Zaterdag heb ik vlak bij ons een rijvaardigheidscursus gevolgd die gegeven werd door een kennis die ik erg waardeer.
Deze cursus heeft me met de neus op de feiten geduwd dat ik nog veel te leren heb of opnieuw aan te leren heb. Mocht het om punten zijn gegaan, ben ik niet zeker of ik wel geslaagd zou zijn. Akkoord, mijn motorfiets (de groene) was de minst geschikte van alle deelnemers voor enkele van de behendigheidsoefeningen, maar dat ik er zo weinig van terecht zou brengen, had ik niet gedacht. De motor is trouwens ook een keer omgevallen (ik heb hem eigenlijk moeten neerleggen, want hem rechthouden ging niet meer, ik stond te scheef), maar dankzij de valblokken was dat zonder erg.
Dergelijke oefeningen heb ik vroeger regelmatig herhaald, maar sinds enkele jaren uit gemakzucht verwaarloosd en dat deed zich voelen. Ook moet ik me beslist verder bekwamen in het uitwijken en ontwijken van onverwachte obstakels op de baan en ervoor zorgen dat de vereiste reactie echt een reflex worden. Immers, een correct ontwijkingsmanoeuvre kan letterlijk het verschil tussen leven en dood of heelhuids weggeraken enerzijds en een zwaar letsel anderzijds betekenen. Ik ken verschillende mensen wier weg plots werd versperd door automobilisten die hen 'niet gezien' hadden en de baan opreden, en die daar al kwetsuren aan overhielden. Meer dan een is een lichaamsdeel kwijt of blijvend invalide. Of die ongevallen met de juiste reflex te vermijden waren, kan ik niet zeggen, want ik was er niet bij en heb ook niet de expertise om zoiets te beweren, maar het kan geen kwaad om te weten wat je moet doen en het ook te kunnen uitvoeren.
Oefenen, oefenen en nog eens oefenen, tot ik het onder de knie krijg. Dat is de boodschap.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten