Léon

Het voorbije weekend hebben we deze film herbekeken (toen de kinderen sliepen of uit huis waren).
Normaal gezien hou ik niet van gewelddadige prenten, maar dit is een van de uitzonderingen.
Waarom precies ?

Ik kan er niet meteen de vinger op leggen.
Het verhaal is vrij eenvoudig : de familie van een 12-jarig meisje (Natalie Portman) wordt uitgemoord wegens een drugsgeschil. Haar buur, een discreet huurmoordenaar, vangt haar noodgedwongen op en zij wil met zijn hulp wraak nemen omdat haar broertje omgekomen is.

Luc Besson regisseerde en de man is vrij omstreden in filmmiddens. Het is ook de enige film van hem die ik al gezien heb.
Jean Reno speelt de huurmoordenaar Léon die uiterst bedreven is in zijn vak, maar op andere vlakken bijna een kind. Kan niet lezen of schrijven, heeft een zeer beperkte culturele bagage en is teleurgesteld in de mens. Ik heb de indruk dat Reno wordt getypecaste voor de rol van stoere bink die met wapens overweg kan, want het is niet de enige keer dat hij een dergelijke rol speelt.

Mathilda, een twaalfjarig meisje dus dat al wat streetwise is geworden. Een piepjonge Natalie Portman kruipt in haar huid en doet dat met brio. Door haar komt het ook dat de kijker zich af en toe ongemakkelijk voelt. Immers, wat moet een meisje in een dergelijk gewelddadig milieu (in het echte leven zijn er uiteraard talloze jonge kinderen die nog op veel jongere leeftijd met geweld worden geconfronteerd) en vooral, haar idee om zelf ook huurmoordenaar te worden is nogal van de pot gerukt. Daarnaast is er duidelijk een zekere seksuele spanning tussen haar en Léon. Bovendien is zij het telkens die daartoe het initiatief neemt ; Léon wijst haar steeds af. Mathilda trekt duidelijk het laken naar haar toe in dit vreemde koppel.
Dankzij Mathilda krijgt Léon weer zin in het leven, ook al maakt ze het hem niet altijd gemakkelijk. Beide vinden ze bij elkaar geborgenheid en liefde, wat ze daarvoor misten.

Da's allemaal mooi, maar de vermoedelijk echte reden waarom ik de film zo graag zie, is de aanwezigheid van Gary Oldman in een belangrijke bijrol als Norman Stansfield, de slechte. Hij levert hier wat mij betreft een gewoonweg magistrale prestatie door een door en door gemeen personage neer te zetten ; een corrupte, drugs gebruikende, sadistische agent van de DEA (Drug Enforcement Agency) met een temperament. Voor mij is hij de echte ster van de film. De manier waarop hij mensen de stuipen op het lijf jaagt (inclusief de kijker) is bewonderenswaardig. Volgens sommigen de rol van zijn leven, ook al is het maar een bijrol (hij speelt bijvoorbeeld ook de hoofdrol in de Coppola-verfilming van 'Dracula'). Alleen al voor dit personage is de film het bekijken waard indien je hem nog niet gezien hebt.

Het geweld is niet buitensporig (ik bedoel er wordt niet onophoudelijk geschoten, maar de paar scènes met vuurgevechten kunnen sommigen irriteren) en wordt zeker niet speciaal bloederig of esthetiserend in beeld gebracht.