Gevoelige snaar geraakt

Daarstraks voor het eerst naar 'Corpse Bride' gekeken van Tim Burton.
Mooie en grappige film en ik was ontroerd.
Gek toch hoe ik, die de reputatie heb een koele kikker te zijn, onverwachts door sommige eenvoudige dingen (hier een 'kinderfilm' met traditioneel verloop terwijl ik een hekel heb aan de stereotype romantische film) wordt bewogen.

Soms heb ik de indruk dat ik een soort van vulkaan ben, waar ooit een stop is op geplaatst die ervoor zorgt dat mijn gevoelens nauwelijks zichtbaar zijn voor anderen, maar waar het onderhuids serieus broeit en die vroeg of laat eens tot een uitbarsting zal/moet komen wegens een onhoudbare druk (een of andere dramatische gebeurtenis). Brrrr...
Ach, misschien stel ik me hier gewoon aan.

Toch nog een lied gebracht en mee geschreven door Marlene Dietrich. Wie de moeite neemt iets meer over haar te weten te komen, zal begrijpen dat het voor haar veel betekende :

Mutter, hast du mir vergeben

Mutter, hast du mir vergeben?
Mutter, hast du mir vergeben?
Mutter, denkst du noch daran?
Mutter, hast du mir vergeben, was ich dir angetan?
Mutter, hast du mir vergeben, was ich dir angetan?

Heimat, hast du mir vergeben?
Heimat, denkst du noch daran?
Heimat, hast du mir vergeben, was ich dir angetan?
Heimat, hast du mir vergeben, was ich dir angetan?

Das Glück lockte mich fort von dir.
Fort von Heimat und Haus.
Ich ging mit all den anderen,
und kam nie mehr nach Haus.

Mutter, kannst du mich noch lieben?
Mutter gib mir deine Hand.
Bin dein Kind doch geblieben,
fremd im fremdem Land.
Bin dein Kind doch geblieben,
fremd im fremdem Land.

Mutter, ich will in die Heimat.
Mutter, die Zeit ist zu groß.
Mutter, ich will in die Heimat.
Nimm mich in deinen Schoß.
Mutter, ich will in die Heimat.
Nimm mich in deinen Schoß.