Zoals al kon worden opgemaakt uit mijn eerste berichtjes, stond ik aanvankelijk nogal sceptisch tegenover het fenomeen bloggen en mijn blog in het bijzonder. Ik ben er trouwens nog steeds van overtuigd dat het modeverschijnsel is en dat ook ik vroeg of laat afhaak.
Maar, tegen alle verwachtingen in, voel ik me eigenlijk helemaal niet zo slecht hier. Af en toe een tekst klaarstomen (helaas herlees ik ze nauwelijks voor ik ze post, zodat er vaak minder geslaagde zinswendingen in staan, en ben ik te laks of lui om ze achteraf grondig te wijzigen), waaraan ik al gauw 20 minuten van mijn kostbare tijd spendeer 's avonds. Tot mijn verbazing heb ik tot nu toe ook vrij regelmatig een tekst kunnen posten, ondanks het feit dat er in mijn leven meestal niets bijzonders gebeurt.
Ik beloof dat ik ga proberen om m'n blog wat toegankelijker te maken en ook wat links toe te voegen. Als ik eens tijd heb.
In 2003 werd ik voor het eerst geconfronteerd met het fenomeen 'blog' ; meer bepaald tijdens de oorlog in Irak. Daarvoor had ik nog nooit van het begrip gehoord. Maar toen werd een anonieme blogger, Salam Pax noemde hij zich denk ik, wereldberoemd omdat hij zijn indrukken zo de wereld in stuurde. Sindsdien had ik er al vaak over horen spreken, maar nooit de moeite genomen om eens een blog te bezoeken.
En nu heb ik dus zelf al een paar weken een blog. Tot nu toe is de balans wat mij betreft alvast positief en zelfs het geringe brompotgehalte verrast me.
Ter compensatie daarvan nog deze als uitsmijter : 'voor de immer hardwerkende Vlaming'. Wat een debiele slogan is dat zeg. Alleen al daarom stem ik in juni niet op de VLD. Meer daarover later waarschijnlijk.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten