5 jaar heb ik het volgehouden, vijf jaar vol twijfels, volharding, aanmoedigingen en teleurstellingen, met af en toe een stapje vooruit en dan weer enkele achteruit leek het wel.
Nu geef ik er de brui aan, merde quoi.
Frans spreken dus tegen S., in de hoop dat hij er iets van leerde. En gelukkig blijkt hij wel degelijk heel wat te begrijpen, waardoor het experiment niet geheel zinloos is geweest, maar zelf spreken heeft hij steeds vertikt, op het woord "tortue" na in lang vervlogen tijden...
Dat hij het niet leuk vond, wist ik al, maar toen ik vernam dat hij eens huilend aan zijn mama was gaan vragen waarom ik altijd Frans tegen hem sprak, is er iets gebroken (of was dat gewoon zijn manipulatieve aard die de kop opstak ?). Maar da's eigenlijk gewoon de druppel geweest.
Veel zin lijkt het hier in de periferie niet te hebben om te trachten je kind tweetalig Nederlands-Frans op te voeden in de hoop dat hij later spelenderwijs Frans kan spreken en er dus op school niet zo veel moeite mee zou hebben. De (soms ingebeelde) vreemde blikken van buren of voorbijgangers zaten er ook voor iets tussen. En om heel eerlijk te zijn, mijn Frans is ook gewoon niet goed genoeg om 100 % correct met hem te blijven praten. Zijn woordenschat breidt uit en ik ken vaker niet dan wel het Franse equivalent van een Nederlands woord om op gelijke voet met hem te blijven spreken ; ik merk dat ik steeds meer naar het juiste Franse woord moet zoeken. Bovendien is er in zijn omgeving ook niemand anders die mijn gebrekkig Frans eventueel kan compenseren ; de olievlek heeft zich voorlopig nog niet tot hier verspreid. Ik was de enige persoon die hij Frans hoorde spreken en op de koop toe sprak ik Nederlands tegen R., wat een behoorlijk schizofrene situatie opleverde.
Al kan Frans spreken tegenwoordig als subversieve daad natuurlijk wel tellen.
Maar mijn wraak is mogelijk zoet : RTBF zal hier nu vaker door de luidsprekers knallen, bij DVD's zal, indien beschikbaar, vaker Frans dan Engels te horen zijn en mijn voorleesboeken koop ik voortaan in het Frans, zoals gisteren 'Popol et Virginie au pays des Lapinos' van Hergé of het verhaal van de gruffalo. Benieuwd hoe lang ik dat voornemen hard zal maken.
Alleen moet ik nu nog bij mezelf die knop omdraaien en tegen hem Nederlands leren praten, wat na 5 jaar niet zo vanzelfsprekend is.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Wij hebben dat opgegeven na de diagnose als ze ons hadden gezegd dat het beter voor J was om maar 1 taal te spreken.
En omdat alleen Frans spreken met N eigenlijk de situatie alleen nodeloos ingewikkeld zou maken.
S. Frans was wel genoeg, hij is nu eenmaal vertaler, maar dat wil niet zeggen dat je elke vertaling van de kinderwereld kent en dat is altijd het moeilijke wanneer je als niet-moedertaalspreker je kind altijd in een andere taal wil aanspreken.
Mijn ouders hebben hetzelfde geprobeerd en met identiek resultaat. Ik vond het verschrikkelijk en had idd. vooral een hekel aan het geforceerde van de hele situatie.
PS ik heb je blog een award toegekend, cfr. de mijne
Tot nu toe valt het eigenlijk niet zo mee om dat los te laten. Ik praat nog steeds Frans tegen hem, maar als hij me vraagt wat ik zeg, herhaal ik het wel in het Nederlands. Die knop blokkeert ergens nog...
Een reactie posten