Zoete herinneringen

Goed een jaar geleden zijn we met het hele gezin op vakantie geweest in Andalusië en meer bepaald Granada en Nerja. Het was voor echt een vakantie die me nog lang zal heugen : vrij ontspannend, mooi, rustig, onbekommerd.

Voor mij persoonlijk kwam de reis ook net op tijd. De hele winter was het al grijs geweest, ik liep wegens een aantal boeken die ik pas gelezen had niet bepaald met opbeurende gedachten rond en er was het lange uitkijken naar en wachten op de reis (we waren er al van in de kerstvakantie mee bezig). Voor de kinderen was het ook bijzonder : R. vroeg al heel lang om nog eens met een vliegtuig te reizen en voor S. zou het de eerste keer zijn. R. keek er ook al maanden naar uit omdat hij hoopte Sinterklaas te ontmoeten. Die woont per slot van rekening in Spanje. Er was zelfs een correspondentie tussen beide geweest en hij was daar heel trots op.

De dag van het vertrek was iedereen wel wat nerveus, maar niet buitensporig. Alles verliep ook vrij vlot. In Zaventem waren de kinderen heel opgewonden over de vliegtuigen die ze zagen aankomen en vertrekken. In het vliegtuig zelf kregen we tot onze verbazing geen eten of drinken tenzij we extra betaalden. Op de eerste dag bleek de grootste stressfactor de huurauto en hoe we daarmee tot bij ons hotel moesten komen. Dat was in hartje Granada gelegen en het bleek geen sinecure om het te vinden. Uiteindelijk lukte het ons toch, maar dan moest die grote Toyota Avensis nog in een bijzonder krappe garage worden gemanoeuvreerd. Dat lukte maar net.

Granada is op zich geen speciaal mooie stad, maar ik vind dat er een bepaalde sfeer hangt die een vreemdeling zich er op een vreemde manier thuis of op z'n gemak doet voelen. Mogelijk heeft het te maken met de jonge bevolking (er is een universiteit gevestigd). Ook het weer hielp uiteraard. Aanvankelijk vreesden we dat het er vrij koud en grijs zou zijn (een beetje zoals in België toen), maar die vrees was ongegrond. Ondanks de niet zo opbeurende weersverwachtingen die we vanuit België volgden, was het gewoon aangenaam warm en scheen de zon meestal.

Wat me ook trof, waren de talrijke en vaak mooie fonteinen die je daar ziet. Hoogtepunten op de reis waren eerst en vooral de meestal brave kinderen. Zij hebben er zeker en vast mee voor gezorgd dat de vakantie geslaagd verlopen is en dit in niet steeds optimale omstandigheden (zo was onze hotelkamer inderdaad niet groter dan een kamer waar nauwelijks bewegingsruimte in was door de extra bedden). Ze zijn tijdens het 'culturele' gedeelte (in Granada) heel geduldig en meestal braaf geweest en tijdens de laatste 3 dagen aan zee konden ze zich uitleven. Voorts waren nog het Alhambra, Granada zelf dat we te voet ontdekten en doorkruisten (met onder meer de Moorse wijk Albaicin), het eten, Cordóba en meer bepaald de bijzonder indrukwekkende Mezquita, het Parque de Ciências in Granada en vermoedelijk nog een paar plaatsen de moeite van een bezoek meer dan waard.

Zoals vermeld, verbleven we eerst een kleine week in Granada, om dan nog 3 volle dagen aan zee door te brengen. Ik stond nogal huiverachtig tegenover dat laatste deel (zon, zee, reuzehotel met half pension in een toeristisch oord), maar ik heb m'n mening moeten herzien. De kinderen vonden het reuze en liepen er ontspannen bij, zodat wij automatisch ook goed geluimd waren, er waren nog niet zo veel toeristen en het is praktisch de zee aan de voet van het hotel te hebben. Ook het buffet 's morgens en 's avonds viel in goede smaak. R. is ook nog verliefd geworden op een van de diensters van het hotel en maakte voor haar een mooie tekening. Ikzelf heb er Spaanse (witte) wijn leren waarderen.

Omdat het nogal laat is, laat m'n inspiratie me wat in de steek, waardoor ik nog minder dan anders adequaat kan beschrijven welke indruk deze reis op ons maakte, maar ik steek mijn hand er voor in het vuur dat we er allemaal met veel plezier aan terugdenken. Ikzelf zou niet twijfelen, mocht ik morgen de kans krijgen er nogmaals terug te keren.