We will remember them

Gisteren hebben we met drie (S. verkoos niet mee te gaan) een groepsuitstap gemaakt naar de Westhoek. Het was het laatste deel van een drieluik waarbij we elk jaar een deel van het front dat zich tijdens WOI rond Ieper gevormd had.
Twee jaar ging het met de bus van Nieuwpoort over Diksmuide naar Ieper (noordelijk stuk van de saillant) en vorig jaar vertrokken we in Armentières om via Ploegsteert ook weer in Ieper te eindigen (het zuidelijk gedeelte van de saillant). Telkens bezochten we enkele bezienswaardigheden, waaronder tal van kerkhoven, waarmee het in die streek werkelijk bezaaid is.

Dit jaar begon onze uitstap in principe in Poperinge (achter het front gelegen), maar gezien de actualiteit vorige week vond onze sympathieke groepsleider het een goed idee om eerst naar Waregem te rijden om daar het enige Amerikaanse kerkhof in België te bezoeken waar gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog uit dat land rusten. Daarmee traden we dus in de voetstappen van dhr. Barack Obama vorige woensdag. De kransen die hij, de koning en de eerste minister er hadden neergelegd, lagen er naar verluidt nog (heb dat zelf niet gezien). Opvallend daarbij was dat veel van de soldaten die er hun laatste rustplaats vonden, in de allerlaatste weken/dagen van het conflict overleden zijn, quel gâchis !

De volgende stop was Poperinge, waar we een dodencel bezochten. Daar brachten enkele (wegens desertie) terdoodveroordeelden hun laatste dagen en nachten door, alvorens te worden geëxecuteerd op de binnenplaats van wat nu het gemeentehuiscomplex is. Vanuit hun cel zagen ze de paal waar men hen aan zou vastbinden. Er werden ook mensen in vastgehouden die andere vergrijpen gepleegd hadden en velen van dit allegaartje hebben iets (tekst of tekening) in de muren gekrast.

Daarna bezochten we Lijssenthoek Cemetery, waar een mooi kunstwerk voor de ingang staat dat toch een idee geeft van wat er zich in die streek heeft afgespeeld. Per dag dat de oorlog duurde, staat een ijzeren staaf in de grond geplant en per persoon die op dat kerkhof begraven werd, werd een streepje gekerfd in de staaf van de desbetreffende dag. Sommige staven hebben geen of 'amper' een paar streepjes, andere dan weer (vele) tientallen. Op het kerkhof liggen Fransen, soldaten van het Gemenebest, Duitsers en Chinezen begraven, soms door elkaar.



De rest van de dag zagen we nog de 'Pool of Peace' in Wijtschate, een reusachtige krater die nu een meertje geworden is en die ontstond door het tot ontploffing brengen van een enorme springlading die onder de Duitse linies werd aangebracht d.m.v. het graven van onderaardse gangen. Er zijn zo nog enkele van die littekens die ontstonden na soortgelijke huzarenstukjes. Deze ontploffingen vonden praktisch gelijktijdig plaats, wat een gigantische schokgolf veroorzaakte (letterlijk en figuurlijk).



Hill 60 was een andere bestemming. Dat was een 60 meter hoge heuvel die verschillende malen door een ander kamp veroverd werd en die bezaaid is met honderden bomkraters. Blijkbaar durft men daar geen schop in de grond stoppen uit angst op niet-ontplofte munitie te stoten. Dat geeft de plek wel een aparte sfeer, precies door het hobbelig karakter ervan.


Ook de Kemmelberg kwam nog aan de beurt, maar die beklommen we te voet en niet met de fiets.

De dag sloten we af in Ieper, met eerst een bezoek aan een kerkje, dan gingen we iets eten, wandelden we wat rond op de omwalling rond de stad en tot slot woonden we voor het derde opeenvolgende jaar The Last Post bij, die dit jaar verschilde van de vorige twee edities die we zagen, doordat er een doedelzakspeler bij de trompetters was en ook een koor dat op het einde meezong. Dat was mooi.

Volgend jaar gaat er een uitstap naar de Somme. Mogelijk zijn we er opnieuw bij.