Gisteren kwam een collega afkomstig uit Mauritius me groeten en als deel van het vaste triviale ritueel vragen we hoe het met elkaar gaat. Ik maak een grapje dat het temperatuurverschil tussen hier en Mauritius wel opvallend moet zijn, want ze was er tijdens de Kerstperiode teruggekeerd.
Ze houdt het niet meer en begint bijna te huilen. Blijkbaar is vlak voor haar aankomst daar haar jongere broer verdronken en heeft ze hem mee begraven. Ze had het hier nog aan praktisch niemand verteld.
Ook al kon ik dat niet weten, dan zak je wel even door de grond van schaamte.
Nog gisteren stuur ik m'n jaarlijkse e-mail naar mijn vroegere baas om hem het beste te wensen voor 2010, iets wat ik elk jaar uit wellevendheid, maar met plezier deed, gewoon om het contact niet te laten verwateren. Jaarlijks stuurden we elkaar zowat 2 à 3 berichten, meer niet. Hij antwoordt rond 15.30 uur dat hij me hetzelfde toewenst en blabla.
Vanmorgen verneem ik dat hij vannacht overleden is.
De dingen des levens uiteraard, maar het is toch even schrikken en slikken wanneer je het verneemt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten