Meimaand = pralinenmaand

Het is telkens weer een hele opgave om met een ietwat origineel cadeau voor M. voor de dag te komen als het haar verjaardag of een andere feestdag is, of ook gewoon zomaar. In mei vieren de meeste mensen moederdag en dat vormde geen uitzondering. De Antwerpse gewoonte om moeder pas in augustus te vieren, lapte ik feestelijk aan m'n laars. Ik weiger me te laten assimileren ! Tegelijk zou m'n eigen mama op haar beurt net zo blij zijn met pralines, ervan uitgaande dat vooral het gebaar telde.

Deze maal had ik na wat brainstormen met mezelf besloten om pralines te kopen en ik vond het lang geen slecht idee. Op voorwaarde dat het niet zomaar pralines zouden zijn, maar èchte, goede, ambachtelijke, met liefde en vakmanschap gemaakte snoepjes die in de mond smelten en je nog een poosje laten nagenieten. Leonidas viel dus al af en uiteindelijk besloot ik voor het topgamma te gaan. En dan is het wel zo handig dat je in Brussel werkt.

Voor zoetekauwen of fijnproevers in het algemeen is de Grote Zavel een walhalla : heel wat bekende chocolatiers zijn er naast talrijke andere eetgelegenheden verzameld (Leonidas, Godiva, Neuhaus (de uitvinder van de praline, in zijn winkel in de Koninginnegalerij die nog steeds bestaat), Wittamer, Marcolini bijvoorbeeld. Twee weken geleden heb ik bij Wittamer, de overbekende patissier en bakker, een doosje van een halve kilo gekocht voor M. Voor mijn moeder kocht ik toen niets, want we/ik konden haar toen nog niet bezoeken. M. was aangenaam verrast toen ze haar pakje kreeg zondagochtend en had het duidelijk niet verwacht. De dagen erna hebben we ons tegoed gedaan aan al dat lekkers (de kinderen lusten blijkbaar nog geen pralines, dus dat kwam goed uit !).

Gisteren dan kocht ik twee doosjes bij Marcolini die bij sommigen nog een betere reputatie geniet dan Wittamer op het vlak van chocolade. Aan mij hoef je niet te vragen of dat klopt, want de barbaar die ik ben, onderscheidt met moeite een Leonidas-praline van een Wittamer-praline (t.t.z. de chocolade, van het vulsel voel ik wel dat het een andere textuur heeft), maar de winkel op zich is eigenlijk al een kleine belevenis. Je lijkt wel een juwelierszaak binnen te stappen. De presentatie van de doosjes is ook vrij excies en de pralinen smaken heerlijk. Immers, toen M. vernam dat ik voor m'n moeder een doosje van bij Marcolini ging kopen, reageerde ze verongelijkt dat zij 'maar' Wittamers had gekregen. En omdat ik zelf ook nieuwsgierig was, kocht maar meteen een tweede, identiek, pakje voor ons. En lekker dat ze zijn !! M'n moeder was alvast ook opgetogen met haar cadeautje.

Eigenlijk zijn dergelijke pralines vrij decadent en is een deel van de meerprijs te verklaren door de naam van het product en de mooie presentatie, niet enkel de praline op zich. Zoiets als een Ducati eigenlijk : goeie motorfiets, apart, maar op zich niet beter dan een Japanse moto. De uitstraling, de faam verklaren een deel van de mythe die er rond dat merk hangt en ook het wat hogere prijskaartje (gaat net zo goed op voor BMW als je het mij vraagt ; beide merken bedienen zich in hun marketing van min of meer dezelfde trucs. BMW of Ducati als lifestyle en dergelijke nonsens). Enerzijds vind ik de hogere prijs en luxeproducten in het algemeen complete verspilling en immoreel, maar anderzijds is het wel eens leuk in te gaan tegen de grijsheid en de uniformiteit die ons omringt, die de huidige consumptiemaatschappij ons oplegt (al wat eruit springt, apart is, lijkt gedoemd te verdwijnen of moet zich aanpassen; zie Saab bijvoorbeeld) en zo eens uit de band te springen. Ook geeft het een warm gevoel om eens politiek volkomen foute dingen te doen.

Het is ook gewoon eens leuk om je complexloos te laten gaan en even de illusie te koesteren dat je tot een hogere sociale klasse behoort. Zolang pralines daartoe volstaan, kan ik ermee leven.