Dus vanmiddag stopte ik 'Piranha II (The Spawning)' in onze DVD-speler en installeerde me voor de 'buis', niet met een pak chips of popcorn, maar met een laptop en een naar het Nederlands te vertalen Franse tekst.
Piranha III (uit 2010) had een Grote Naam op de affiche staan : Richard Dreyfuss. U weet het misschien nog, de enthousiaste wetenschapper uit 'Jaws' (de eerste). Die maakt in deze film ook even een verschijning en waarschijnlijk hoopten de makers met zijn naam wat meer publiek geïnteresseerd te krijgen. En ik moet toegeven, ik ben erin getrapt, al zou ik de box wellicht evengoed gekocht hebben als er 'Jan Peeters' als acteur op stond vermeld.
Het in 1982 gemaakte Piranha II is een variatie op... Piranha I ! En er werkte eveneens een Grote Naam aan mee, zelfs iemand die nu stukken beroemder is dan Richard Dreyfuss wellicht ooit geweest is. Al was hij in 1982 ongetwijfeld voor de meesten een nobele onbekende. De film werd namelijk geregisseerd door... James Cameron ! jawel, de regisseur van onder meer 'Titanic' (met Kate Winslet en Leonardo di Caprio) en 'Avatar'. Cameron wordt waarschijnlijk het liefst niet herinnerd aan deze film uit het begin van zijn carrière, want net als het vervolg erop, is dit eigenlijk hoofdzakelijk tijdverlies.
De premisse : in de jaren '70 experimenteerde het Amerikaans leger met vraatzuchtige, agressieve vissen door genen van piranha's te kruisen met die van vliegende vissen en knorvissen (deze laatste kunnen blijkbaar een hele tijd buiten het water overleven). Op een of andere manier raken er van die wezens in Amerikaanse wateren terecht en de rest kan u wel raden, vermoed ik.
Enkel voor fans van het genre.
Eén lichtpunt : in tegenstelling tot Piranha III waren siliconenborsten nog niet zo in zwang en het weinige wat u hier op dat vlak te zien krijgt, is the real deal.
Het vertaalwerk verliep intussen toch vrij vlot, maar ik heb de indruk dat het vorige week nog net iets snediger en enthousiaster ging. M'n klavier zal me vandaag dan ook dankbaar zijn geweest.
Opdat de argeloze lezer niet zou denken dat het bij ons op filmvlak enkel maar kommer en kwel is : enkele weken geleden zijn we met z'n 4'en naar een projectie geweest van een film van Buster Keaten : The General. De film werd in een kerk gespeeld, met live orgelbegeleiding (geen piano dus). Ik vond het maar eens tijd om de kinderen iets anders voor te schotelen dan 'Deep Throat' of 'The little house on the prairie'.
Wel, ik vond het goed meevallen en R. met mij. M. en S. daarentegen hebben zich verveeld. Onze jongste gruwt al bij de gedachte om een zwart-witfilm te bekijken, laat staan een stomme op de koop toe ! Waarschijnlijk hadden zij liever naar een aflevering van 'Dora' gekeken. Iets om in gedachten te houden als we nog eens ergens naartoe gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten