Ik heb de film vorig weekend nog eens gezien en ik blijf hem de moeite waard vinden.
Een in film in zwart-wit, met nauwelijks of geen actie, vaste camerastandpunten, sequenties van telkens hoogstens een paar minuten die elkaar opvolgen en waarin soms geen woord gezegd wordt, John Lurie met zijn heel karakteristieke kop en profiel en die helaas het banale 'Willy' verkiest boven de prachtige Hongaarse naam 'Bela', amper een handvol personages (inclusief de figuranten), geen trucage, mensen die problemen hebben om te communiceren enz.
Mooi.
Ook een rustgevende en grappige film tegelijk.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten