummer of ballade tussen gooide (genre 'The Ship Song'), waardoor het concert voor mij persoonlijk soms wat verzandde. Die indruk werd nog versterkt door het feit dat ik zijn nieuwste plaat dus helemaal niet ken en die nummer bijgevolg evenmin herkende.

Cave heeft zijn houding t.o.v. zijn publiek ook fundamenteel veranderd in vergelijking met pakweg 20 jaar geleden, toen hij het vaak uitdaagde en eerder vijandelijk bejegende of in ieder geval op afstand hield. Daarvan viel nu niets meer te merken en zeker tijdens de eerste helft van het concert zocht hij vaak contact met de toeschouwers en maakte grapjes. Niks geen beklemmende, onheilspellende sfeer meer. De andere groepsleden leken het trouwens ook best naar hun zin te hebben, want Mick Harvey stond de helft van de tijd te lachen naar de anderen. Cave deed zelfs talrijke pogingen om een danspasje te doen, maar of hem dat goed afging, laat ik in het midden. Mogelijk oefent Brazilië dan toch nog enige invloed op hem uit ! De voormalige King Crow ging wel niet als een bezetene te keer, maar was toch bijzonder gedreven.

Na 75 minuten stopte de groep er dan mee. Maar gelukkig deden ze nog 2 bissen met in totaal 5 nummers waarin ze het publiek een paar maal weer collectief uit de bol lieten gaan. Tevens speelden ze ook het mooie 'Into my arms'.

Wat kan ik hier nu uit besluiten ?
Een goed concert, maar voor mijn part niet helemaal memorabel, wat ik aanvankelijk wel dacht na de sterke en heel energieke start.
Ook dat Nick Cave geëvolueerd is en dat ik ver achtergebleven ben. Van zijn eerste 4, 5 platen met de Bad Seeds heeft hij tot mijn ontgoocheling nauwelijks nummers gespeeld (wel Tupelo dus, ook Deanna, maar niets uit 'From her to eternity' bijvoorbeeld). Wat uiteindelijk wel een opluchting was voor mij was het laatste nummer, uit het onnavolgbare 'Your funeral... my trial'. Het hele concert lang hoopte ik dat hij ten minste 1 liedje uit dat monument zou spelen (The Carny, of Stranger than kindness of Hard on for love) en als laatste toegift, brachten ze inderdaad 'Hard on for love' (voor de leken, 'hard on' betekent hier wel degelijk ook 'erectie'; het nummer barst van de al dan niet expliciete seksuele toespelingen).
Daarnaast ben ik nog niet helemaal overtuigd van zijn croonerkwaliteiten. Op plaat vallen die songs best mee, maar live lijkt zijn stem me iets te beperkt om dat repertorium degelijk te brengen.

Niettemin was ik heel blij dat ik deze groep nog eens aan het werk heb gezien en gehoord (ook al is de bezetting niet meer dezelfde als in '92) en van mijn part mogen ze gerust nog eens terugkomen.