maandag 26 mei 2008

Phara

Het voorbije weekend heb ik voor het eerst een aflevering van het programma 'Phara' bekeken. Maandag wilde ik namelijk het de uitzending ervoor en die erna opnemen en in één moeite nam ik er 'Phara' dan maar bij.

Toevallig was J.-P. Van Bendeghem een van de gasten. Ik heb in een ver verleden ooit nog een cursus logica bij hem gevolgd. Laat me volstaan met te vermelden dat ik er niet echt voor in de wieg gelegd was.

Maar mijn punt nu : 'Phara' trekt op geen kloten. Zo, het is er ook eens uit.

Wat genuanceerder nu, want ik mag dat programma niet afrekenen op basis van 1 enkele aflevering. Echter, als dat de standaard is waarop tegenwoordig praatprogramma's worden afgerekend (heb nooit 'De laatste show' bekeken), dan is het droevig gesteld met tv in onze gouw. En ik vrees dat dit lang niet alleen ten onzent zo gaat, maar een algemeen en uiterst bedroevend verschijnsel is.
Gasten mogen namelijk nauwelijks uitspreken, worden voortdurend onderbroken, krijgen weer een andere vraag voorgeschoteld nog voor ze goed en wel begonnen zijn aan een antwoord op de vorige. Voor echte en interessante gesprekken is nauwelijks nog plaats.
Het programma duurt dan ook maar 30 minuten en da's een veel te kort tijdsbestek om verschillende gasten echt aan het woord te laten : 10 minuten per item, waarbij natuurlijk de journalist zelf ook nog aan bod moet komen en tonen dat hij het onderwerp kent...
Afvoeren die hap !!
(of toch als dat het vaste stramien ervan is) ;-)

'Nauwgezet en wanhopig', waar is de tijd...
Niet dat elk praatprogramma daarop geënt moet zijn, velen zouden afhaken en dat willen we immers niet, maar mogen er nog echte gesprekken op tv worden gevoerd, waar de een respectvol naar de andere luistert en hem/haar eens gewoon laat praten en zijn gedachtengang ontvouwen in plaats van geforceerd van de hak op de tak te springen ?

1 opmerking:

Anoniem zei

Ik kijk ook zelden naar praatprogramma's, maar als ik kijk, erger ik mij ook zo aan dat niet laten uitspreken.
Geef mij maar de krant (al zal die ook niet altijd objectief weergeven wat er gezegd wordt).