Vragenlijst/stokje 1

Drie bands of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen

- Yo la tengo, dankzij mijn Franstalige vrienden RPT en PC. Een aparte New Yorkse groep die niet alleen goede muziek maakt, maar ook weigert mee te doen met de mallemolen die er bijvoorbeeld voor zorgt dat artiesten probleemloos 70 euro voor een ticket durven vragen (èn er bovendien ook nog mee wegkomen wegens een bestaande vraag).

- Andre Williams. Een oudgediende die decennialang in de vergetelheid was verzeild geraakt, maar er in de tweede helft van de jaren '90 weer uit kwam. Op zijn plaat 'Silky' combineert hij enkele onweerstaanbare 'grooves' met heel seksueel getinte en hilarische of bizarre teksten. Ook de cd 'Red Dirt' is meer dan de moeite waard, al tapt hij daarvoor muzikaal wel uit een ander (eerder country)vaatje.

- de soundtrack van 'Brother, where art thou', een film van de Coen-broers. Vriend RD poogde me al een hele poos over te halen eens naar wat countrymuziek te luisteren, maar ik wimpelde dat steeds af. Die film heeft me overtuigd dat mijn beeld van Amerikaanse traditionals niet echt klopte om het zacht uit te drukken. De muziek Ry Cooder en Johnny Cash kende al (wat), maar die cd en eveneens de solo-albums van Gram Parsons waren de aanzet tot een zoektocht naar nog meer van dergelijke muziek.

- aanpassing 1 : de liederen van Marlène Dietrich en in het bijzonder de antioorlogsliedjes die ze zingt. Mogelijk heb ik die wel reeds in 2006 leren kennen, maar dat geeft wat mij betreft niet. Ze zijn universeel en pakkend, zelfs voor een gevoelloos sujet als ik er soms een schijn te zijn.

Drie dingen die ik heb gehoord, meegemaakt..., en die me altijd zullen bijblijven ?

Ik zou eigenlijk eerst een jaaroverzicht moeten zien voordat ik hier iets zinnigs op kan antwoorden, vrees ik, want anders is de kans groot dat ik iets kies dat niet in 2007 is gebeurd, maar vroeger.

Maar bon :
a) mijn crash met de moto. Heeft me aan het denken/piekeren en twijfelen gezet. Heeft ook voor een relatief lange tijd mijn zin in motorrijden (en mogelijk wat levenslust) gedeeltelijk weggenomen. Daaraan gekoppeld ook de onbaatzuchtige harten die velen me onder de riem kwamen steken en de aanbiedingen om me te helpen. Motorrijden is voor mij goeddeels een solitaire bezigheid en mijn geloof in de goedheid van de mens staat op een vrij laag pitje, maar die spontane reacties deden me goed en ik beseft mede daardoor dat mijn mensbeeld vermoedelijk niet helemaal klopt.

b) mijn ouders die definitief naar andere en verre oorden zijn vertrokken. Nooit gedacht dat ze het zouden doen. Geen idee of het voor hen de juiste keuze was om met twee te vertrekken, dat zal de toekomst uitwijzen. Mogelijk benijd ik ze zelfs een beetje, want ook al leven ze nu in een zogenaamd derdewereldland, toch ben ik ervan overtuigd dat ze (alvast materieel) niets tekort komen t.o.v. hier en dat tegelijkertijd alle voorwaarden aanwezig zijn voor een beter welzijn.

c) tja, onder welke noemer zou ik hier de internationale actualiteit kunnen klasseren, met al die ontmoedigende of rampzalige evenementen/berichten. Pas nog de moord op Bhutto, maar ook de situatie in Birma, waar de bevolking al decennialang schaamteloos en zonder mededogen wordt uitgebuit, Somalië. Ook de voortdurende polarisering hier in ons land, waarbij een aantal mensen die ik (een beetje) ken, me toch ook hebben doen schrikken.

d) aanpassing 2 : Ivan de Verschrikkelijke van Sergei Eisenstein. Ronduit schitterend.

Drie (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan ?

Ach, waar te beginnen ? Alleen al voor de voorbije dagen kan ik er al wel een paar opsommen :
- met oudejaar in de weer geweest met pikante Thaise pepertjes, mijn handen daarna onvoldoende gewassen en naar de wc geweest, met tijdelijk brandende intieme delen tot gevolg,
- sleutels 'verloren', vanmorgen voor ruim 36 euro nieuwe laten bijmaken en voorspelbaar genoeg wat later toevallig de originele teruggevonden in de vest die ik dacht binnenste buiten gekeerd te hebben.
- een is hier aan bod gekomen : het roze ondergoed met lange mouwen en pijpen dat ik voor de kinderen had gekocht bij Aldi, zonder de maat te kennen en, vooral, zonder ook maar naar het doosje te kijken, ervan uitgaand dat het een wit zou zijn.
- de grootste blunder van het jaar beschouw ik echter als m'n remreflex tijdens de Kempenrit waardoor ik met de Ducati onderuit gegaan ben. Met mij is alles fysiek wel al lang in orde, maar mentaal nog niet helemaal en de motorfiets bevindt zich nog steeds in haast dezelfde lamentabele staat (al heb ik wel al wat vervangonderdelen op de kop getikt).

Drie dingen die me heel stiekem ongelooflijk trots maakten ?
- tja, nogal voorspelbaar m'n kinderen, zeker. Zo bijvoorbeeld hoe de oudste zonder mopperen elke morgen weer met de fiets naar school gaat, ook al regent of vriest het. De vorderingen ook die hij boekt qua lezen. Hoe de jongste ons vaak aan het (glim)lachen brengt door zijn vrolijke zelf te zijn of als hij met zijn dino's speelt.
- mijn geliefde, die (mogelijk zonder het zelf te erkennen of te beseffen) een belangrijke rol speelt voor vele mensen in de plaatselijke vrijzinnige gemeenschap. Ze is een ware rots in de branding op dat vlak.
- mezelf, want dit jaar heb ik onze wc betegeld, dat zonder de minste ervaring op dat vlak. Het resultaat zou een professionele betegelaar waarschijnlijk in de grond doen zakken van schaamte, want er zijn zeker enkele fouten zichtbaar, maar ikzelf vond dit toch een hele prestatie. Het is namelijk nog wel om aan te zien.

Ziezo, eerste opdracht volbracht. Hopelijk is Virginia er enigszins tevreden mee.

Ik geef deze 'maar' aan twee personen door en wel aan Lunatic Mom en muis.

Op mij wacht nu al een volgende opdracht...