maandag 7 juli 2008

Bikers’ Classics op het circuit van Spa-Francorchamps

Fris en monter (ahum) stond ik zondagochtend rond half zeven op, doorgaans de enige dag in de week dat ik kan uitslapen...

En waarom ? Om naar een hoop oude moto's en nog oudere ex-coureurs te gaan kijken. Maar het viel heel goed mee. Iets voor achten thuis vertrokken, iets voor tienen ’s ochtends aangekomen, nog voor de grote drukte en eerst wat rondkijken, de sfeer opsnuiven. Terwijl ik langs een aantal kraampjes liep, werd wel afgeroepen dat een aantal wereldkampioenen (onder meer levende legende Agostini of mensen van het kaliber van Freddie Spencer, Christian Sarron enz.) gezamenlijk zouden poseren vlakbij de toren, maar aangezien ik zwaar bepakt en gezakt was (helm in helmzak over een schouder en volle tanktas over de andere), had ik geen zin om me daar naartoe te reppen dus dat heb ik helaas gemist.

Niet getreurd, voort wandelen en m'n ogen de kost geven. Talloze oude motorfietsen heb ik gezien, waarvan er vele in onberispelijke staat leken (voorzover ik daar als complete leek inzake techniek over kan oordelen). Wat in de paddock en voor de pits in beate bewondering gewandeld. Oordeel zelf maar; hierbij een kleine greep.

Een Ducati Supersport (legendarisch model) :












Een Kawasaki 6-cilinder (1300 motor) :

Een Laverda :











En tot slot de motorfiets van de befaamde Nederlandse coureur Wil Hartog met hem (denk ik) op de achtergrond :

Daarna besloot ik om rond het circuit, dat toch 7 kilometer meet, te wandelen, tegen de rijrichting in. Daarbij kwam nog tweemaal het binnenbaantje tussen Pouhon (die dubbele linkse blijft nog steeds mijn lievelingsbocht om als toeschouwer te staan) en Eau Rouge, wat samen toch al een aanzienlijke afstand maakt. Bovendien met motorlaarzen en soms serieuze hoogteverschillen. Al bij al heb ik dus een atletische prestatie geleverd ! En ja, helemaal alleen heb ik de dag doorgebracht, zoals ik het ook graag heb. Gezelschap is voor mij geen vereiste om het uitstekend naar m'n zin te hebben.

En als hoogtepunt van de dag voor mij reed John Surtees nog enkele rondjes met de eerste Formule 1-wagen waar hij ooit Grand Prix mee betwistte, de Lotus 18. Surtees is eveneens een levende legende en is totnogtoe de enige die wereldkampioen werd in beide koninginneklassen van de auto- en motorsport. Op de koop toe is hij een bijzonder minzaam man. En goede vriend PC wist me nog te vertellen dat zijn zoon nu ook met autosport begonnen is. Die Lotus ging trouwens nog aanzienlijk snel en maakte ook nog aardig wat lawaai, iets wat ik eigenlijk om een of andere reden helemaal niet verwachtte.

Geen opmerkingen: