Filmervaring

Vandaag heb ik op dvd 'Intolerance: love's struggle though the ages' gekocht, een stomme van D.W. Griffith en een absoluut meesterwerk van de zevende kunst.

Lang geleden had ik hem al eens gezien in het Filmmuseum in Brussel. Mensen die daar al stomme films hebben gezien, weten dat dat vaak een aparte ervaring was (nu wordt het Filmmuseum compleet gerenoveerd en is het wachten op wat het wordt). Ten eerste was er de heel democratische inkom : 50 frank (ja zo lang is het voor mij geleden). Het zaaltje zelf bood plaats aan amper enkele tientallen personen en voor de wandelgang stond een piano. Daar nam dan steevast een muzikant plaats die de hele film begeleidde. Waar vind je dat nog ? Ik heb er zo talrijke gezien en telkens ging ik er met veel plezier naartoe (bijna altijd alleen ook). Voor een uurtje (of meer soms, zoals bij Intolerance) werd je ondergedompeld in een universum dat je de buitenwereld deed vergeten.
En dat gold bij uitbreiding voor het hele filmmuseum. Een heel aparte sfeer heerste er daar, te beginnen bij de antieke trekbak waar je het programma voor 20 frank (50 cent ?) kon uithalen. Binnen stonden allerlei automaten of toestellen die toelichting gaven over de geschiedenis van de film. Het publiek bestond eveneens uit mensen van allerlei slag : van rare vogels over studenten (ik vermoed dat de meeste zichtbare personen die zich om de dagelijkse werking van het museum bekommerden studenten waren), gewone mensen tot gesettelde heren en dames.
En dat alles hebben we in grote mate nog steeds te danken aan Jacques Ledoux, de oprichter van het filmmuseum en op wiens bestaan ik, zoals wel vaker, attent werd gemaakt bij zijn overlijden in 1988. Zijn bezieling en passie voor de film hebben van het Brussels filmmuseum een instelling gemaakt die in de hele wereld een bijzonder groot aanzien geniet.

Ik heb er menig uur gesleten. Het is ook daar dat ik deze film ontdekt heb, met een indrukwekkende Mae Marsh in een van de hoofdrollen. Later heb ik hem nog eens op video bekeken, maar het spreekt vanzelf dat dit mijn eerste kijkervaring lang niet evenaarde. Ook deze keer maak ik me daarover niet te veel illusies, maar het was een koopje en bovendien heb ik de film daarmee in mijn videotheek.

Voorts heb ik nog 'L'épée enchantée' van Bert I. Gordon gekocht, maar past een dergelijke prent wel binnen het bestek van deze blog ?
Uiteraard, beste lezer ! Pulp verdient hier absoluut ook zijn plaats. Laat dit een statement zijn.