Gisteren ben ik voor het eerst dit jaar met de moto onder de taalgrens gedoken. 't Is straf...
Gebrek aan tijd, geen zin en nog wat excuses hebben ervoor gezorgd dat ik dit jaar nauwelijks motorritten gereden heb en een daarvan is dan nog in tranen geëindigd. Maar gisteren ging het goed, al voelde ik het wel in mijn onderarmen. Het is geen sinecure om met mijn rijstraket de kronkelende Ardense baantjes af te boenderen : hobbelige wegjes, een zware, helemaal niet wendbare machine, kortom het was constant werken om in het goede spoor te blijven. En vanaf het einde van de rit ook nog stram in de nek, terwijl ik de terugweg nog moest aanvatten (toch ook nog bijna 2 uur). Mogelijk had mijn stramheid ook te maken met het feit dat ik dit jaar relatief weinig lange ritten met de motor heb gereden, en deze keer op de koop toe op hoofdzakelijk kronkelbaantjes. De meeste ritten deed ik immers op autosnelweg, tijdens dewelke ik meestal rustig recht op de motor blijf zitten.
Gisteren was het echter zeer de moeite : de herfstkleuren zorgden voor een waar kleurenfestival en de Ardense wegen zijn ook een genot om op te rijden. Met een groep oude bekenden en ook enkele onbekenden hadden we afgesproken in Celles (onder Dinant) voor een rit van pakweg 200 km doorheen de bossen. Ieder vertrekt wanneer hij zin heeft en volgt een leider of neemt iemand in zijn kielzog mee of legt de hele afstand alleen af. Geen verplichtingen t.o.v. de andere rijders, gewoon doen waar je zin in hebt. Net voor het vertrek naar huis was er wel een domper op onze vreugde. Blijkbaar was iemand zwaar gevallen over een kanjer van een kei midden op de weg : motorfiets zwaar beschadigd en de rijder werd gekwetst met een ziekenwagen naar het ziekenhuis gebracht.
Voor mij was het ook de eerste gelegenheid om mijn Tripy eens te gebruiken, een elektronisch roadbook en dat bevestigde mijn vorige bevindingen van eerdere 'testritten' : leuk en handig, maar soms wat traag. Niettemin hoop ik het toestelletje nog veel te kunnen gebruiken. Nu alleen nog hopen dat het op een goede niet van de rijdende motorfiets afvalt, wat gisteren haast gebeurde omdat een van de twee schroefjes waarmee het vasthing aan de houder losgetrild was en ergens onderweg verloren gegaan. Maar voor mij was de dag er alvast een om te onthouden. En dat hadden we grotendeels te danken aan de goodwill en onbaatzuchtigheid van african en PaulRT die deze rit hebben ineengestoken. Bedankt jongens !
O ja, vrijdagavond heb ik nog ternauwernood een egel vermeden. Het was op een onverlicht wegeltje in de buurt en in het schijnsel van de lamp van de motor zie ik een egel opdoemen, recht voor me. Dankzij een reflexreactie heb ik hem kunnen ontwijken. Ik heb wel geen idee of egels een goed gehoor hebben, want dan zal dit exemplaar het zijn mogelijk beschadigd zijn, aangezien mijn open demper vlak boven zijn hoofd en stekelhaar moet gescheerd zijn.
(met dank aan stefke voor de foto's)
1 opmerking:
Gezien de familie waaruit egels komen, vermoed ik dat het exemplaar dat u ontmoette voortaan sociaal gehandicapt zal zijn. Hem of haar is geen lang leven meer beschoren. Dat is het lot van een egel zonder oren.
Het was (en ook vandaag nog steeds) prachtig buiten. Zelf kies ik iets trager (de eigen benen), maar het is absoluut genieten. In de Ardennen moet het nu prachtig zijn.
Gelukkig bent u alleen maar stram. Die andere persoon is er heel wat slechter aan toe las ik hierboven.
Een reactie posten