In Brussel aangekomen, gingen we eerst een vriend bezoeken om hem enkele films uit te lenen en zijn brievenbus te helpen leegmaken die hij al een tweetal maanden niet meer kan openen. Daarna gingen we iets eten in een Vietnamees restaurant, alwaar R. trots toonde hoe goed hij met eetstokjes overweg kan. Het lijkt er dus op dat hij stilletjesaan op enkele vlakken beter doet dan ik.
Na de lekkere maaltijd (3 gangen voor mij) gingen we naar het museum om de expositie te bekijken. Intussen lieten we R. enkele stukjes toeristisch Brussel zien (Beurs, Grote Markt, Kunstberg). Toevallig werd op zaterdag ook het Magrittemuseum feestelijk geopend, waardoor we heel wat volk zagen getooid met een wat onnozele plastic bolhoed.
Maar Jongens en meisjes dus. Een qua oppervlakte vrij bescheiden tentoonstelling, maar met heel wat wetenswaardigheden. Zo leerde ik dat pas vanaf 1978 bij wet alle opleidingen op school toegankelijk werden gemaakt voor jongens en meisjes. Da’s amper 30 jaar geleden en was voor mij de evidentie zelf, hoogstwaarschijnlijk omdat ik zelf nooit anders gekend heb (niet-gemengd onderwijs wel nog). Dat is wat mij het meest is bijgebleven. Ook dat de universiteit van Leuven de laatste grote Belgische universiteit was waar meisjes/vrouwen werden toegelaten (1920 als ik het me goed herinner) en ook de naam Marie Popelin.
Voor de rest probeerde ik me wel in te leven in het heersende man-vrouwbeeld van de 19de eeuw : vrouw aan de haard, man die geld (en andere genoegens) vergaart. Lijkt me bij nader inzien eigenlijk helemaal niet zo slecht. Dat gaat toch al enkele millennia mee, dus er zal toch wel iets aan deugen !
Per toeval las ik vandaag in een onderhoud van Erasmus over het huwelijk ook een theologische rechtvaardiging gelezen voor deze stand van zaken : de man is de baas van zijn echtgenote zoals Christus de leiding heeft over de Kerk, waardoor in beide gevallen de een onderworpen is aan de ander. Mooi is dat, en eenvoudig ook. Op mijn maat geschreven, quoi.
Na de tentoonstelling, die zoals verwacht R. nogal snel verveelde, bezochten we nog de ondergrondse overblijfselen van het grote paleis dat ooit op de Coudenberg stond en dat in 1731 grotendeels werd vernietigd door een brand (ook toegankelijk via het Belvue Museum). We traden daar in de voetsporen van illustere vorsten als Filips de Goede, Karel V enz. Toch wel indrukwekkend. Tientallen jaren liet men de ruïnes ongemoeid, maar daarna werd besloten om wat overbleef af te breken en de wijk herop te bouwen. De bezoeker wandelt nu rond in wat restte na de afbraak, en wat volledig onder de grond ligt (onder het Koningsplein ligt en enkele van de gebouwen errond(. Je kunt zelfs een stukje wandelen wat ooit een echte straat geweest is, de Isabellastraat.
Na deze archeologische (of is het speleologische) afsluiter was het tijd om naar huis te gaan, of liever de schoonouders, waar we op een barbecue werden vergast. En R. bleek toch nog blij te zijn dat hij met ons meemoest. ’t Is eens iets anders als het Legermuseum.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten