Bullen (gewoon omdat ik het een leuk woord vind en om M. op stang te jagen)

De voorbije week heb ik toch een paar keer de gelegenheid gehad me te ergeren, gelukkig maar, want ik zou beginnen twijfelen aan mezelf.

Eerst vorig weekend gemerkt dat er zeker twee barstjes in de onderkant van de kuip van de gele Duc zitten. Grmbl. Vorige week donderdag was ik er in de late avond tussenenuit gereden om op m'n gemak wat frustratie weg te rijden en nog wat nieuwe straatjes in de buurt te ontdekken. Zoals me al wel meer is overkomen hier in deze streek houdt een van die asfaltwegeltjes gewoon op en moet ik over een soort onverhard van zand en grote keien mijn weg vervolgen. Omkeren had natuurlijk ook een optie geweest, maar koppig als ik soms kan zijn, wou ik me niet laten kennen en dus met de moto erdoor. Mogelijk is toen een van die grote keien tegen de kuip en/of tegen het motorblok geslagen en heeft die barstjes veroorzaakt. Mogelijk zaten die er al in toen ik de motorfiets kocht.

Maandag dan mocht ik ondervinden dat er nog steeds veel ongenoegen heerst bij de NMBS en dat er daar soms druk van de ketel moet worden gehaald. 's Morgens vroeg kondigde men op het radionieuws nog aan dat de actie tot 12 uur 's middags zou duren, dus ik besloot gewoontegetrouw en om te laten zien dat ik de NMBS door dik en dun steun, de trein te nemen. In de loop van de dag begon het me echter te dagen dat die staking wel eens zou kunnen uitlopen en, inderdaad, die vrees werd bewaarheid. Nu wou ik het slim spelen en vertrok net na 15 uur op m'n werk om de spits ten minste voor te zijn en niet als een sardien tegen de oksel van een ander manspersoon gedrukt te worden of in het zitvlak van een of andere matrone. In het station stond mijn trein ook gewoon aangekondigd zonder enige vermelding van vertraging. Daarom laat ik dus een trein naar Antwerpen gewoon rijden, want ik verkeerde in de waan dat de 'mijne' wel zou komen. Al snel bleek dat ik me vergist had : geen trein richting Kempen en enkele treinen richting Antwerpen reden evenmin. Net voor vieren dan toch een IC-trein naar Antwerpen, maar die zat natuurlijk al aardig vol en op de koop toe kwam ik in een wagon terecht met een joelende klas van ongeveer 12-jarige jongens en meisjes. Oordoppen had ik niet bij... Wel heb ik een zitje geweigerd dat enkele van de kinderen me aanboden. Ik zit immers al bijna de hele dag op een stoel. Of misschien wou ik niet toegeven dat ik op een oudere heer begin te lijken. Die IC-trein was wel omgetoverd tot een P-trein, wat betekende dat hij in elk minuscuul stationnetje stopte en dat de trip naar Antwerpen bijgevolg vrij lang duurde. In Antwerpen Centraal aangekomen, merkte ik dat er gewoon geen treinverbinding meer is tussen de Grote Provinciestad en ons kleiner provincienest, terwijl dat vroeger wel het geval was. Dan maar naar de bushaltes op het F. Rooseveltplein gestapt waar ik meteen een bus zag klaarstaan en waar ik opgewekt in stapte en een ticket kocht. Ernaast stond nog een bus, meer bepaald een 'direct' naar ons provinciestadje, terwijl ik op de boemelbus zat. Maar omdat ik reeds betaald had, bleef ik maar zitten. De direct vertrok natuurlijk nog voor de onze en zal waarschijnlijk wel een half uur eerder aangekomen zijn. Ik heb ruim een uur op de omnibus gezeten die grosso modo de Antwerpse Steenweg volgt en dus langs Schilde enzovoort rijdt. Verschrikkelijk, maar ik kon op m'n gemak de krant lezen van enkele dagen ervoor. Om 15 uur vertrokken, kwam ik uiteindelijk nog vrij goed gemutst thuis aan om 19 uur ; een kleine vier uur op een traject waar ik anders anderhalf uur over doe. Fraai. Ik beklaag de mensen die toen pas na 16 uur konden stoppen met werken.

Tot slot, en om in het haar te blijven, kreeg mijn vermoeden dat mijn terugwijkende haarlijn op het voorhoofd aan het ontaarden is tot kaalheid een extra duw in de rug. Kaalheid, het is geen prettig vooruitzicht, maar ik denk dat ik met die vorm van aftakeling nog zou kunnen leven, net als met de vele grijze haren die ik nu al heb. Waar ik echter van gruwde was de vaststelling dat er zich op het eerste zicht een pluk haar zal handhaven op m'n voorhoofd en dat daarrond een hele kring aan het verdwijnen is. Kaal ok, maar een potsierlijke pluk op m'n voorhoofd blijven rondlopen, neen, dat is te veel gevraagd. Ik hoop dus dat ik het tij nog kan keren en vandaag gaf iemand me de tip van 's morgens 3 Duvels of zo te drinken, omdat gist haarverlies zou tegengaan. We zullen zien.

Vergeleken met de ellende in de wereld zijn bovenstaande zaken uiteraard bijna obscene fait divers. Bij de kapper hoorde ik zo dat er donderdag alleen al zeker 180 mensen zijn omgekomen bij bomaanslagen in Irak alleen al. Ik kan het niet meer vatten ; hoe moet het dagelijks leven van iemand in Baghdad eruit zien ? Wat een hel toch.

Maar om af te sluiten op een luchtige, welhaast poëtische noot : vanmorgen op stap naar m'n werk, komende van het Noordstation, doorkruiste ik een park met ook Japanse kerselaars die net dezer dagen in bloei stonden. De wind blies voortdurend bloemblaadjes weg en ik liep daar een tijdje middenin, tussen en onder die roze blaadjes.

En dan, deze namiddag-avond (ook weer bijna een uur vertraging trouwens !), heb ik een fractie van een seconde me de onpeilbare diepte mogen inbeelden die de weelderige boezem van een mooie Oosterse schone, gehuld in een vrij diepe décolleté, suggereerde. God zij geloofd !