Gerommel in de marge

De linkse of progressieve goegemeente staat weer op zijn achterste poten en als exponent daarvan kon de heer Yves Desmet uiteraard niet achterblijven.

In zijn hoofdartikel voor de krant van 1 februari neemt hij de politicus Ludo Helsen, die het bestond een tentoonstelling in het Antwerpse Fotomuseum met duizenden foto's van overwegend (half)naakte niet te laten doorgaan, wel bijzonder zwaar op de korrel.

Dat hij niet akkoord gaat met de beslissing, is uiteraard zijn goed recht. De manier waarop hij echter een en ander verwoordt is beneden alle peil voor een hoofdredacteur van wat zich een kwaliteitskrant noemt. Het stuk staat bol van de persoonlijke aanvallen.

Ik maak er geen geheim van, de heer Desmet heeft bij nooit in de bovenste lade gelegen en met dit artikel maakt hij nog eens duidelijk waarom. Dank daarvoor, want ik begon me de laatste tijd af te vragen of ik hem niet verkeerd beoordeelde. Quod non.

Hoe zo'n figuur in de lijst van 10 grootste intellectuelen van Vlaanderen verzeild is geraakt, blijft me een raadsel. Al zegt het misschien veel over diegenen die hun stem uitbrachten... Persoonlijk staan staan me namelijk ook nog een aantal blunders van jewelste bij van dit heerschap en andere Desmet-watchers zullen er nog wel meer kunnen opsommen. Zo was hij er als de kippen bij om de bomaanslag in Oklahoma in april 1995 maar meteen in de schoenen van moslimterroristen te schuiven. Of het citaat van Voltaire dat hij in mei 2002 in een ander hoofdartikel zo parmantig aan Molière toeschreef. Een vergeeflijke, maar niettemin belachelijke, fout indien gemaakt door een parvenu die wil pronken met zijn bijeengesprokkelde maar oppervlakkige 'kennis'. Voor iemand die wil tonen dat hij zijn verlichtingsfilosofen kent, gewoonweg potsierlijk. Nu is dit er weer eentje om in te lijsten en te onthouden.

Wat me echter nog het meest stoorde, was evenwel niet de onuitstaanbare toon van het artikel, maar het feit dat hij aan dat onderwerp zijn giftige pen leende, terwijl in in de krant van dezelfde dag toch nieuws aan bod kwam dat mijns inziens ook objectief belangrijker is, zoals bijvoorbeeld de veroordeling van een boef als Bart Debie of de pogingen van minister Ceysens om uitgereikte vergunningen voor wapenleveringen aan Saoudie-Arabië goed te praten. Of anders de behandeling van de jonge Afghaanse journalist die mogelijk de doodstraf krijgt omdat hij te kritisch is.

In mijn ogen is de heer Desmet eigenlijk net zo'n moraalridder als de politicus die hij zo in zijn hemd wil zetten. Het lijken daar in Antwerpen overigens wel droevige tijden voor liefhebbers van vrouwelijk naakt, want hun o zo geliefde burgemeester verbood onlangs nog blootposters bij de Antwerpse brandweer, zogezegd om het vrouwelijk personeel niet te beledigen.