Een woordje van dank

voor de dames die mij een vermelding/nominatie gaven. Niet dat mij dat bezighield, ik kende het bestaan er niet eens van, maar het doet me wel plezier te weten dat er buiten mezelf nog andere mensen iets aan mijn geschrijf hebben. Afgaand op de reacties van lezers zou een mens bijna denken dat ik in de woestijn zit te roepen ;-), al stoort het me niet echt.
Dus een welgemeende 'dank u' Lunatic Mom en CMI, ook en vooral voor de complimenten.


Voor de regels ben ik zo vrij te verwijzen naar de blogs van beide dames (en een ervan lap ik bovendien aan m'n laars, want reclame maken ligt me niet...).

Aan wie geef ik nu een speciale vermelding, met het risico dat ik hierdoor een soort 'ons kent ons'-sfeertje oproep.
a) Virginia, al was het maar wegens de uitgebreide lijst met bloglinks die ik consequent gebruik en die veel praktischer is dan de mijne, waarvoor hoofdzakelijk het motto 'vorm boven functie' primeerde,
b) Geverfd door de wol, een dame die ik al een paar keer mocht ontmoeten en wier gezelschap ik echt waardeer, ook al verschillen onze meningen over heel wat zaken,
c) Herkansing, om een of andere reden een rustpunt voor mij,
d) Juttemis, een groepsblog die al verschillende malen een (glim)lach op m'n lippen heeft getoverd,
e) Muis, gewoon een eenvoudige, maar lieve mevrouw met een blog zonder pretentie,
f) Family of fools, van een dame waarmee ik al enkele pittige discussies heb gevoerd, maar die ik niettemin apprecieer en die het verre van makkelijk heeft. Ook al reageer ik er nauwelijks, haar berichten doen me wel degelijk iets,
g) de blog van Sodade, iemand die ik hoegenaamd niet ken, waarvan ik veel berichten ook helemaal niet begrijp, maar die me (onbewust wellicht) toch al gesteund heeft in m'n doen en laten op bloggebied en mogelijk elders. Deze blog doet me ook beseffen dat de problemen waar ik mee te kampen heb relatief klein zijn en dat deze blog eigenlijk ook maar spielerei is (wat ook geldt voor deze blog : http://dromenvanavalon.blogspot.com/ ),
h) de blog van een kennis met humor en relativeringsvermogen.

Prachtige muziek

Luister hier naar met gesloten ogen :



Deze aria uit de opera 'Rusalka' van Antonin Dvorak heb ik leren kennen via radioreclame van BMW, alweer ettelijke jaren geleden. En elke beluistering ervan bezorgt me kippevel. Klassieke muziek interesseerde daarvoor me wel een beetje, maar veel had ik er niet van in huis.
Maar hiermee veranderde dat.

Van huis uit heb ik weinig culturele bagage meegekregen en ben bijgevolg op dat vlak eerder een self made man. Ik vind m'n weg maar heel langzaam, maar een ontdekking geeft dan wel veel voldoening. Klassieke muziek werd er bij ons nooit beluisterd, mijn moeder kreeg daar een toeval door. Licht klassiek genre James Last kon er nog net door...

Daarnet heb ik tijdens het strijken naar de cd geluisterd die bij het boek van E-E Schmitt ingesloten zit en ik stond soms bijna te janken.

Mislukking

5 jaar heb ik het volgehouden, vijf jaar vol twijfels, volharding, aanmoedigingen en teleurstellingen, met af en toe een stapje vooruit en dan weer enkele achteruit leek het wel.
Nu geef ik er de brui aan, merde quoi.
Frans spreken dus tegen S., in de hoop dat hij er iets van leerde. En gelukkig blijkt hij wel degelijk heel wat te begrijpen, waardoor het experiment niet geheel zinloos is geweest, maar zelf spreken heeft hij steeds vertikt, op het woord "tortue" na in lang vervlogen tijden...

Dat hij het niet leuk vond, wist ik al, maar toen ik vernam dat hij eens huilend aan zijn mama was gaan vragen waarom ik altijd Frans tegen hem sprak, is er iets gebroken (of was dat gewoon zijn manipulatieve aard die de kop opstak ?). Maar da's eigenlijk gewoon de druppel geweest.

Veel zin lijkt het hier in de periferie niet te hebben om te trachten je kind tweetalig Nederlands-Frans op te voeden in de hoop dat hij later spelenderwijs Frans kan spreken en er dus op school niet zo veel moeite mee zou hebben. De (soms ingebeelde) vreemde blikken van buren of voorbijgangers zaten er ook voor iets tussen. En om heel eerlijk te zijn, mijn Frans is ook gewoon niet goed genoeg om 100 % correct met hem te blijven praten. Zijn woordenschat breidt uit en ik ken vaker niet dan wel het Franse equivalent van een Nederlands woord om op gelijke voet met hem te blijven spreken ; ik merk dat ik steeds meer naar het juiste Franse woord moet zoeken. Bovendien is er in zijn omgeving ook niemand anders die mijn gebrekkig Frans eventueel kan compenseren ; de olievlek heeft zich voorlopig nog niet tot hier verspreid. Ik was de enige persoon die hij Frans hoorde spreken en op de koop toe sprak ik Nederlands tegen R., wat een behoorlijk schizofrene situatie opleverde.
Al kan Frans spreken tegenwoordig als subversieve daad natuurlijk wel tellen.

Maar mijn wraak is mogelijk zoet : RTBF zal hier nu vaker door de luidsprekers knallen, bij DVD's zal, indien beschikbaar, vaker Frans dan Engels te horen zijn en mijn voorleesboeken koop ik voortaan in het Frans, zoals gisteren 'Popol et Virginie au pays des Lapinos' van Hergé of het verhaal van de gruffalo. Benieuwd hoe lang ik dat voornemen hard zal maken.
Alleen moet ik nu nog bij mezelf die knop omdraaien en tegen hem Nederlands leren praten, wat na 5 jaar niet zo vanzelfsprekend is.

Mijn leven met Mozart

Gisteren heb ik 'Le Mans' uitgelezen. Ik kan het iedereen aanraden, zowel mensen die in motorsport geïnteresseerd zijn als gewone leken of diegenen die het bij het horen van die naam in Keulen horen donderen. Het boek leest heel vlot, is aangenaam geschreven en barst van de interessante weetjes of anecdotes. De auteur heeft de gave om de lezer mee te slepen en hij slaagt er deels in de magie ervan te verklaren.

Vandaag ben ik dan begonnen in het andere boekje dat ik laatst kreeg. Aangezien ik binnen enkele dagen met verlof ben, moest het iets vrij dun zijn, want anders zat ik met een maand tussen de leesbeurten (thuis komt er van lezen toch niets in huis, tenzij de krant). En zodoende koos ik dit boek van Eric-Emmanuel Schmitt.
Het zou me evenwel niet verbazen dat ik het uit heb voordat m'n verlof begint, waardoor ik alsnog andere lectuur moet vinden voor een dag of zo...
Maar niet getreurd, keuze genoeg.

Het vormt ook een mooie aanleiding om nog eens naar zijn Grande Messe ut mineur te luisteren, in een uitvoering van John Eliot Gardiner met onder meer het Monteverdi Choir en eigentijdse instrumenten (Philips 420 210). Een werk dat ik ontdekte dankzij de mooie animatiefilm Les Triplettes de Belleville, waarin een stuk van het Kyrie voorkomt.

Bikers’ Classics op het circuit van Spa-Francorchamps

Fris en monter (ahum) stond ik zondagochtend rond half zeven op, doorgaans de enige dag in de week dat ik kan uitslapen...

En waarom ? Om naar een hoop oude moto's en nog oudere ex-coureurs te gaan kijken. Maar het viel heel goed mee. Iets voor achten thuis vertrokken, iets voor tienen ’s ochtends aangekomen, nog voor de grote drukte en eerst wat rondkijken, de sfeer opsnuiven. Terwijl ik langs een aantal kraampjes liep, werd wel afgeroepen dat een aantal wereldkampioenen (onder meer levende legende Agostini of mensen van het kaliber van Freddie Spencer, Christian Sarron enz.) gezamenlijk zouden poseren vlakbij de toren, maar aangezien ik zwaar bepakt en gezakt was (helm in helmzak over een schouder en volle tanktas over de andere), had ik geen zin om me daar naartoe te reppen dus dat heb ik helaas gemist.

Niet getreurd, voort wandelen en m'n ogen de kost geven. Talloze oude motorfietsen heb ik gezien, waarvan er vele in onberispelijke staat leken (voorzover ik daar als complete leek inzake techniek over kan oordelen). Wat in de paddock en voor de pits in beate bewondering gewandeld. Oordeel zelf maar; hierbij een kleine greep.

Een Ducati Supersport (legendarisch model) :












Een Kawasaki 6-cilinder (1300 motor) :

Een Laverda :











En tot slot de motorfiets van de befaamde Nederlandse coureur Wil Hartog met hem (denk ik) op de achtergrond :

Daarna besloot ik om rond het circuit, dat toch 7 kilometer meet, te wandelen, tegen de rijrichting in. Daarbij kwam nog tweemaal het binnenbaantje tussen Pouhon (die dubbele linkse blijft nog steeds mijn lievelingsbocht om als toeschouwer te staan) en Eau Rouge, wat samen toch al een aanzienlijke afstand maakt. Bovendien met motorlaarzen en soms serieuze hoogteverschillen. Al bij al heb ik dus een atletische prestatie geleverd ! En ja, helemaal alleen heb ik de dag doorgebracht, zoals ik het ook graag heb. Gezelschap is voor mij geen vereiste om het uitstekend naar m'n zin te hebben.

En als hoogtepunt van de dag voor mij reed John Surtees nog enkele rondjes met de eerste Formule 1-wagen waar hij ooit Grand Prix mee betwistte, de Lotus 18. Surtees is eveneens een levende legende en is totnogtoe de enige die wereldkampioen werd in beide koninginneklassen van de auto- en motorsport. Op de koop toe is hij een bijzonder minzaam man. En goede vriend PC wist me nog te vertellen dat zijn zoon nu ook met autosport begonnen is. Die Lotus ging trouwens nog aanzienlijk snel en maakte ook nog aardig wat lawaai, iets wat ik eigenlijk om een of andere reden helemaal niet verwachtte.

Nostalgie

Vrijdagnamiddag had ik nog een boodschap te doen in het centrum van Brussel en ik heb van de gelegenheid geprofiteerd om nog eens in de wijk rond te wandelen waar we 4 jaar gewoond hebben (Van Arteveldestraat, tussen de Dansaertstraat en de Anderlechtstepoort). Wel, de kruidenier of de bakker waar we regelmatig naartoe gingen zijn er nog steeds, zo ook de verlichtingswinkel of de kurkverkoper. Grote veranderingen t.o.v. toen onderging het Bloemenhofplein, wat nu een aangename aanblik biedt. De Erasmushogeschool heeft zich nu gevestigd in hetzelfde gebouwencomplex waarin wij woonden, de meubelwinkel rechtover ons appartementsgebouw heeft nu geen naam meer (daar waar hij vroeger steevast om de zoveel maanden van naam veranderde), de horlogemaker- en verkoper is er niet meer, evenmin als de matras- en kussenwinkel en nog wat andere zaken.

Wat ook gebleven is : het relatief gevoel van welbehagen als ik in die buurt rondwandel.

Luistertip

St. Arkansas van Pere Ubu.
Steengoede muziek ; al enkele maanden geleden gekocht, maar elke luisterbeurt blijft een waar genoegen.

Sufkop

Gisteren moest ik mijn abonnement met een week of twee weken laten verlengen want m'n huidige loopt af en vanaf half juli heb ik een maand verlof.
Echter, de trein die ik wilde nemen, werd afgeschaft (tiens) en dus moest ik die van een uur later nemen. Maar in plaats van de grijze, moderne dubbeldekker met airco (die dus blijkbaar defect was) boodt de NMBS ons de rode, dubbeldekker aan, met een minder degelijk ventilatiesysteem. Als gevolg daarvan zaten we een uur in een vrij warme trein en mogelijk heeft dat een invloed gehad op mijn alertheid.

Aangekomen begaf ik me dus naar het loket voor een verlenging van het abonnement en praatte nog wat met de loketbediende. Toen hij "60 euro" zei, vond ik dat al vreemd voor een week extra, maar betaalde gedwee elektronisch. "Prettige dag nog en een goed weekend", waarna ik m'n kartonnetje met de data bekeek en merkte dat het geldig was van maandag 7 juli tot 6 augustus. Een volledige maand dus...
Ik zal maar een paar keer met de kinderen naar Brussel reizen om het

Profetische gaven ?

Vandaag stelde de NMBS ons een treinstel van 3 wagonnetjes ter beschikking, enkeldeks.
Zou ik een ziener zijn, getuigen m'n onderstaand bericht ?
Maar dit ongemak werd blijkbaar veroorzaakt door een technisch defect bij het normale treinstel, de good ol' rode dubbeldekker.

Aangenaam sporen

Ha, sinds pakweg vorige week is het weer leuk rijden en reizen met de trein in die zin dat de grote drukte voor twee maanden verdwenen is (hopelijk). De grote vakantie maakt op dat vlak namelijk een groot verschil.

Doorgaans is er meer dan voldoende plaats en zeker op het vroege ochtenduur waarop ik de trein neem. De dagjesmensen komen dan pas uit hun bed. 's Avonds is het soms een ander verhaal, maar meestal gaat het er toch stukken gemoedelijker aan toe dan in de rest van het jaar.
Nu hopen dat de NMBS dit niet incalculeert en een kleiner aantal rijtuigen ter beschikking stelt.

De 'Fables' van Jean De La Fontaine heb ik intussen uitgelezen en nu is het de beurt aan een boek dat ik pas van M. gekregen heb : Le Mans, geschreven door Koen Vergeer. Van deze schrijver heb ik al De Formule 1-fanaat en dat boek heb ik met veel plezier (her)lezen. Je voelt als autosportliefhebber de passie van de auteur voor deze sport en de daaruit voortvloeiende herkenning. Beide boeken zijn in het Nederlands taalgebied referenties terzake en het beloven weer boeiende leesuurtjes te worden op de trein !

De 24 uur van Le Mans kan met recht en rede, mogelijk samen met de 500 mijl van Indianapolis, als de grootste autorace ter wereld worden bestempeld. Qua prestige kan enkel de Grote Prijs Formule 1 van Monaco er zich mee meten. Een overwinning in Le Mans betekent voor een constructeur meer dan een eindoverwinning in enig kampioenschap, Formule 1 uitgezonderd. Zelf ben ik nog nooit ter plaatse geweest om de wedstrijd bij te wonen en ik ben ook helemaal geen kenner, maar in de loop der jaren heeft hij toch een steeds grotere aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Daar waar ik vroeger (tot zowat 15 jaar geleden) meer oog had voor Formule 1, is dat nu veranderd. Zo hing ik bij de editie van dit jaar ettelijke uren voor onze beeldbuis (ja, we hebben nog een traditioneel toestel) om de race zo goed mogelijk te volgen. En het was de moeite waard, want dit jaar was het spannend tot in het laatste uur.

En voor de quizzers : er is maar 1 persoon geweest die zowel de GP van Monaco, Le Mans als Indianapolis heeft gewonnen, namelijk Graham Hill. Dit ongeëvenaarde palmares wordt nog indrukwekkender als je weet dat hij bovendien 2 maal wereldkampioen F1 werd en dat hij 5 van zijn 14 overwinningen in die discipline in Monaco boekte. Lange tijd was hij ook houder van het record GP-deelnames : 176 meer bepaald. Tegenwoordig is dat misschien niet meer zo uitzonderlijk, maar toen hij racete werden zowat 8 à 12 GP's per jaar verreden (t.o.v. 16 à 18 tegenwoordig), en dat plaatst dat de zaken toch wel wat in perspectief.