Los Lobos

Gisterenavond ben ik in 'den AB' naar een concert geweest van die groep. Zoals ik in een eerder stukje aangaf, was ik vrij nieuwsgierig en keek ik ernaar uit. De dagen ervoor had ik wel wat een gemengd gevoel, want ik kon niet meer met de trein naar huis. Niet alleen rijdt er overdag maar 1 per uur, maar de laatste vertrekt na 22.00 en om die te nemen had ik een aanzienlijk deel van het concert moeten missen.

Met de moto dus, maar eigenlijk met veel tegenzin, want ik zie meer en meer op tegen dat traject : het is 95 % autosnelweg, ochtendspits en nu moest ik hem nog ergens in Brussel centrum kwijt zien te geraken. Normaal gezien geen groot probleem, want tegenover het centrale politiebureau staan parkings voor motorfietsen, maar op de mijne hangen nog zadeltassen (om bijvoorbeeld schoenen enz. in kwijt te kunnen) en daar kan iedereen die dat wil in graaien als hij snel is. Gelukkig kreeg ik gisterenochtend de toestemming van de grote chef om de motorfiets gewoon op het binnenplein van het werk te laten en er na het concert mee weg te rijden.

Na het werk ben ik op m'n gemak eerst naar Caroline gewandeld, misschien wel de laatste onafhankelijke muziekwinkel die de vijfhoek rijk is, nu Music Mania daar al enkele maanden weg is en sinds kort zelfs failliet. Na een paar cd's te hebben meegenomen, ben ik naar een Thais-Vietnamees restaurant gegaan, alwaar ik een lekkere pho binnenspeelde en daarna een gerecht met gamba's. Niet slecht, maar ik had iets meer smaak verwacht van een Thais gerecht. Een van m'n grote frustraties in de stad waar we wonen is precies het ontbreken van een Vietnamees en/of Thais restaurant. Chinese heb je uiteraard bij de vleet, maar ik verkies de ander keukens, wegens geraffineerder, een fraaiere presentatie en ook sterkere smaken. In het restaurant profiteerde van mijn zitplaats vlak bij het raam om het Brusselse straatleven gade te slaan, iets wat ik steeds met veel plezier doe. Een echte smeltkroes van mensen uit alle windrichtingen, sociale lagen, van alle overtuigingen en kleuren.

Ik had met een koppel afgesproken rond 19.45 uur voor de ingang en had na het eten nog wat tijd om door de buurt te wandelen waar we een viertal jaar met veel plezier gewoond hebben : de Van Arteveldestraat, de Zespenningenstraat, de Rapenstraat, de Washuisstraat, de Warmoesstraat, het Bloemenhofplein, het Fontainasplein enz. Het was een aangenaam weerzien en de buurt verandert geleidelijk. Dat leidt onder meer tot sociale wantoestanden, want aan het Bloemenhofplein zijn vele minder gegoeden door een eigenaar uit hun gehuurde appartement gezet omdat hij er lucratievere dingen mee wou doen. Het befaamde café De Walvis was een soortgelijk lot beschoren. Het heeft al bij al een vrij kort leven gehad en nu wil de eigenaar er een meersterrenrestaurant van maken. Het is jammer dat de overheid er blijkbaar redelijk machteloos tegenover staat dat zwakkeren, zoals de vele tientallen huurders vlakbij het Bloemenhofplein, het kind van de rekening blijven. Bepaalde delen van Brussel mogen dan wel weer hip zijn, er is wel degelijk een keerzijde van de medaille. Reeds toen wij in die buurt woonden, zagen we dat ze werd opgewaardeerd en op zich is dat goed, maar dan moet de overheid toch nog een stevig woordje kunnen meespreken. Er is een term voor het fenomeen van het 'wegjagen/doen wegtrekken' van de een bewonersgroep ten voordele van een andere, doorgaans bestaande uit meer gegoeden, maar die ontsnapt me nu.

Het concert zelf dan : het was goed maar al bij al iets te kort misschien (anderhalf uur). Ook vond ik de mix minder geslaagd ; de instrumenten overstemden nogal vaak het gezang (maar het is mogelijk dat dit deels te maken had met de plaats waar we stonden). Het was hartverwarmend om te zien hoe toch al wat oudere muzikanten er plezier in scheppen muziek te maken en ze vertoonden ook helemaal geen sterallures. Buiten het verschrikkelijke 'La Bamba' (dat ze gelukkig niet gespeeld hebben) ken ik maar een 2-tal liedjes van de groep, maar dat was geen beletsel om het concert te smaken. Er was ook nog een voorprogramma (JJ Grey & Mofro ; nooit van gehoord) maar dat hebben we haast compleet gemist omdat ze maar een half uur hebben gespeeld en we dachten dat we nog tijd hadden. Wie van swingende muziek houdt, is bij Los Lobos alvast aan het goede adres : tex-mex vermengd met bluesinvloeden en waarschijnlijk nog wel een aantal ingrediënten. Je avond kan dan nog moeilijk stuk.