Sierra Leone

Eerder deze week las ik op de website van de BBC een weinig bemoedigend bericht : de anticorruptiechef van Sierra Leone neemt ontslag.

Sierra Leone is een klein West-Afrikaans land dat na jaren van wanbeleid en een burgeroorlog moeizaam weer recht probeert te krabbelen. Het haalde in de tweede helft van de jaren '90 af en toe het wereldnieuws door de bijzonder turbulente tijden en de voornamelijk door het RUF onder leiding van Foday Sankoh begane wreedheden.

Eergisterenochtend dan heb ik een documentaire van een Sierra Leoonse filmer bekeken die ik eind jaren '90 had opgenomen. De beelden zijn vaak haast ondraaglijk door de erin getoonde gruwelijkheden. Sorious Samura, de maker, wilde daarmee de wereld tonen wat er gaande was in zijn land, want haast iedereen keek de andere kant op. De film zadelt de kijker met een heel ongemakkelijk gevoel op, maar eindigt toch met een hoopvolle noot. Hij gaat onder meer dieper in op het fenomeen kindsoldaten, waar de westerse media rond die tijd steeds meer over begonnen te berichten.
Wie er meer over wil weten, kan hier terecht.

Samura legt een deel van de verantwoordelijkheid van de oorlog bij de corruptie die welig tierde in zijn land. Dit onder meer omdat het land rijk is aan diamanten, waar tallozen iets aan willen verdienen, te allen prijze. Lieden als de Liberiaan Charles Taylor (in wiens land ook een burgeroorlog woedde) maakten daar dankbaar gebruik van om zich te verrijken, maar tegelijk stortten ze Sierra Leone in een niets ontziende burgeroorlog.
Talyor staat nu gelukkig terecht in Den Haag. Zijn handlanger Foday Sankoh en Sam Bockarie overleden enkele jaren geleden zonder dat ze echt rekenschap hebben moeten afleggen voor de verschrikkelijke wandaden die het RUF onder hun leiding pleegde (de ene vreedzaam in gevangenschap, de andere op gewelddadige wijze).

Aanvulling : hierbij lang onbekend gebleven informatie. Blijkbaar een Brits militair die zowat op eigen houtje handelde en zo mogelijk vele levens redde. Hadden mensen als de heer R. Dallaire ook maar zoveel haar op hun tanden gehad (en de adequate middelen).

Bij wijze van eerbetoon of herdenking aan de slachtoffers en het Sierra Leoonse volk een liedje van S.E. Rogie, een begenadigd muzikant uit dat land, met een nummer uit 'Dead men don't smoke marijuana'.



Gelukkig waren R. en S. elders aan het spelen, zodat ze niets gezien hebben. Het doet me ook terugdenken aan Mathilda uit 'Léon', want de kinderen die hier effectief moordden of uitgemoord werden waren zeker niet ouders als Nathalie Portman toen.
In ieder geval laat de documenaire een diepe indruk na, waar je toch enige uren van moet bekomen.

's Avonds keken we dan naar de prachtige, maar bijzonder droevige en ook weer wrede film 'Farewell my concubine', een absolute aanrader, maar ook weer geen opbeurend moment.
In dat opzicht was het dus wel een zware dag en dergelijke zaken helpen wel om een aantal bekommernissen in perspectief te zien.