Nog humor

Een al vrij oud fragment ; komt uit de film 'Der Untergang'.
Het contrast tussen wat 'Hitler' echt zegt in het Duits en de ondertiteling maakt het geheel nog grappiger.

De Ewan en Charlie zijn de acteur Ewan McGregor en zijn vriend Charlie Boorman die met twee BMW GS'en Afrika doorkruisten, zogezegd het avontuur tegemoet. Naar verluidt was er in werkelijkheid heel wat minder avontuur mee gemoeid dan ze lieten uitschijnen.

Slapstick

Een rondje op het racecircuit van Jerez in het gezelschap van Riccardo Patrese en zijn echtgenote.
Patrese is van 1977 tot 1993 F1-piloot geweest en meervoudig GP-winnaar. Een heel aimabel man ook, die als hobby onder meer elektrische treintjes verzamelt.

Hier haalt hij een grap uit met zijn vrouw, die helemaal door het dolle heen raakt. Prachtig is ook om te zien hoe kalm hij er bij blijft en er zichbaar plezier aan beleeft.

Haïti

Kunnen de grote persorganen niet onderling afspreken om 1 ploeg per taal en/of medium te sturen ?
VRT, VTM, NOS een ploeg bijvoorbeeld, RTBF, RTL, TF1, France 2 hetzelfde, Vlaamse en Nederlandse kwaliteitskranten 1 team/journalist ?

Zoals het nu lijkt te gaan, komen er enkel maar mensen bij die alleen maar in de weg lopen, voor extra monden, magen, darmstelsels en blazen zorgen, zonder dat ze echt hulp (kunnen) bieden.

Bij het vernemen van al dit akelige nieuws moet ik denken aan 'Dey' (rouw) van Toto Bissainthe.

Schoonheden

Gisteren begon opende blijkbaar het autosalon voor het grote publiek.
Zelf trok ik dan weer tijdens m'n middagpauze naar een reeks andere tentoongestelde auto's, dit in het kader van de tentoonstelling 100 jaar Bugatti in Autoworld.

Wel, het was de moeite waard. Ontroerd, blij, lachend kwam ik weer buiten.
Sommigen zullen dergelijke wagens misschien decadent vinden, wel, ik vind het goed dat er in deze wereld nog dergelijke schoonheid bestaat.












Hier een van de zeer zeldzame Royales, maar in een andere uitvoering dan de mijne. Hoe sierlijk ondanks de enorme afmetingen.


Tot slot, mijn voorlopig favoriete foto :

Hartverwarmend en ontspannend

Om de zorgen voor even te vergeten

Verontrustend

Vanmorgen kwam ik tijdens het strijken zag ik toevallig op het programma Lichtpunt een reportage over de Franse kernindustrie.
Niet goed voor de gemoedsrust.
Het ging niet zozeer over de voor- en nadelen van atoomenergie, maar wel over de interne werking ervan, in de kerncentrales.

Zoveel mogelijk winst is in die sector ook al het motto. Ook daar worden arbeiders als (overtollige) ballast beschouwd die je moet uitpersen, waarvan de arbeidsomstandigheden lamentabel zijn, de veiligheidsprocedures worden er misschien naar de letter van de reglementering nageleefd, maar zeker niet naar de geest ervan.
Ervaren mensen vertrekken en 'bleus' komen in de plaats. Werknemers worden ziek of zullen het in de toekomst wellicht worden. Wie wantoestanden wil aanklagen wordt het leven moeilijk gemaakt of vliegt buiten. Relatief veel mensen bij wie de stoppen doorslaan, een niet verwaarloosbaar aantal pleegt zelfmoord.
En de overheid speelt bewust een dubieuze rol.
Het betrof hier de kerncentrale van Cruas, beheerd door EDF.

Onwezenlijk

Gisteren kwam een collega afkomstig uit Mauritius me groeten en als deel van het vaste triviale ritueel vragen we hoe het met elkaar gaat. Ik maak een grapje dat het temperatuurverschil tussen hier en Mauritius wel opvallend moet zijn, want ze was er tijdens de Kerstperiode teruggekeerd.
Ze houdt het niet meer en begint bijna te huilen. Blijkbaar is vlak voor haar aankomst daar haar jongere broer verdronken en heeft ze hem mee begraven. Ze had het hier nog aan praktisch niemand verteld.
Ook al kon ik dat niet weten, dan zak je wel even door de grond van schaamte.

Nog gisteren stuur ik m'n jaarlijkse e-mail naar mijn vroegere baas om hem het beste te wensen voor 2010, iets wat ik elk jaar uit wellevendheid, maar met plezier deed, gewoon om het contact niet te laten verwateren. Jaarlijks stuurden we elkaar zowat 2 à 3 berichten, meer niet. Hij antwoordt rond 15.30 uur dat hij me hetzelfde toewenst en blabla.
Vanmorgen verneem ik dat hij vannacht overleden is.
De dingen des levens uiteraard, maar het is toch even schrikken en slikken wanneer je het verneemt.

Les vacances de Monsieur Hulot

Op een dag als gisteren, grijs, koud, winter, een gepaste film om rustig naar te kijken ; je wordt er op slag vrolijk van.

De vakantie-uittocht naar zee begint in Frankrijk en Monsieur Hulot heeft eveneens een kamer geboekt in een hotelletje in de kuststad Saint-Marc-sur-Mer. De hele film ademt een sfeer uit van een Frankrijk dat misschien nooit bestaan heeft en doet me denken aan de animatiefilm 'Les Triplettes de Belleville', die de kijker eveneens (tijdelijk) onderdompelt in een imaginaire, gemoedelijke wereld die doet wegdromen. De geslaagde filmmuziek van Alain Romans zorgt nog meer voor een naïeve en onbekommerde toets. Tati blonk hier ook uit in tal van ingenieuze vondsten die toch vrij indrukwekkend zijn en die tegelijk lijken uit te blinken door hun eenvoud.

Enkel en alleen al de aanwezigheid van Monsieur Hulot volstaat om zaken in het honderd te doen lopen. Deze zonderling, ontsproten aan het brein van Jacques Tati en door hemzelf op het witte doek gebracht, komt aan in zijn antieke wagen, een soort rijdende en knallende antieke kist en zet buiten zijn eigen weten voor enkele dagen het leven van de andere gasten in het hotel enigszins op stelten.
Er is geen intrige in het verhaal, geen drama, de hele film bestaat uit een aaneenschakeling van tafereeltjes.

Enkele personages komen vaak terug en vormen zo karikaturen of archetypes : de intellectuele student annex soixant-huitard avant la lettre, de zakenman, de lokale testosteronbommen, de oude man met allerlei sterke verhalen, de alleen maar rondwandelende gepensioneerde enz.

Over en uit ?

Daar lijkt het alvast op.
Een paar dagen geleden maakte General Motors bekend dat het Svenska Aeroplan Aktiebolaget, beter bekend als Saab zouden opdoeken. De gesprekken met de laatste potentiële overnemer waren op de klippen gelopen. Al lijkt er nog een sprankeltje hoop over te blijven, omdat Spyker een gewijzigd, ultiem bod zou hebben ingediend in een poging GM te vermurwen.

Een relatief kleine, eigenzinnige Europese autoconstructeur die verdwijnt, ik vind het toch heel jammer, en lang niet alleen omdat we er zelf een bezitten. Nu hebben we een extra reden om met onze huidige wagen nog enkele jaren te blijven rijden, want wie wil daar nu nog geld voor geven ?
Maar wat moet er dan in de plaats komen ? Toch geen dertien-in-een-dozijnwagen als, pakweg een VW zeker ? M. wil dan weer geen Japanner voor onze deur. Mogelijk biedt S. de oplossing, want hij wil al lang een Alfa Romeo, iets waar ikzelf ook niet weigerachtig tegenover sta. Of een Lancia, of een Fiat, of toch maar een Citroën, dat de laatste jaren weer innovatievere modellen uitbrengt ? We zien wel als het probleem zich stelt.


Ik ben geen Saab-historicus, maar voorzover ik weet situeerde de glorieperiode voor het merk zich rond de jaren '80, toen het zowel qua design hoge ogen gooide als vrij goede verkoopresultaten boekte. In '89 werd het dan gedeeltelijk overgenomen door GM (in 2000 helemaal) en van dan af ging het eigenlijk de hele tijd bergaf. GM heeft dan wel getracht het merk drijvende te houden, maar voor zover ik er over kan oordelen met verkeerde strategieën, waardoor de eigenheid en eigenzinnigheid ervan geleidelijk verloren gingen. Saabs werden meer en meer eenheidsworst en gingen lijden aan storende euvels, zoals een minder goede afwerking of minder degelijkheid bijvoorbeeld (mee doordat er componenten werden gebruikt van andere merken).

Hierbij nog twee foto's van modellen die mij steeds aan het dromen hebben gezet : de Saab 900 en en de eerste generatie Saab 9000 (wat mogelijk een te ambitieus project is geweest).

Mis poes

Donderdagmiddag had ik nu niet echt leedvermaak met de automobilisten, maar ik maakte bij mezelf toch de bedenking dat de NMBS in dergelijke omstandigheden, met de hevige sneeuwval en de daarmee gepaard gaande verkeersellende op de weg, kon, moest en zou aantonen dat de treinen in het voordeel waren.

Mooi niet dus.
In plaats van om 18 uur thuis te komen, werd het 19.50 uur, waar bovendien nog heel wat geïmproviseer aan te pas kwam...

En dan de dagen ervoor maar pochen en er prat op gaan dat men geen grote problemen verwachtte. De sneeuw was daarenboven nog aangekondigd ook.
De trams van de MIVB deden het trouwens niet beter, wat ik ook zelf heb mogen ondervinden. Toch wel een dik kwartier om de paar honderd meter tussen Rogier en het Noordstation (nota bene een overdekt traject) af te leggen !