Wegens mijn knie blijf ik vandaag (en morgen) thuis en daardoor kon ik M. helpen met het klaarmaken van de kinderen voor school.
"R., maak eens wat voort ! Je bent al een kwartier bezig met je aan te kleden !"
"15 minuten !!"
Ik kon m'n lach niet inhouden, maar dat heeft niemand gemerkt, want ik was me boven aan het wassen.
Maar zo gaat het vermoedelijk bijna elke morgen als de kinderen naar school moeten en vandaag waren ze eigenlijk nog redelijk meegaand.
Alle lof voor M. dat ze dit dag in, dag uit doet, want het is soms wel heel vermoeiend.
Gisterenavond kwamen er een paar vriendjes van R. spelen en ze trokken naar de tuin, terwijl ik bezig was om S. eten te geven (hij kan het zelf wel, maar dat gaat dan verschrikkelijk traag of hij vertikt het tegenwoordig zelfs om iets te eten). Nadat hij eindelijk zijn vlees (worst, wat hij graag eet) en aardappelen op had (de groenten lustte hij niet en ik heb niet aangedrongen), kon hij buiten gaan spelen en kon ik gaan eten. Na een poosje begon S. hard te huilen in de tuin. Blijkbaar had een van de vriendjes met een vrij groot stuk plastic blindelings in het rond gegooid en dat was met de punt tegen S. zijn arm terechgekomen. Ik zag meteen dat het meer was dan een gewone schram, eerder een vrij diepe kap. Ik heb het meteen trachten te ontsmetten in de hoop dat de wonde niet zou ontsteken. Vanmorgen leek hij er gelukkig niet veel last van te hebben.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten