Drukke oktobermaand (2)

Na het verslag over onze culturele activiteiten in gezinsverband tijdens de maand oktober, hier een beknopte opsomming over de andere helft van onze drukke agenda tijdens die maand.

Eerst werden M. en ik in ons cultuurcentrum verwacht voor een opvoering rond de roman 'De Idioot' van Fjodor Dostojevski, gebracht door theatergroep Lazarus. Die roman heb ik minstens 10 jaar, mogelijk 14 jaar geleden geleden gelezen en ik herinner dat het na verloop van tijd een echte pageturner werd die ik in amper enkele dagen had uitgelezen (we waren toen ook wel met vakantie, wat hielp). Daarna heb ik nog een verfilming gezien en nu dus een theaterbewerking.
Het werd voor M. en mij toch wel een geslaagde avond, ook al ben nog steeds niet helemaal vertrouwd met een aantal theaterconventies en begrijp dus ook lang niet alles. Vooral de van oorsprong Poolse acteur vond ik wel leuk.
Het personage van de de idioot snapte ik in dit stuk wel niet helemaal. De scène waarin de spelers onder meer de spoorwegen bekritiseren was wel erg geslaagd.

Tien dagen later was het Marc Ribot Trio in onze streek aanbeland en een mooie gelegenheid voor mij om geleden schade in te halen, want ik had Marc Ribot al enkele malen eens live aan het werk willen zien, maar om uiteenlopende redenen, en dan vooral tamheid van mijn kant, was het er nog nooit van gekomen.
Het werd een mooie avond. Bij velen doet zijn naam niet meteen een belletje rinkelen, maar toch zullen ze hem wellicht al aan het werk gehoord hebben, omdat hij een erg gewaardeerd gitarist is die al met vele groten uit de muziek heeft samengewerkt, zoals ook te lezen is in de bovenstaande link. Blijkbaar was het concert lang niet uitverkocht, want in extremis werd beslist dat het plaatsvinden in de kleinere zaal, de Kuub. Die zat wel aardig vol. Het zal voor een artiest wellicht ook leuker zijn om te spelen in een kleinere, volgepakte zaal dan in een grote met veel lege plaatsen.
Ribot kwam heel relax het podium op, waarbij hij een zandloper meedroeg en waarop hij zich baseerde om te weten hoe lang het concert al duurde.
De andere leden van zijn trio zijn Henry Grimes (bass en viool) en Chad Taylor (drums).
Het werd een fijne avond. De drie muzikanten waren goed op elkaar ingespeeld en terwijl de ritmesectie (drummer en bassist)zich goed van hun taak kweten, kon Ribot zich uitleven.
Een grappig contrast daarbij vormde na verloop van tijd de houding tussen Ribot en Grimes : terwijl de ene meer en meer opging in zijn (gitaar)spel, keek de oudgediende doodgemoedereerd voor zich uit, ogenschijnlijk verveeld aan zijn bas tokkelend.

Na een paar maal zijn zandloper te hebben omgedraaid, maakte de 'orkestleider' er een einde aan, maar niet na eerst nog eens helemaal het beste van zichzelf gegeven te hebben. Ribot communiceerde wel weinig of niet met het publiek, maar gaf wel een fijn concert, temeer omdat ik geen speciale verwachtingen had, aangezien ik de groep nog nooit aan het werk had gehoord, en de aparte bandleden evenmin.

Ons 3de en laatste evenement in de maand oktober vond op de 22ste plaats in het Koninklijk Circus in Brussel : een concert van de Britse groep Tindersticks.
We hadden hen in '99 ook al aan het werk gezien, in dezelfde zaal en ik herinner me dat ik toen wat teleurgesteld was.
De eerste stap was om met de auto naar het werk te gaan, wat op een weekdag zowat de 2de of 3de maal moet zijn geweest in de 13 jaar dat ik daar al actief ben. Thuis zowat om half zes 's ochtends vertrokken om zo te trachten de files te vermijden en wat werk gedaan te krijgen voordat de andere collega's aankwamen en de 'klanten' wakker werden en me met telefoons begonnen te bestoken. Dat lukte aardig en voor 7 uur zat ik al achter m'n bureau.

's Avonds dan M. opgewacht in het Noordstation, waar ze wat overstuur aankwam na een vervelende familiegeschiedenis waarbij R. onterecht de volle laag had gekregen. Het was dus tijd voor troostvoeding en liever dan haar naar de vlakbij gelegen Exqi mee te nemen, koos ik dan maar voor Pho Pho. En blijkbaar beviel het haar daar, ze was in alle geval positief verrast.
Van daar gingen we dan te voet naar het Koninklijk Circus, waar we nog RD en zijn ex tegen het lijf liepen en ook vanuit de verte PC ontwaarden tussen het publiek.

De groep leek niet van meet af aan op dreef, wat ook benadrukt werd door een (geplande) pauze na amper 20 à 30 minuten maar de muziek was wel mooi, al (her)kende ik lang niet alle nummers. Hun recentere cd's heb ik dan ook nooit gekocht. Na de pauze leek de groep er meer zin in te hebben en bleef nog zo'n 2 uur aan een stuk doorspelen. De zanger Stuart Staples had het mompelen nog niet afgeleerd, maar dat vormde geen probleem en het maakt dan ook deel uit van het geluid van de groep.
Rond half elf stonden we opnieuw buiten en na wat te hebben nagekaart met PC, vertrokken we naar huis. Iets voor 1.00 uur lag ik in bed, in de wetenschap dat ik de dag erna weer moest gaan werken, aangezien ik m'n aangevraagd verlof moest intrekken nadat een collega plots verlof nodig had. Maar dat kon de pret niet drukken ; blij om Tindersticks nogmaals aan het werk gezien en gehoord te hebben.



In november zijn we ook nog naar een indrukwekkende uitvoering geweest van het toneelstuk "Phaedra" in een versie van de Russische dichtster Marina Tsvetaeva en in een bewerking van Theater Zuidpool. Hier is Phaedra veel minder een booswicht dan een slachtoffer (van de goden, alweer ? of het lot). De opening van het stuk is al sterk, waarin twee kompanen van Hyppoliet de jacht en de mannelijke deugd bezingen. Spin in het web is niet Phaedra zelf, maar haar voedster, al bedoelt deze laatste er eigenlijk geen kwaad mee, maar wil ze de door haar grootgebrachte vrouw eerder gewoon helpen in de liefde. Hyppoliet lijkt in het begin helemaal niet op een heldhaftige man ; hij heeft meer weg van een knuffelbeer, maar gaandeweg krijgt hij meer 'carrure'.
Theater Zuidpool heeft hier puik werk afgeleverd.

Voor volgend jaar staan voor ons beiden nog een toneelstuk gepland (Misdaad en straf (of Schuld en boete) van Dostojevski, een concert van Daan en een opera van Sjostakovitch). Drukke tijden in het verschiet dus.