't is vreemd.
Binnen een 3-tal weken verhuizen mijn ouders definitief. Niet zomaar naar een andere woonst, maar ronduit naar een ander land, een ander continent zelfs. Vaak ga ik ze dus niet meer zien. Het bizarre is dat ik het nog steeds niet goed lijk te beseffen, t.t.z. ik weet wel dat het staat te gebeuren, maar een krachtig gevoel van beduchtheid, gemis of iets dergelijks ontbreekt eigenlijk vooralsnog bij mij. Vermoedelijk zit ik nog half in een ontkenningsfase of besef ik nog niet ten volle wat hun afwezigheid voor me zal betekenen.
Mijn moeder is hier in 1970 aangekomen, mijn vader achterna die haar hart schijnbaar had veroverd. Ze kon hier echter nooit aarden en na de nodige watertjes te hebben doorzwommen (inclusief een relatie die wel heel vreemde evoluties doormaakte) besliste ze enkele jaren geleden dat het genoeg was. Terug naar de heimat.
Een tijd geleden hebben ze daar een huis gekocht en sindsdien was het enkel nog wachten totdat alle formaliteiten in orde waren om mijn vader daar officieel te kunnen laten wonen. Het heeft lang geduurd, maar sinds kort beschikt hij over alle nodige papieren en begin september vertrekken ze. Een nieuw avontuur en een nieuwe fase in hun leven tegemoet.
Ik ben benieuwd.
Dit kan ook betekenen dat de toon en de inhoud van deze blog eventueel zal veranderen. Ik ben er nog niet uit of ik ze de link ga geven en hen via dit medium enigszins op de hoogte ga houden van het reilen en zeilen hier. Ik zie nog wel.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Een ander continent effenaf?
Ingrijpend zeg... Wat zeggen je zonen ervan?
Oh, geen orale seks meer dan?
De zonen beseffen het nog niet echt denk ik en zeker de jongste nog niet (niet verwonderlijk als het nog niet eens ten volle bij mij doordringt).
Virginia, zo'n vaart zal het wel niet lopen hoop ik, al was het op dat vlak recent toch al maar een mager beestje hé. ;-)
Een reactie posten