Gisteren was het overal moederdag. Overal, behalve in de provincie Antwerpen, waar de inboorlingen dat liever in augustus vieren, t.g.v. de tenhemelopneming van de Maagd Maria. Allemaal goed en wel, maar ik weiger me dus in die mate te integreren of te laten assimileren. Het is dus wachten op de dag dat ik met (of zonder) hebben en houden gedeporteerd wordt, want bovendien spreek ik nog Frans met S., wat binnenkort misschien ook nog een misdrijf wordt.
Bij ons wordt moederdag dus gewoon op de 2de zondag van mei gevierd, punt uit. Zo heb ik het 'geleerd' (immers, afkomstig uit Vlaams-Brabant). Van starheid en immobilisme gesproken. Met zo'n houding kan men in Vlaanderen niets beginnen, dynamisme en flexibiliteit, dat is wat ze hier nodig hebben.
En van de twee cd's die M. kreeg had ze er blijkbaar al één...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
't Is echt mopperen, jong.
Klap gerust Frans, half Antwerpen doet toch lustig met u mee.
Verder viert iedereen voor mijn part lustig moederdag op de door de commercie aangenomen datum. Ik vind het zelf wel charmant, die tradities en folklore (zoals vb. Sinte-Maarten ipv halloween enz.), maar blijkbaar is het niet voldoende polcor om dat te vinden.
Sorry, Brompot, maar dat eeuwige afgeven door de weldenkende mens op alles wat Vlaams is, en zeuren over hoe slecht het hier wel vertoeven is, komt mij eigenlijk de keel uit. Vooral wanneer althans een deel van diezelfde weldenkende populatie elk jaar vol overtuiging naar Sfinks en aanverwanten trekt om "andere culturen, tradities, folklore te leren kennen en waarderen".
Niets persoonlijks, hoor.
Maar vier gewoon twee keer moederdag! En twee keer vaderdag. Probleem opgelost.
Een reactie posten