Opgejaagd wild

Daar doet Ayaan Hirsi Ali me tegenwoordig aan denken.

Ik ben te weinig op de hoogte van haar standpunten om ze echt onderbouwd te becommentariëren (of ik ben er gewoon niet intelligent genoeg voor ;-) ), maar hoogstwaarschijnlijk zouden we op tal van punten het hoegenaamd niet met elkaar eens zijn.

Niettemin vind ik het ergens hallucinant hoe ze de laatste jaren behandeld is door diverse regeringsinstanties. Gisteren las ik in de krant dat Frankrijk ook niet kan instaan voor haar bescherming indien ze Frans staatsburger wil worden en tegelijk in het buitenland wenst te verblijven en werken (ze zou blijkbaar het liefst in Washington blijven). Uitgezonderd zijn diplomaten beschermt Frankrijk de Franse burgers enkel indien ze in Frankrijk zelf wonen. Nederland wil ook al niet instaan voor haar veiligheid en in de VS blijkt zoiets ook al niet of nauwelijks mogelijk.

Uiteraard moet men de afweging maken in hoeverre een enkele persoon de inzet van al die middelen rechtvaardigt, maar in dit Hirsi Ali is intussen een symbolisch dermate zwaar beladen figuur dat je het als democratie eigenlijk nauwelijks kunt maken (vind ik) om ze niet te beschermen. Dat de bedreigingen van (moslim)extremisten niet steeds loos zijn, is in het verleden al vaker gebleken. Mocht ze ooit vermoord worden (en laat ons hopen van niet), dan zullen diezelfde personen die haar tot nu toe (op formele gronden) hulp hebben geweigerd, gegarandeerd op de eerste plaats staan om die daad in de sterkste bewoordingen te veroordelen. We stonden erbij en keken ernaar, terwijl we eigenlijk gewoon het liefst ons hoofd zouden afwenden. Dégoûtant. Haar situatie heeft wel wat weg van de beroemde metafoor van de koorddanser die zijn of haar kunstjes vertoont zonder vangnet : een deel van het publiek zit met open mond te kijken naar de kunstjes, sommigen vrezen dat de danser zal vallen, anderen komen kijken net daarvoor en hopen erop.

En nu ik toch bezig ben, brom ik nog maar wat door : Yves Desmet heeft in zijn commentaarstuk van vandaag de martelpraktijken in Guantanamo (in het bijzonder het waterboarding een gezelschapsspel genoemd in vergelijking met de sm-praktijk waar het regeringswerk en meer bepaald de voorbereiding van de staatshervorming al ettelijke maanden op lijkt. Wat een belachelijke vergelijking toch en voor mij het fatsoen eigenlijk voorbij.