Geen inspiratie voor titel

Deze week stond ons land dus een aantal dagen in rep en roer. En waarvoor ?
Ik zat al een aantal weken te broeden op een stukje over de heer De Wever, maar het is er om allerlei redenen niet van gekomen. Na vorige week en zijn uithaal naar de Antwerpse burgemeester n.a.v. diens excuses aan de Joodse gemeenschap dacht ik zelfs dat het niet meer de moeite was.
Het gaat eigenlijk m'n petje te boven hoe dit heerschap erin slaagt om steeds weer in de schijnwerpers te staan en zijn gif te spuien. Steeds weer doet hij het uitschijnen dat hij de redelijkheid zelf is, daar waar zijn standpunten minstens even onbuigbaar en radicaal zijn als die van de tegenpartij. En het toppunt is dat het Volk het bovendien nog lijkt te slikken ook ! Ik verdenk de man er overigens van heel tevreden te zijn met de huidige blokkage. Ze 'bewijst' immers eens te meer dat Vlamingen en Walen toch niet meer in 1 land kunnen samenleven.

Akkoord, hij is intelligent, kan als persoon mogelijk best meevallen en ik lees ook vaak zijn columns in onze krant (waarop ik trouwens eerlijk gezegd meestal niet meteen tegenargumenten heb, maar anderen reiken ze aan in mijn plaats), maar ik verfoei zijn ideologie (al zal hij hoogst waarschijnlijk deze term ongepast vinden). Gisteren nog hoorde ik n.a.v. een partijcongres militanten van de N-VA op het nieuws en ze bedienden zich doelbewust van oorlogsretoriek. Een beetje zelfrelativering graag ! Mensen die rotsvast overtuigd zijn van hun eigen, heel grote gelijk ; om bang van te worden.

Nieuws van een andere orde was er echter te rapen in Guatemala, waar de centrumlinkse Álvaro Colom het in de tweede ronde haalde van zijn rechtse rivaal. Voor het eerst in decennia krijgt een gematigd politicus daar de kans om het hoogste ambt te bekleden. In 1954 werd toen Jacobo Arbenz door een door de CIA en de nationale elites georganiseerde staatsgreep van de macht werd verdreven. Enkele jaren later begon dan een bijzonder bloedige burgeroorlog die 35 jaar zou duren en het leven kostte aan naar schatting 300.000 mensen, waarvan de meeste indianen. Vooral het leger en paramilitaire organisaties die er banden mee hadden waren hiervoor verantwoordelijk, met de infame Efraín Ríos Montt in een hoofdrol. Hij dong bij deze verkiezingen nog mee naar het presidentschap, maar is niettemin een van de allergrootste misdadigers die nu nog vrij rondloopt. Mogelijk doet de naam Rigoberta Menchú bij sommigen een belletje rinkelen. Deze indiaanse activiste ontving in 1992 de Nobelprijs voor de vrede voor haar niet aflatende strijd voor meer rechtvaardigheid.

En men kan zich afvragen waar de noodtoestand in Pakistan nog toe zal leiden. Weinig goeds vrees ik.

Daarnaast was ik nog verbaasd te lezen dat 8 door de PKK gegijzelde Turkse soldaten niet bepaald op veel sympathie konden rekenen na hun bevrijding. In bepaalde kringen en in een deel van de pers vond men dat ze eigenlijk hadden moeten sneuvelen in plaats van zich over te geven. Wat een smet op het nationaal blazoen ! En zo is ergens ook de cirkel rond met ons eigen nationalisme.

Tot slot nog een bedankje aan m'n vriend PC die me deze week de Libanese (èn bovendien sjiitische) zangeres Haifa Wehbé leerde kennen. Voorwaar een beeldschone verschijning en waarempel niet consequent in een burqa of ten minste een hoofddoek gehuld ! Past dat wel in ons Westers wereldbeeld ?
En voor wie meer traditionele Libanese muziek verkiest (want toegegeven, Wehbé klinkt voor een leek als ik toch wat te poppy en de choreografie van haar shows ogen nogal kitscherig), is er nog de legendarische Fairuz.