Spaitalia

Gisteren ben ik met R. naar het circuit van Spa-Francorchamps geweest, dat in het kader van het evenement Spaitalia. Dit is een jaarlijkse gebeurtenis waar Italiaanse auto's in de schijnwerpers staan. Deze editie werd speciale aandacht besteed aan Maserati, een merk waar ikzelf een zwak voor heb. Ferrari als merk interesseert me niet bijvoorbeeld.

Het aangekondigde weer was goed, R. had te kennen gegeven dat hij heel graag mee wilde (al verwachtte hij regelrechte races, wat niet op het programma stond) en dus vertrokken we rond 8 uur 's morgens, de uitnodiging van een groene kennis ten spijt. Indien ik alleen was gegaan had ik de Duc wel genomen, want er was een speciale parking geregeld voor Ducati's.

Daar aangekomen werden we al snel geconfronteerd met de eerste Ferrari en verrassend genoeg reed die naar de bezoekersparking en niet naar die van de deelnemers. Toevallig stapten de inzittenden (een veertiger schat ik met zoontje) net uit toen we langs hen wandelden. Ze zagen er eigenlijk vrij gewoon uit (de papa sandalen met kousen !). Vermoedelijk droegen ze wel dure kledij maar niets opzichtigs of zo. Ik moet duidelijk meer onder de mensen komen, want mijn stereotype beeld van (super)rijken dient blijkbaar wat te worden bijgestuurd. Uiteraard liepen er parvenu's rond, evenals de obligate fils à papa, enkele Italiaanse macho's, maar ook eenvoudigweg liefhebbers die elke cent in zo'n wagen stoppen en ook gewoon heel rijke mensen, die er voor mij opvallend gewoon bijliepen. Als complete buitenstaander met extreem linkse sympathieën kijk je uiteraard met een mengeling van afgunst, jalouzie, nijd en andere minder fraaie gevoelens naar dat volk (hoe dúrven ze zo rijk zijn), maar anderzijds leert het je eventueel aanvaarden dat het ook maar mensen zijn. Misschien een mooi voornemen : meer zo'n mensen ontmoeten, zodat ik mijn vooroordelen moet laten varen en ze beter leer kennen. Vlakbij zijn hier enkele gemeenten waar meer dan een euromiljonair woont, dus dat moet kunnen. Langs de andere kant, als ik mezelf niet opdring (wat niet in m'n aard ligt) blijven we leven in totaal gescheiden werelden. En vermoedelijk is dat maar best zo.

Maar terug naar de auto's. Maserati's waren er alvast genoeg en sommige daarvan waren uniek, zoals de 250F hierboven, waarmee de legendarische Juan-Manuel Fangio zijn vijfde en laatste wereldtitel Formule 1 behaalde in 1957. Een echt juweeltje. Maserati staat voor mij gelijk met een redelijke mix van luxe, sportiviteit en Italiaanse elegantie. Al waren enkele modellen in de jaren '80 en '90, toen het merk op de dool was, allesbehalve sierlijk. Maar dat veranderde met de overname door, helaas, de lange tijd gedoodverfde Italiaanse concurrent Ferrari. De huidige GT en de Quattroporte mogen er best zijn en hebben het merk weer op de kaart gezet. Ook sportief gooit het weer hoge ogen in het FIA GT-kampioenschap. Zo won het de twee recentste edities van de 24 uur van Francorchamps.

Naast Maserati waren er ook heel wat Alfa Romeo's, waarvan de Giulietta toch een mooie wagen blijft. Lancia tekende ook present met vooral Delta's, het model dat talloze wereldkampioenschappen rally wegkaapte. Voorts nog een aantal heel fraaie Lamborghini's, Ferrari's en vele Fiats inclusief Abarths. Ik heb alvast m'n hartje kunnen ophalen en R. eveneens, ook al begon hij tegen de middag te vragen wanneer we weer naar huis zouden gaan.

Eregaste op deze editie was Maria Teresa de Filippis, die in 1958 een 10de plaats behaalde op het circuit van Francorchamps en met een Maserati 250F. Ze werd onder meer rondgereden in een prachtige Maserati GS Zagato, een fonkelnieuwe en bijzonder exclusieve auto.

Rond half vier vertrokken we opnieuw en om R. te verrassen, reed ik eerst naar het oorlogsmuseum van La Gleize, waar een van de weinige in de wereld overblijvende Königstiger staat (een, weliswaar gehavende, mythische Duitse tank uit het laatste jaar van WOII). Een waarlijk indrukwekkende verschijning, ook voor een volwassene. Rond 18 uur waren we terug thuis, alwaar M. een heel lekkere maaltijd had bereid en daarna kon ik weer over naar de orde van de dag : het gras afrijden.