Hieronder een lijst met een korte persoonlijke indruk :
The immoral Mr. Teas, van Russ Meyer
Een pretentieloze film gemaakt door een handvol enthousiastelingen, wat er net een van de sterktes van vormt, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld (alweer) Beyond the valley of the dolls. Mr. Teas is een onopvallend personage dat me wat aan M. Hulot deed denken, maar dat kan ook te maken hebben met mijn gebrekkige filmcultuur. De dames in de film merken hem nauwelijks of vaak zelfs niet op en doen gewoon voort met wat ze bezig zijn, hun werk of dartelen in water of bos. Voor een extra komische noot zorgt de vaak gortdroge commentaar van de voice off over pakweg de weldaden van zwemmen, snaarinstrumenten, het zonlicht die dan gekoppeld wordt aan beelden die de mannelijke fantasie prikkelen. Er zijn geen dialogen. In de jaren '50 getuigde het van redelijk wat moed om dergelijke films te maken, ook al zijn ze veel braver dan sommige van zijn latere projecten. Een leuk tussendoortje, maar ook niet meer dan dat. Je kunt intussen bijvoorbeeld je krant lezen.
Eve and The Handyman, Russ Meyer
Een film die niet zoveel om het lijf heft en nauwelijks boeit (is dat niet zo met al Meyer zijn films zullen velen zich misschien afvragen). Daar waar "Mr Teas" evenmin een scenario die naam waardig heeft, kon de kijker nog enigszins meegaan in wat werd getoond. Hier is die affiniteit verdwenen. Rode draad is een vrouw die om een onduidelijke reden een klusjesman volgt ; ze lijkt een detective te zijn, maar de (originele) ontknoping leert ons dat we op het verkeerde been werden gezet. Ook hier weer een onafhankelijke productie door een kleine ploeg, met als grootste troef de echtgenote van Russ Meyer, Eve. Praktisch geen naakt. Onlangs postte ik hier trouwens een fragment uit deze film ; de muziek daarin is wel niet origineel.
Up !
Alweer een film van Russ Meyer, uit de jaren '70 deze keer. Bekende ingrediënten : nazi’s, borsten, seks, (half)naakte dames, borsten, humor, karikaturaal geweld, soms mooie panorama’s en hevig bewegende borsten van lopende dames. Scenario is nogmaals eerder secundair ; een 'thriller' waarin men op zoek gaat naar de moordenaar van Adolph Schwartz. Min of meer origineel is de toevoeging van een Grieks koor, in de figuur van een naakt Kitten Natividad. De oude Grieken zouden nogal hebben opgekeken. De mannen zijn zoals meestal bij Meyer idioten, eventueel met spierballen.
Death race 2000
Deze film had ik al ettelijke jaren geleden gekocht en tijdens het doorsnuffelen van een kast vond ik hem terug. Enigszins weer actueel geworden door het overlijden van hoofdacteur David Carradine, maar ik had hem een paar dagen eerder met veel plezier herbekeken.
Puur vermaak is dit, met Sylvester Stallone in een glansrol als een lachwekkende voorbode van latere films als Rambo. Een autorace doorheen de VSA in een tijdperk waarin er blijkbaar nog maar twee grootmachten overblijven die elk een stuk van de wereld beheersen : de VSA en Frankrijk. Doel van de race : als eerste aankomen en zoveel mogelijk punten scoren door het aan-/doodrijden van argeloze medeburgers. Ondertussen moeten de deelnemers afrekenen met een verzetsbeweging die het op de Amerikaanse president gemunt heeft tot die deze race jaarlijks organiseert voor zijn eigen eer en glorie. Erg jaren '70-achtige sfeer, maar zonder dat het stoort. De makers hebben zich, en hun publiek, duidelijk willen amuseren.
Heel genietbare low budgetfilm met heel wat politiek niet zo correcte humor. Zeker een aanrader.
Dracula
Deze horrorklassieker van Tod Browning ontbrak nog in onze filmkast. Omdat ik om diverse redenen een zwak heb voor Bela Lugosi mocht dit niet blijven duren (Tim Burtons prachtige ‘Ed Wood’ vormt mee een ontroerend eerbetoon aan deze acteur). Griezelig is de film voor de hedendaagse kijker uiteraard niet meer, maar sfeervol nog wel. De scène waarin Dracula zich voorstelt aan Renfield blijft mooi en intrigerend. De rol van deze Renfield wordt trouwens magistraal gespeeld door Dwight Frye.
Helaas bevat mijn editie niet de Spaanse versie die gelijktijdig werd gemaakt en die toch wel interessante varianten heeft t.o.v. het origineel. Hoewel er in de extra's regelmatig naar wordt verwezen als horende bij deze dvd staat ze er niet op.
A dirty shame
Een hilarische en tegelijk controversiële film van de beruchte cultregisseur John Waters die naam en faam maakte met onder meer 'Pink flamingos' of Het volstaat de tegenstrijdige reacties te lezen die gepost werden n.a.v. deze prent om al binnenpretjes te krijgen nog vóór het bekijken ervan.
Een van de beste rollen is die van Big Ethel, tegelijk de moeder van de losgeslagen protagoniste Sylvia's, en de leider van de 'neuters', de seuten, diegenen die seks vies vinden, gespeeld door een magistrale Suzanne Shepherd. Uiteindelijk blijkt hun strijd verloren en het eindigt met een soort zombieachtig spektakel waarin iedereen ten prooi valt aan het 'virus'. Soms valt de film wel in herhaling en de mantra van de hogepriester ('Let's go sexin'') wordt wat mij betreft net iets te veel herhaald, waardoor soms toch verveling optreedt.
Een heuse encyclopedie ook van allerlei afwijkend seksueel gedrag. Waters heeft zich echt geamuseerd met het opzoeken van allerlei 'perverte' praktijken : mysofilie, infantilisme, sploshing, Romeinse douches enz. David Hasselhoff speelt er ook een kleine, verrassende rol in. Daarnaast spelen bekende namen als Chris Isaak en Tracy Ullman mee, met verder nog de mij onbekende Johnny Knoxville (maar dat zegt meer over mezelf, want hij schijnt met zijn Jackass-maaksels wereldberoemd te zijn, tot bij R. toe zelfs die het er af en toe over heeft).
De bijgeleverde documentaire over deze film is uiterst verduidelijkend, zowel over 'A dirty shame' als over het universum van John Waters en werkt soms al even lachwekkend als de film.
En wie weet wat een 'upper decker' is, krijgt van mij iets lekkers.
Coffy
Een van de bekendste en betere blaxploitationfilms, met de jonge, welgevormde, oogstrelende Pam Grier (zie ook 'Mars attacks !' en 'Jackie Brown' voor recenter werk dat haar weer onder de aandacht bracht). Grier zet hier een vrij goede rol neer als wraakengel die erop uit is enkele drugsdealers uit te schakelen. Ik was nog niet zo bekend met het genre en derhalve (aangenaam) verrast door het relatief groot aantal borsten dat de kijker te zien krijgt (inclusief die van Grier !), maar de film is gelukkig meer dan dat en goed genoeg (of niet te belabberd) om een stuk van de avond op een aangename manier door te brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten