Hulp !

Een sluipend gif doet meer en meer zijn intrede in ons gezin en richt stilletjesaan mogelijk onherstelbare schade aan...
*dramatisch tromgeroffel beëindigd met een hevige cymbalenslag* : het Kempisch dialect !!

Ik vind vooral de klanken verschrikkelijk, met de woordenschat kan ik leven. Lang hoopte ik dat wij ervan gespaard zouden blijven, maar vergeefs lijkt het wel. Toen M. en ik leerden mekaar aan de VUB kennen en toen herkende ik het Kempisch nauwelijks toen ze iets zei. In het begin spraken we overigens ook niet zo gek veel tegen elkaar. :-D En naarmate ze langer in Brussel woonde, verdween het Kempisch geleidelijk.

Maar nu toch al 7 jaar in de hoofdstad van de Kempen verblijven, is er geen houden meer aan. Zeker als ze met familieleden of vrienden of kennissen van hier spreekt, is het hek tegenwoordig van de dam. En ik moet dat allemaal lijdzaam ondergaan. Afzien, dat is het.

Op de koop toe laat R. zich ook niet onbetuigd en kwebbelt lustig mee. Bij hem probeer ik het nog geregeld te verbeteren, maar soms is het boter aan de galg. Als klap op de vuurpijl bedient hij zich tegenwoordig van zijn versie van het intussen ingeburgerde 'duh' ! Ergerlijk.

Ik weet niet waar dit allemaal zal eindigen. Mijn hoop is nu gevestigd op onze jongste, S., die voorlopig nog echt mooi spreekt, maar voor hoe lang nog ?