Survival of the fittest ?

Neen, geen lekke band deze keer.

Gisteren in onze hoofdstad getuige geweest van een vreemd fenomeen : verkeersagressie door een fietser of althans, daar leek het toch op.

Wij pendelaars begaven ons gewoontegetrouw kuddegewijs naar het Noordstation toen er plots een fluitje weerklonk zoals van een politieagent die het verkeer staat te regelen. Verschrikt keken we op maar in plaats van een druk gesticulerende dienaar der wet in actie te zien verscheen er een fietser met mountainbike-achtig stalen ros, hesje en een fluit in z’n mond. Blijkbaar maakt deze persoon de hoofdstad op die manier onveilig. Steeds paraat om de andere, niets vermoedende medegebruikers van de stedelijke infrastructuur op zijn aanwezigheid te wijzen. Vermoedelijk weegt een fietsbel net iets meer dan zo’n fluitje en in dergelijke middens telt mogelijk elk overtollige gram, net zoals in de motorsport eigenlijk.

In plaats van geduldig te wachten tot de hele troep het zebrapad had overgestoken, kwam hij eraan gereden en maakte door zijn gefluit duidelijk dat hij erdoor wilde/moest. Daarbij gaf hij nog een heuse stoppie ten beste (alweer een analogie met motormiddens ! ) en gebaarde tevens druk naar diegenen die zich instinctmatig naar de plaats van afspraak met hun trein begaven. Of die gebaren als excuus bedoeld waren, dan wel om uiting te geven aan zijn ergernis, heb ik helaas niet kunnen opmaken.

Nu weet ik wel dat in Brussel de pendelaar veel vaker voorkomt dan de nog relatief zeldzame fietser en dat de risico’s voor deze laatste op lichamelijke letsels vanwege de alomtegenwoordige gemotoriseerde predators groter is omdat hij zich meer dan eens tussen zijn natuurlijke vijanden moet wagen om vooruit te komen, maar dat is geenszins een reden om het zich al bij al vreedzame, te voet voortbewegende specimen op stang te jagen. Ook niet als het de week van de fietser is. Op den duur ga ik mijn waarde vriend R.D. nog gelijk moeten geven, die een absolute hekel heeft aan de hoofdstedelijke fietser, net vanwege diens vermeende arrogantie.

Zelf ben ik een vrij assertieve fietser, een Brusselse erfenis waarmee ik de automobilisten bij ons te lande meer dan eens terroriseer. Maar voetgangers, die laat ik met rust of bejegen ik wèl met het nodige respect.