Schokkend

Op deze blog heb ik het onlangs al eens over Iran gehad en vandaag heb ik nog een artikel over dat land gelezen waarvan ik toch even niet goed was. Mijn interesse voor Iran spruitte vooral voort uit het feit dat het zich als een van de bijzonder weinige landen op deze wereld openlijk verzet tegen de VSA. Er is een tijd geweest waarin ik ook een hartsgrondige afkeer had van dat land. Nu, met het ouder en milder worden, is het al wat minder, maar een hele tijd was Irans houding een reden voor mij om de ogen te sluiten voor de (vele) minder fraaie aspecten van het regime dat er aan de macht is. Uiteindelijk bleek dat niet houdbaar en ben ik bijgedraaid, mede, maar lang niet alleen, door Persepolis van Marjan Satrapi. Helaas heb ik de film (nog altijd) niet gezien. Er zijn trouwens heel wat goede en mooie Iraanse films in omloop, waaronder 'Le Ballon Blanc' van Jafar Panahi

Met het presidentschap van Mohammad Khatami leek de hoop op hervormingen in Iran werkelijkheid te kunnen worden, maar die werd uiteindelijk de kop ingedrukt. En nu is de aartsconservatief Mahmoed Ahmadinejad president van Iran. Ook al was Khatami geen koorknaap (om zo hoog op te klimmen in de hiërarchie moet je al kunnen bogen op een zeker ‘palmares’), hij was op veel vlakken heel wat redelijker dan zijn opvolger. De Iraniërs zullen het geweten hebben. De repressie wordt sinds enkele jaren weer opgevoerd en onlangs werden 2 mensen openbaar opgeknoopt : Majid Kavousifar en diens neef Hossein Kavousifar, beide veroordeeld voor de moord op een berucht magistraat.

Vooral de foto van Majid Kavousifar die in de krant verscheen, trof me toen : een geboeide man met de strop om de hals die nog snel wuift naar (een?) omstander(s) en in die omstandigheden sereen een glimlach op z’n gezicht tovert. Wat gaat er in een mens om als zijn laatste uur geslagen heeft. Ik bewonder de rust die er van hem uitstraalt. Schijnbaar berust hij in zijn lot en heeft hij er vrede mee genomen. Sterk in ieder geval.

Vorige week verscheen hij nogmaals samen met nog enkele anderen ter illustratie van een artikel over de fatsoensregels in Iran. Bijna de hele voorpagina van de 2de katern werd in beslag genomen door de bungelende benen van 4 mensen die eveneens overduidelijk waren opgehangen, met op de achtergrond een toekijkende menigte. Deze op zich niet bijster wrede foto’s deden me denken aan een andere reeks foto’s die ik in mijn studententijd heb gezien in een boek over Georges Bataille. Ze toonde een terechtstelling in keizerlijk China die de ‘supplice des cent morceaux’ genoemd werd en waarop een man te zien was die, nog levend, geleidelijk in stukjes werd gesneden. Vermoedelijk had men hem opium toegediend om hem half te verdoven en zo lang mogelijk te laten leven of bij bewustzijn te houden, maar op de 5 of 6 foto’s zag je geleidelijk dat er stukken verdwenen waren (armen, delen uit de buikstreek enz.). Ik weet niet goed meer wat er in me omging toen ik die foto’s voor het eerst zag, maar het was alvast een mengeling van weerzin en fascinatie.

De foto’s van de terechtstellingen in Iran hadden ongeveer eenzelfde effect , maar deze keer ging het ook gepaard met boosheid en droefheid. En wat deed ik eigenlijk op die bewuste 2 augustus 2007 ? Niets bijzonders denk ik ; werken, gewone routine. Ik merkte net wel dat ik precies op die dag het andere berichtje over Iran had gepost. Louter toeval vermoed ik.