Twee ervan bleven jaren ergens in m’n achterhoofd rondspoken omdat ze me, toen ik ze als jongetje zag, nogal bang hadden gemaakt, wat ook de bedoeling was, want het waren griezelfilms.
Soortgelijke herinneringen heb ik ook overgehouden aan twee verfilmingen van boeken van Stephen King : 'Salem’s lot' en 'It'. Beide keren joegen ze me toen ik ze een eerste keer zag, de stuipen op het lijf. Dat effect bleek bij deze twee films echter verdwenen toen ik ze jaren later een tweede keer bekeek. Vooral verveling of teleurstelling overheersten.
Onlangs trachtte ik er via Google achter te komen over welke twee tv-films het eigenlijk ging en tot mijn verrassing lukte dat al bij al relatief snel.
De eerste : Curse of the black widow. Een vrouw heeft de gave om zich te transformeren in een reusachtige spin en pleegt in die gedaante enkele moorden. Voor een film toch een vrij, laat ons zeggen, origineel gegeven, want het is eens iets anders dan bijvoorbeeld een weerwolf.
Het doet me eigenlijk denken aan de Italiaanse fumetti (strips in pocketformaat) die in de jaren ’70 vrij bekend waren en die naast erotiek vaak griezel- of horrorelementen bevatten (zie ook bijvoorbeeld Lucifera, Maghella, Jacula van uitgeverij Elvifrance enz.). De film ademt, zeker nu, ook die sfeer uit : gedateerd, eigenlijk lachwekkend, vergeelde boekjes die muf ruiken.
De critici lijken allemaal vrij unaniem in het afbreken van de film. Ikzelf zou het niet weten wat ik er nu van zou vinden, maar destijds joeg hij me veel angst aan.
Hier een fragment (eigenlijk 2 in 1).
De tweede film lijkt van betere kwaliteit. Ook bij deze herinner ik me nu amper enkele fragmenten : de openingsscène, een scène waarin de schuldige (een vrouwelijke vampier) uit een ziekenhuis ontsnapt door de tralies voor een venster te verbuigen en het (wat voorspelbare) open einde Het gaat om 'Desire : the vampire'. Voor een synopsis hoeft u enkel op de link te klikken (of hier). Het feit dat de vampier een beeldschone vrouw was, vergrootte tegelijk mijn angst en fascinatie.
Wat ik tot voor kort ook helemaal niet wist, was dat Brad Dourif een rol speelt in deze film. Trouwe lezers herinneren zich misschien nog dat ik het hier al eens over hem heb gehad en de paar minuten van deze film die ik via Youtube heb gevonden, bevestigen alleen maar wat ik van hem dacht : een groot acteur in zijn genre. Het volgende stukje toont goed hoe goed hij in het vel van een haast bezetene kan kruipen. Zijn tegenspeler hier is David Naughton, die de hoofdrol speelde in 'An American werewolf in London'. Bekijk zeker ook de 11 andere fragmenten ;-).
Vreemd genoeg en ondanks (of net daarom ?) het feit dat het geen meesterwerken zijn, heb ik toch zin gekregen om ze via ebay of een andere weg te kopen, puur uit misplaatste nostalgie. Dat terwijl het eigenlijk bijna weggegooid geld is, zeker in het geval van de eerste film. Een kind kon er toen misschien nog bang door worden, maar een volwassene die deze films ruim 20 jaar later bekijkt, nauwelijks nog. Gelukkig zijn ze haast onvindbaar…
Zo heb ik vorige week in een vlaag van zinsverbijstering, en vermoedelijk ook omdat een man (voor een stuk ?) met zijn lul denkt, een film besteld van een regisseur waarvan ik een dag tevoren zelfs nog nooit had horen spreken : 'Female vampire' van Jess Franco. Het enige argument dat ik nu kan bedenken is de betovering die uitgaat van de hoofdactrice en muze van de naar verluidt nogal aparte regisseur : Lina Romay. Het vooruitzicht haar in volle glorie te kunnen bewonderen, moet de doorslag hebben gegeven. Benieuwd of de film de verwachtingen waarmaakt, al maak ik me weinig illusies over het genietbaarheidsgehalte ervan, temeer omdat bloederige horrorfilms of slasher films helemaal niet mijn kopje thee zijn (maar dat schijnt hier, ondanks de affiche, niet het geval te zijn). Maar met recent een aantal Russ Meyer-films op m’n actief (in het bijzonder ‘Beyond the valley of the dolls’) ben ik daar toch al enigszins tegen gewapend.
Enfin, afgaand op m'n eigen ervaringen als kind, zal ik R. en S. het best nog maar een tijdje sparen alvorens hen naar 'Nosferatu, eine symphonie des grauens' of 'Dracula' te laten zien (R. zag onlangs 30 seconden van de Tod Browning-versie en wilde reeds achter een zetel kruipen).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten