(Geen) treinperikelen

Een dikke pluim en 'dankjewel' voor de treinbestuurders op de lijn Turnhout - Brussel (en terug) !
Vorige week dinsdag reden beide treinen mooi op tijd, ondanks de staking van een deel van de bestuurders.
Bedankt om me tweemaal stipt op m'n bestemming af te zetten !

Drukke oktobermaand (1)

Omstreeks oktober hadden we het bijzonder druk, met maar liefst 5 aangekruiste data voor activiteiten allerhande.

Voor twee ervan namen we de beide kinderen mee, vooral op aandringen van R.
Eerst gingen we karten in , t.t.z. R., S. en ik. M. bleef langs de kant om op onze spullen te letten en de weergaloze actie op de baan te filmen.
Op deze kartbaan kun je een kwartier rijden met de personen van je groepje en wij hadden het circuitje dus 15 minuten voor ons alleen.
Voor S. was het de allereerste keer dat hij echt zelf zou rijden met een racekarretje. Zijn enige andere ervaring was gebaseerd op computerspelletjes met de Wii-spelconsole, waar hij zijn concurrenten doorgaans van de baan ramt of schiet. De eigenaars maakten hem al snel duidelijk dat dergelijk rijgedrag niet geduld wordt op een echte kartbaan. Ongetwijfeld was dit voor hem een dermate grote desillusie dat alle zin om nog voort te doen hem in de schoenen zakte. Hij besloot het dan ook maar kalm aan te doen en op z'n dooie gemakje de baan te verkennen. Wellicht om, methodisch als hij is, alle rem- en instuurpunten goed in zich op te nemen en tegen de volgende maal dat we daar terugkomen (R. maakt plannen om met de hele familie eens naar daar te gaan...) alles en iedereen van de tijdtabellen te rijden.

R. van zijn kant keek er al dagen naar uit en stond dan ook op scherp. Hij trachtte me bij te houden, maar dat was blijkbaar makkelijker gezegd dan gedaan. Niettemin heeft hij er toch heel wat plezier aan beleefd en zijn snelste tijd mocht zeker gezien worden.
Hieronder kan de talentenscout zelf oordelen :

Onze volgende gezinsuitstap was naar de plaatselijke bioscoop, waar we naar 'Rush' gingen kijken, de film die Ron Howard maakte over het WK Formule 1 in 1976, toen de Oostenrijker Niki Lauda (die voor Ferrari uitkwam) en de Brit James Hunt (in dienst van renstal McLaren) om de titel streden.
R. was erop gebrand om die film te zien en aangezien het onderwerp me wel kon bekoren en ik vond dat een bioscoopzaal voor zo'n film de meest geschikte plaats was, hoefde hij niet veel aan te dringen. Het geluid en het grote scherm van een bioscoopzaal doen je toch meer opgaan in een film dan wanneer je hem gewoon thuis bekijkt.

Qua racefilms had ik twee grote referenties : 'Grand Prix' van John Frankenheimer, gedraaid in 1966, en 'Le Mans' van Steve McQueen, gemaakt in 1970). Beide zijn iconen in het genre, dat, toegegeven, niet erg groot is, met bovendien meer draken dan geslaagde films. Deze twee oudere films blijven overigens ook enkel het bekijken waard door de actiebeelden van tegen elkaar racende wagens. De verhaallijnen zijn in beide flinterdun en de personages worden maar weinig uitgewerkt.
Dat is bij 'Rush' toch anders, ook al wordt wat dat betreft de taak van de regisseur/scenaristen wat vergemakkelijkt, ten eerste omdat er maar 2 hoofdrollen zijn en ten tweede omdat de echte feiten al voldoende dramatisch waren. Niettemin, ondanks deze troeven was de kans op een flop groot, aangezien het thema lang niet iedereen kan boeien en ook omdat racefans de reputatie hebben nogal kritisch te zijn en graag op zoek gaan naar (historische) gebreken.

Maar, het dient gezegd, de film is zeker geslaagd en zelfs voor de niet-racefanaat zoals S. en M., zijn er voldoende momenten om hem genietbaar te maken. En ook racefans komen ruim aan hun trekken. Geslaagde namiddag was dat.

Inspirerend (bis)

Om m'n experiment van vorige week toch enig wetenschappelijk aura te geven diende het herhaald te worden, om te zien of m'n ervaring al dan niet bevestigd werd.

Dus vanmiddag stopte ik 'Piranha II (The Spawning)' in onze DVD-speler en installeerde me voor de 'buis', niet met een pak chips of popcorn, maar met een laptop en een naar het Nederlands te vertalen Franse tekst.

Piranha III (uit 2010) had een Grote Naam op de affiche staan : Richard Dreyfuss. U weet het misschien nog, de enthousiaste wetenschapper uit 'Jaws' (de eerste). Die maakt in deze film ook even een verschijning en waarschijnlijk hoopten de makers met zijn naam wat meer publiek geïnteresseerd te krijgen. En ik moet toegeven, ik ben erin getrapt, al zou ik de box wellicht evengoed gekocht hebben als er 'Jan Peeters' als acteur op stond vermeld.

Het in 1982 gemaakte Piranha II is een variatie op... Piranha I ! En er werkte eveneens een Grote Naam aan mee, zelfs iemand die nu stukken beroemder is dan Richard Dreyfuss wellicht ooit geweest is. Al was hij in 1982 ongetwijfeld voor de meesten een nobele onbekende. De film werd namelijk geregisseerd door... James Cameron ! jawel, de regisseur van onder meer 'Titanic' (met Kate Winslet en Leonardo di Caprio) en 'Avatar'. Cameron wordt waarschijnlijk het liefst niet herinnerd aan deze film uit het begin van zijn carrière, want net als het vervolg erop, is dit eigenlijk hoofdzakelijk tijdverlies.
De premisse : in de jaren '70 experimenteerde het Amerikaans leger met vraatzuchtige, agressieve vissen door genen van piranha's te kruisen met die van vliegende vissen en knorvissen (deze laatste kunnen blijkbaar een hele tijd buiten het water overleven). Op een of andere manier raken er van die wezens in Amerikaanse wateren terecht en de rest kan u wel raden, vermoed ik.
Enkel voor fans van het genre.
Eén lichtpunt : in tegenstelling tot Piranha III waren siliconenborsten nog niet zo in zwang en het weinige wat u hier op dat vlak te zien krijgt, is the real deal.

Het vertaalwerk verliep intussen toch vrij vlot, maar ik heb de indruk dat het vorige week nog net iets snediger en enthousiaster ging. M'n klavier zal me vandaag dan ook dankbaar zijn geweest.

Opdat de argeloze lezer niet zou denken dat het bij ons op filmvlak enkel maar kommer en kwel is : enkele weken geleden zijn we met z'n 4'en naar een projectie geweest van een film van Buster Keaten : The General. De film werd in een kerk gespeeld, met live orgelbegeleiding (geen piano dus). Ik vond het maar eens tijd om de kinderen iets anders voor te schotelen dan 'Deep Throat' of 'The little house on the prairie'.
Wel, ik vond het goed meevallen en R. met mij. M. en S. daarentegen hebben zich verveeld. Onze jongste gruwt al bij de gedachte om een zwart-witfilm te bekijken, laat staan een stomme op de koop toe ! Waarschijnlijk hadden zij liever naar een aflevering van 'Dora' gekeken. Iets om in gedachten te houden als we nog eens ergens naartoe gaan.

Inspirerend

Aangezien ik de laatste paar maanden opnieuw praktisch elk weekend in de weer ben voor m'n werk, wilde ik trachten het nuttige aan het aangename te koppelen door tijdens het vertalen van een tekst naar een film te kijken.

Aangezien ik alleen thuis was, moest ik ervan profiteren om een KNT-prent te kiezen.
Uiteindelijk werd het 'Piranha 3D', gemaakt in 2010, die ik een tijdje geleden kocht in een box met twee andere praktisch gelijknamige films.
En ik moet zeggen, het vertalen ging verbazend vlot en het experiment is wat dat betreft zeker voor herhaling vatbaar !

De film echter, was nauwelijks te bekijken. Heel slecht, maar mogelijk vormt dat ook een verklaring voor m'n inspiratie.
Af en toe wat blote borsten, hectoliters nepbloed en veel (zwaar) verminkte, (half) dode mensen die het eigenlijk gewoon zelf gezocht hadden. Niet echt mijn cup of tea zo'n films, maar omdat ik tegelijk toch met iets anders bezig was, hoefde ik er ook niet in op te gaan en dat zal de kijkervaring wellicht minder onaangenaam gemaakt hebben.

Spa Six Hours (classic)

Vorige zaterdag voor de 4de en waarschijnlijk laatste keer dit jaar naar het circuit van Spa-Francorchamps afgezakt.
Ditmaal voor een evenement met oude racewagens, de Spa 6 Hours (classic).

Zoals zo vaak vergezelde PC me, wiens expertise op dit vlak aan het waanzinnige grenst.

Het werd een fijne dag, waarin we heel wat bolides te zien kregen die ik nooit tevoren in het echt had kunnen aanschouwen. De sfeer was zoals gebruikelijk 'bon enfant', gezellig dus al waren de bezoekers wel vrij talrijk, waardoor het niet altijd even makkelijk was om foto's te maken.
Niettemin heb ik me op dat vlak toch wel kunnen uitleven.
Hierbij dus een bescheiden selectie.

Een van de hoogtepunten voor mij was de aanwezigheid van een hele reeks Lotus-wagens, gaande van de jaren '60 tot de jaren '80 van de vorige eeuw. Enkele daarvan zijn ook echte iconen geworden in het collectieve geheugen, zoals de onderstaande Lotus 72 zoals die in 1973 aan de start verscheen in de handen van de betreurde Ronnie Peterson :

En tot slot een foto van 'la voiture grenouille' (geen idee welk merk of model dit is; opzoekingswerk leert dat het een Austin Healey Sprite zou zijn), met een wat apart lichteffect :

Pho Pho

Toen we halfweg de jaren '90 in Brussel gingen wonen, leerde ik de Vietnamese keuken kennen. Heel snel was ik een liefhebber en verkies ze veruit boven de Chinese (of wat daarvoor in onze contreien moet doorgaan). Vietnamese gerechten combineren raffinement (zowel qua presentatie als bereiding) met heerlijke smaken.

Hier, hoeft het nog gezegd, zijn er geen Vietnamese restaurants (een paar jaar geleden is er gelukkig wel een Thais restaurant bij gekomen, dat goed draait en waar ik ook al enkele keren over de vloer ben gekomen), dus bezoek ik er af en toe eentje in Brussel waar er een grote keuze is.
Nu, heel wat Vietnamese restaurants die ik ken (op 'Little Asia' na) zien er meer uit als een kantine dan als een plek waar rechtgeaarde gastronomen terecht kunnen, maar schijn bedriegt (meestal).
Zelf ging ik heel vaak voor een klassieker : de pho groot formaat.
Da's een bouillon in een grote kom, waar vlees, noedels, kruiden enz. aan toegevoegd zijn en die op zich een volwaardige maaltijd vormt.

Tot mijn grote vreugde is er nu sinds enkele maanden vlakbij m'n werk een 'soepbar' bijgekomen die als hoofdgerecht allerlei soorten pho aanbiedt, toepasselijk (of clichématig ?) 'Pho Pho' geheten. Het is eens iets dan de obligate (kebab)broodjeszaak.
Dinsdag ben ik er voor het eerst iets gaan eten/drinken/slurpen en ik moet zeggen dat het me zeer gesmaakt heeft. Het publiek dat er toen was, had wel een hoog bobogehalte, maar als je je voor het grote raam richting boulevard installeert, heb je daar weinig last van. Ik vermoed dat de kliënteel hoofdzakelijk ambtenaar is, zoals ik overigens.

De bar lijkt goed te draaien en ikzelf hoop er nog wel eens over de vloer te komen.
Het adres : Kruidtuinlaan 6, 1000 Brussel (vlakbij de City 2).
Let wel : behalve pho zijn er geen hoofdgerechten, dus wie iets vasters wil, moet toch nog richting Jules Van Praetstraat (de Aziatische buurt aan de Beurs).

Japanoloog in de dop

Na in de loop van de jaren enkele grote Japanse schrijvers gelezen te hebben (Kawabata, Mishima, Dazai bijvoorbeeld), maar dat land na verloop van tijd wat uit het oog verloren te hebben, werd het tijd om me verder te verdiepen in de Japanse cultuur.
Echter, in plaats van 'hoge cultuur' koos ik de voorbije weken en maanden resoluut voor 'lage cultuur' in de vorm van Japanse monsterfilms.

Lang geleden had ik al enkele Godzilla-films gekocht en omdat de kinderen er een hele tijd dol op waren, werden deze vaak bekeken. Godzilla is een reusachtige hagedis die ontstaan is door atoomproeven die werden uitgevoerd in de Stille Oceaan. Het is blijkbaar zijn oorspronkelijk levensdoel om Japan te vernietigen, maar al heel snel moet hij niet alleen strijd leveren tegen mensen, maar ook tegen andere monsters die ontstonden uit de vruchtbare verbeelding van de Japanse filmstudio Toho (in de praktijk : acteur in rubber hagedispak vertrappelt een model van een stad en vecht veelal tegen een andere acteur in een monsterpak).
Uiteindelijk ontstond er een hele franchise met tot nu toe ruim 30 Godzilla-films, de ene al slechter dan de andere, maar sommige zijn nog wel te bekijken als je in de juiste stemming bent en bereid bent om je verwachtingen wat bij te stellen.

De interesse van R. en S. was intussen wel al enige tijd weggeëbd, maar hier kwam plots verandering nadat we tijdens de grote vakantie naar de film 'Pacific Rim' zijn gaan kijken, waarin de invloed van Japanse monsterfilms onmiskenbaar is (wat de regisseur ook gewoon erkent). Daarin proberen aliens, die niet vanuit de ruimte komen, maar vanuit het binnenste van de aarde, de wereld te veroveren d.m.v. gigantische monsters die ze op de mensheid afsturen en die dan steden beginnen te vernielen. Uiteraard worden de booswichten verslagen !
Neveneffect van deze film : weer een hele lading Godzilla-films besteld en een privécollectie die stilletjesaan de grootste in onze nederzetting moet zijn. En S. die intussen hele avonden het internet afschuimt op zoek naar filmfragmenten en informatie over Godzilla. Hij overweegt zelfs ernstig er een boek over te schrijven.

Maar daarnaast zorgde mijn vlijtig opzoekwerk ervoor dat ik stootte op een ander Japans monster : Gamera, die blijkbaar bij onze Oosterse vrienden haast even populair is als zijn makker. Gamera vraagt van de nuchtere, argeloze kijker een nog grotere inspanning om de films niet zonder meer af te doen als Japanse rotzooi. Dit reptiel is namelijk een hele grote schildpad, met slagtanden, die... kan vliegen... met behulp van straalmotoren...
Ook hij komt vanuit zee in Japan aan, maar ondanks z'n vervaarlijk uiterlijk, blijkt hij toch een mensenvriend, want hij beschermt Japan tegen enkele andere booswichten die het slecht voor hebben met het land of de mensheid. Natuurlijk vallen er bij de strijd tussen Gamera en zijn vijanden heel wat brokken en, helaas!, doden.

Het monster verscheen voor het eerst in de jaren '60 op het scherm en die films, zeker de latere, worden nu afgedaan als nauwelijks het bekijken waard. En toch heeft die Gamera (de 'oude' dus) niet zo heel lang geleden de Westers mainstream bereikt : in een van de afleveringen van het 3de of 4de seizoen van de gelauwerde reeks 'Mad Men' zitten Don Draper en zijn collega Lane Pryce samen in een bioscoop naar een Gamera-film te kijken, dit vooraleer ze samen uitgebreid gaan tafelen en van vrouwelijk gezelschap genieten.

Ik had via het internet de trilogie besteld die in de jaren '90 van de vorige eeuw was gemaakt en toegegeven, die films zijn verrassend genietbaar eens je de hierboven geschetste basispremisse aanvaard hebt, uiteraard, en wat mij betreft moeten ze zeker niet onderdoen voor de 'Jurassic Parc'-reeks, integendeel. Een welkome verandering t.o.v. de gebruikelijke clichés in monsterfilms is dat vrouwen hier vaak een belangrijke rol in de plot krijgen als sterk personage en niet gewoon hard schreeuwend weglopen van het naderende gevaar. Wie deze films ergens in een ramsjbak ziet liggen, aarzel niet, je hebt er voor een paar uur amusement van een behoorlijk niveau aan en de kinderen zullen het ook eveneens fijn vinden (bestaat wel niet met Nederlandse ondertiteling, wel Franse).

Jamón Jamón

Een  film die de onlangs overleden Spaanse regisseur Bigas Luna in het begin van de jaren '90 draaide.

Vitaliteit, levenslust, sensualiteit, het spat allemaal van het scherm in deze prent, die meteen het filmdebuut betekende voor zowel Penelope Cruz als Javier Bardem en hij heeft hun carrière zeker geen kwaad gedaan.

Luna steekt hier de draak met de hypocrisie van de Spaanse middenklasse, waarvan de vertegenwoordigers hier stuk voor stuk sukkels zijn. Grappige, opwindende en bizarre scènes volgen elkaar op. Het scenario stelt niet zoveel voor, maar vormt de aanleiding voor de regisseur om allerlei ongewone taferelen te filmen. Voedsel speelt ook een belangrijke rol, zoals de titel al aangeeft.

Daarnaast toont "Jamón Jamón" ook overduidelijk dat je niet meer piepjong hoeft te zijn om verschrikkelijk sexy voor de dag te komen, zoals Stefania Sandrelli en Anna Galiena hier bewijzen. Galiena speelde eerder al de vrouwelijke hoofdrol in 'Le mari de la coiffeuse' en blijkbaar was Sandrelli in de jaren '70 en vooral '80 een sekssymbool in Italië.
Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt en bracht me ertoe 'La Chiave' van Tinto Brass aan te schaffen. Deze Italiaanse regisseur (draaide onder meer het infame 'Caligula') deelt met de goede ouwe Russ Meyer een fascinatie voor het vrouwelijk lichaam en meer bepaald de billen (i.t.t. de Amerikaan die een groot zwak had voor rondborstige deernes). Film is intussen toegekomen, maar helaas lijkt het een Engelstalige versie te zijn en geen origineel Italiaanse. Ongetwijfeld haalt dat al een stuk van de charme weg. Ik zet alvast mijn ontdekkingstocht doorheen de Europese film verder en gisteren heb ik nog 'la teta y la luna' gekocht, een andere film van Bigas Luna.

Terug naar "Jamón Jamón" : deze tragikomedie is een belevenis op zich die een Spanje toont zoals de toeristische dienst het wellicht nooit zou durven, maar mij alvast zin geeft om het land nog eens te bezoeken.

Boogie nights

Deze film van 1997 had ik al eens in de bioscoop gezien toen hij uitkwam, dus toch al zeker 15 jaar geleden en ik vond het toen zeker een meevaller (wellicht voor een stuk ook door het thema).
Onlangs heb ik hem dan voor de 2de maal gezien en dat is opnieuw best meegevallen.

'Boogie nights' vertelt het verhaal van de Amerikaanse pornofilm op pellicule in de tweede helft van de jaren '70 en de eerste helft van de jaren '80 ; van gloriejaren naar verval van.
We volgen een hechte groep mensen, gaande van acteurs over technici tot de regisseur, die haast allemaal een verleden met zich mee meesleuren van dysfunctionele families of onverwerkte problemen. Regisseur Jack Horner (oudgediende Burt Reynolds) ontdekt een nieuwe potentiële ster (Eddie Adams, die later de artiestennaam Dirk Diggler zal aannemen), maar droomt er tegelijk van om artistiek meer verantwoorde pornofilms te maken, zodat de kijker niet wegloopt nadat hij z'n kwakje(s) kwijtkon. Dankzij zijn anatomie wordt Diggler al snel een (rijzende) ster. Helaas volgt na een paar jaar een nauwelijks te stoppen neergang voor alle betrokkenen : video verdringt de bioscoop als plek en medium om porno te bekijken waardoor het vakmanschap verloren gaat dat bij filmmaken komt kijken, Diggler raakt verslaafd aan drugs, wat zijn loopbaan om zeep helpt en waardoor hij breekt met de anderen. Maar op het einde is er voor de meesten toch nog verlossing.

De film is in twee grote hoofdstukken verdeeld : ontdekking, opkomst en triomf van Dirk Diggler en de neergang. Deze evolutie wordt ook weergegeven door de muziekkeuze tijdens beide delen : eerst vrolijke, opwekkende muziek en in de tweede helft veel somberder stukjes.

Wat ik ook leuk vond toen ik de film 2 of 3 weken geleden bekeek, was dat ik deze keer heel wat acteurs herkende, die voor mij de eerste keer nog nobele onbekenden waren : Julianne Moore, Don Cheadle, Luis Guzman, William H. Macy, Philip Seymour Hoffman. Intussen zijn ze stuk voor stuk sterren geworden en kregen ze belangrijke rollen in allerlei andere films.

Het enige verwijt dat ik de film eventueel kan maken, is dat hij mogelijk wat te lang duurt, maar voor de rest is hij zeker de moeite van het bekijken waard.

Vreemd zicht

Naast het treinstation van Schaarbeek zijn bouwwerken aan de gang.

Daar kan men dit staaltje vreemde architectuur bewonderen : een huisje waarrond een veel grotere constructie wordt gebouwd. Mogelijk is het een beschermd pand. 

Enkele jaren geleden was er toch wat ophef over de mogelijke afbraak van een gebouw dat in de Noordwijk staat (het zogenaamde "blauw huizeke", wat, als ik me niet vergis, uiteindelijk gered werd), maar dat heeft hiermee niets te maken.

Geen idee waarvoor het vroeger diende, was het een woonhuis, een opslagplaats of iets anders ? Nu lijkt het er alvast op dat het niet meer gebruikt wordt, want alle ramen zijn dichtgespijkerd.

Heb blijft wel een ongewoon zicht. Benieuwd wat men daar aan het bouwen is en of dat huis uiteindelijk gesloopt zal worden of niet.