Hardhorige pendelaars

De voorbije twee weken werd ik geconfronteerd met twee dergelijke specimen.

De eerste maal een oudere heer van wie de gsm op een uur tijd zeker 5 maal afging. De keurige meneer beantwoordde geen enkele keer de oproep en zijn beltoon was een of ander modieus hiphopfunkrythm&bluesdeuntje dat ik niet kende. Toen een van de medereizigers hem er na de tigste maal op attent maakte dat zijn gsm alwéér afging, reageerde hij vrij laconiek : "ja, ik denk het ook", wat zijn 'gesprekspartner' niet echt kon waarderen. Die dacht vermoedelijk dat hij met hem lachte.

Maandagochtend dan, zowat tussen half zeven en zeven, werden we geconfronteerd met een melomaan. Klassieke muziek van 's morgens vroeg, het moet kunnen, maar toch niet noodzakelijk zo luid dat een halve treinwagon het hoort. Ik weet uit ervaring dat het wel niet makkelijk is om goed naar klassieke muziek te luisteren als het wat rumoerig is (in de auto is dat steevast een afknapper). De kalmere of stillere passages gaan bijna steevast aan je voorbij. Een oplossing is dan inderdaad om de volumeknop hoger te draaien, maar dan heb je het probleem dat de krachtiger stukken verschrikkelijk luid kunnen klinken. Maar om er met een walkman of iets dergelijks voor te zorgen dat goed 20 mensen goed kunnen meeluisteren, moet de muziek toch wel erg luid staan. En dat, ik herhaal het, op een maandagochtend, terwijl ik op m'n gemak wil lezen.

Gisteren nog een vreemd tafereel gezien op een overvolle dubbeldektrein. Omdat er onvoldoende zitplaatsen waren, moesten enkele reizigers rechtstaan en anderen zaten op de trap. Plots valt een hele hoop documenten van boven de trap naar beneden en de verveelde eigenaar ervan excuseert zich en begint alle papieren bijeen te zoeken. De twee personen die op de trap zaten, gingen mooi opzij, maar hielpen voor de rest helemaal niet in het verzamelen van de bladeren. Integendeel, ze keken gewoon geïnteresseerd toe en gingen doodgemoedereerd weer zitten toen al het papier opgeraapt was. Bizar.