Groeipijnen

R., onze 7-jarige, heeft al van in het begin leesmoeilijkheden. Die hebben ertoe geleid dat hij het eerste leerjaar opnieuw doet en hoe lastig die beslissing ook was, vermoedelijk hebben we hem er een dienst mee bewezen. Als zijn schoolresultaten vorig jaar niet bepaald denderend waren (zonder rampzalig te zijn), dan zijn ze dit jaar uitstekend. Hij lijkt zich ook heel wat beter in zijn vel te voelen.

Maar sinds kort zijn we erachter gekomen dat hij, ondanks zijn goede punten voor taal, nog steeds met een zekere achterstand kampt op dat vlak. Zelf begrijpen we niet goed hoe het komt dat men daar op school niets van merkt, maar soit. Sinds een of twee weken gaat hij op maandagavond naar een logopediste en op woensdagavond naar een kinesiste. Wat hij precies bij die laatste moet gaan doen, ontgaat me nog steeds, maar blijkbaar is het nodig.

Ik heb wat medelijden met hem, want zijn zelfvertrouwen en zelfbeeld zijn sowieso vrij laag (hij is op dat vlak zwaar erfelijk belast door beide ouders, als zoiets mogelijk is), maar voor een zevenjarige moet het toch wel vermoeiend zijn om na een volledige schooldag nog een uur bezig te zijn met dingen waarvoor enige concentratie vereist is. Daarbij komt nog zijn af en toe moeilijke karakter als iets niet gaat zoals hij het wil (nukkig tot onhandelbaar, al is dat laatste toch wel fel verminderd). Gelukkig is de logopediste een knappe vrouw (vindt hij zelf) en dat is al een motivatie op zich.

Voor het hele gezin liggen er alvast drukke en hectische weken in het verschiet. Het was soms zo al beredderen omdat hij dinsdag en woensdag karatelessen volgt en nu komen daar nog maandag- en woensdagavond bij met buitenschoolse 'activiteiten'. Aangezien hij de karatelessen graag volgt en ze hem ook een uitlaatklep bieden, wil ik echter niet dat hij daarmee stopt. Er ligt ons waarschijnlijk nog heel wat stress en kunst- en vliegwerk in het verschiet (alleen al qua verlofdagen of regelingen met het werk, wat nu al niet steeds evident was)...

Maar hopelijk plukt hij er de vruchten van. De vraag die M. nu het meest bezighoudt, is of hij al dan niet dislexie heeft. Afwachten maar.