Cultuur

Het voorbije weekend hebben we / ik serieus aan cultuur met een grote en een kleine C gedaan : 3 films, een theatervoorstelling en country-rockmuziek.

Eerst muzikaal. Al een hele week zit ik hoofdzakelijk muziek van Gram Parsons te luisteren ; eerst met de Flying Burrito Brothers, waar hun eerste lp, afwisselend met 'Forever changes' van Love, soms hele dagen op de cassettespeler op m'n werk wordt gedraaid en vervolgens ook zijn 2 soloplaten. Kippenvelmomenten zijn daarbij : Dark end of the street, We'll sweep out the ashes in the morning (thematisch nauw met elkaar verbonden want over buitenechtelijke relaties) en zijn duet met Emmylou Harris van Love hurts. Schoon, echt schoon. Parsons heb ik leren kennen toen ik me serieus interesseerde voor de Rolling Stones en in het bijzonder Keith Richards, halfweg de jaren '90. Beide heren werden boezemvrienden vanaf het eind van de jaren '60 tot Parsons vroegtijdige dood in '73. Tot voor kort had ik me echter nooit verdiept in diens muziek, ondanks de grote invloed die hij uitoefende op niet alleen de Stones, maar vele andere artiesten. Maar vooral onder impuls van een Franstalige vriend die me overtuigde om toch maar eens country en westernmuziek en Amerikaanse traditionals te beluisterde, heb ik de stap gezet. Tot nu toe viel dat mee, maar voorlopig ga ik het hierbij houden. Alleen ben ik nog van plan om binnenkort de soundtrack van "Brother where art thou" te kopen en dan heb ik voorlopig m'n portie Amerikaanse redneckmuziek wel gehad.

Dan op het vlak van de 7de kunst heb ik naar de volgende films gekeken : Mars attacks, Black cat, white cat en The enemy below. Die laatste film is een vrij atypische oorlogsfilm voor zijn tijd (jaren '50), want hij toont een genuanceerd beeld van twee vijandige kapiteins (een van een Duitse onderzeeboot en de andere van een Amerikaans korvet), waarbij er vrij veel tijd wordt gespendeerd aan overpeinzingen over goed en kwaad en zin en onzin van WO II en oorlog in het algemeen. Er is zowaar iets dat veel wegheeft van een happy end.

Mars Attacks was een heel goed alternatief om de horror van het Eurovisiesongfestival niet over ons te laten komen. Deze overheerlijke prent van -alweer- Tim Burton is een met veel liefde voor het onderwerp gemaakte karikatuur van de science-fiction B-, C- of erger films uit de jaren '50 en '60. Voorts lacht de regisseur met Disney-natuurfilms, het Amerikaans leger en de Amerikaanse way of life en nog veel meer. Er doet een hele rist aan bekende acteurs aan mee en het is lachen van begin tot einde. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om de kinderen er ook mee van te laten genieten (weliswaar in uitgesteld relais, want ik heb hem voor hen opgenomen), maar ik ben niet zeker of dat zo'n goed idee was. De oudste is nog onvoldoende vertrouwd met de filmgeschiedenis om alle knipogen te begrijpen en hij had duidelijk niet door dat het een komische film is. Hij werd bijna kwaad op de grappige marsmannetjes die zoveel onheil aanrichtten. Ik heb hem proberen uit te leggen dat hij zo goed als niets in deze film serieus moest nemen, maar ik twijfel eraan of hij dat goed begrepen heeft.

Gisteren dan, tijdens de strijk en later 's avonds heb ik naar Black cat, white cat van Emir Kusturica gekeken. Een mooie film met eveneens heel wat memorabele scènes : een varken dat als een soort van running joke doorheen de film bijna een hele carrosserie van een auto opeet, doden die weer tot leven komen, onconventionele machines en voertuigen, buitenissige plannen die in het honderd lopen, slapstick af en toe(Dikke-en-dunnehumor dixit M.)en ook romantiek. Een barok spektakel zoals Kustunica er wel meer afgeleverd heeft. Hij is een waardig erfgenaam van Fellini, vind ik.

Gisterennamiddag zijn we dan ook nog samen met R. naar 'Ridderverdriet ziet men niet' gaan kijken, een theatervoorstelling voor kinderen. Het verband tussen de titel en het stuk zelf is me wat ontgaan, maar voor de rest viel het best mee. Helemaal niet 'kinderachtig'. R. was blijkbaar soms wel bang, vooral als de robot tevoorschijn kwam, want dat ging steeds gepaard met veel kabaal. Als ik me niet vergis, was het voor hem de eerste keer dat hij naar een theatervoorstelling ging, maar hij leek het wel leuk te vinden. Het is eens iets anders als een film.