Bootsy Collins

Voor het eerst sinds lang speel ik nog eens kort op de bal.

Gisterenavond naar een concert geweest in de Brusselse Ancienne Belgique, waar Bootsy Collins en zijn groep optraden.
Bootsy Collins is al decennia een van de meest gekende basspelers uit de pop/rockmuziek en mee een bepalende figuur geweest in de geschiedenis van de funk. Zo speelde hij samen met grote namen als James Brown en George Clinton (Funkadelic en Parliament) en bepaalde mee de sound en de look van deze groepen. Daarnaast had hij ook nog zijn eigen project/groep Bootsy's Rubber Band. Aangezien ik niet elke dag de kans krijg een levende (muziek)legende aan het werk te zien èn te horen, liet ik me ditmaal deze buitenkans niet ontglippen, temeer daar Bootsy Collins niet vaak in onze contreien langskomt en hij garant staat voor een stevige portie gezonde waanzin. Mensen die deze blog al jaren lezen (bestaan ze, behalve M. dan ?) zullen al wel gemerkt hebben dat ik een zwak heb voor deze muziekvorm en deze artiesten in het bijzonder.
Eind jaren '90 had ik in dezelfde zaal wel al eens een concert van Parliament meegemaakt, maar dat stelde lichtjes teleur of anders was ik niet helemaal in de juiste sfeer.

Gisterenavond werd de band voorafgegaan door een oproep om een bijdrage te overwegen voor Bootsy's project om kinderen een instrument te laten spelen. Young James Brown gaf toen ook enkele seconden lang een staaltje van zijn kunnen. Vervolgens kwamen de muzikanten, zanger(s) en danseressen (in catsuit !) op in een wit pak en sommigen met een astronautenhelm op het hoofd. En toen barstte het feest los, met Bootsy die als 13de en laatste opkwam, zoals gebruikelijk in een extravagant glitterpak en met zijn basgitaar.

Muzikaal gezien, was dit zeker niet het beste concert dat ik de voorbije jaren meemaakte (relatief veel lang uitgesponnen nummers, iets te veel kalmere nummers en ook wat te vaak transities in ritme tussen de liedjes onderling), maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de sfeer die er hing, het charisma van Bootsy en diens enthousiasme en eeuwige lach. Vreemd genoeg kwamen enkele van de hoogtepunten er toen Collins zelf een pauze nam (om zich om te kleden) en de groep aan het werk liet, die dan telkens bijzonder opzwepend te keer ging. Zo brachten ze ook een eigen versie van 'Changes' van Buddy Miles, zoals dat te horen is op 'Band of Gypsys' met Jimi Hendrix. Daarbij lieten de zangeressen zich ook op bijzonder positieve manier opvallen, zowel in vocaal als in ander opzicht.

Op het programma stonden uiteraard heel wat nummers van Bootsy Collins zelf (een oeuvre dat ik nauwelijks ken), maar er waren eveneens liedjes van Parliament te horen en talrijke referenties naar Funkadelic.
Er waren helaas geen echte bisnummers (blijkbaar moeten concerten in de AB tegenwoordig om 10.30 afgelopen zijn), maar naar het einde toe was er toch nog spektakel te beleven, met onder meer een Bootsy Collins die bij wijze van toegift aan het publiek onder zijn 3de gewaad voor de avond een Anderlecht-shirt verborg, waarmee hij het laatste halfuur van de show afwerkte. Een bijzonder gesmaakte geste. Daarnaast begaf hij zich ook nog minutenlang tussen het publiek terwijl de groep voort speelde.

Dit prettig gestoorde zootje mag zeker nog eens ons land aandoen en liefst zo snel mogelijk.
Er zouden veel meer mensen als Bootsy Collins moeten zijn ; een enorm aanstekelijk enthousiasme en goed humeur, met een positieve kijk op het leven en een dienovereenkomstige houding t.o.v. de wereld rondom hem. Een bijzonder genereus persoon.
Wel jammer dat ik de namen van de bandleden nog niet gevonden heb en ook dat er na het concert geen cd's of LP's werden verkocht, enkel maar snuisterijen om aan te trekken (hoeden, T-shirts, ring enz.).

Conclusie : de muziek was soms wat minder, maar de show als geheel was bijzonder geslaagd.
Het heilige vuur brandt nog steeds en ook nog even intens, allen laait het niet meer zo hoog op.
De rest van de avond was de glimlacht niet meer van m'n gezicht te krijgen.

Vaarwel Josse

Exact een week geleden vernam ik dat mijn voormalige collega Josse overleden was.

Josse was in januari 2011 met pensioen gegaan en bijna onmiddellijk daarna werd kanker bij hem vastgesteld.
Dat terwijl hij van plan was geweest om na zijn pensionering naar Zeeland te verhuizen, maar daarvan kwam, denk ik, niets in huis.

Zo'n tien jaar lang zagen en spraken we elkaar regelmatig op de werkvloer en hoewel hij er soms genoegen in schepte om je met zijn soms bizarre gevoel van humor ongemakkelijk te doen voelen, toch was het bijna steeds een plezier om met hem te spreken. Hij was een onuitputtelijke bron van anekdotes en was tegelijk voor mij een bron van inspiratie wat muziek betreft. Af en toe nam hij eens iets een album op uit zijn gigantische muziekverzameling (die ooit zelfs de cover van een boek van Arnold Rypens sierde).

Reeds bij zijn vertrek bij ons, bleef ik wat verweesd achter en nu is het dus definitief uit met Josse.
Met zijn verdwijnen valt er bovendien iemand weg die de statistieken van deze blog (vroeger) wat opkrikte, want soms kwam hij hier langs.
Het ga je goed beste Josse.

Tentoonstellingen - beurzen

Van eind december tot grosso modo halfweg januari was de agenda volgeboekt met bezoeken aan tentoonstellingen : 3 in totaal, maar eentje heb ik 2 maal bezocht omdat ik de eerste keer ons fototoestel vergeten was...

De eerste tentoonstelling was 'The Art of the Brick' die plaatsvindt in het vroegere Brusselse beursgebouw. Vooral S. was erop gebrand om daar eens naartoe te gaan en 26 december paste voor ons allemaal, dus wij allemaal goedgemutst naar Brussel.

Toen we er aankwamen, was het middag en dus tijd om iets te gaan eten.
Dat werd het Ethiopisch restaurant 'Toukoul' in de Lakensestraat. Het was al een kleine eeuwigheid geleden dat we nog van die keuken geproefd hadden en ik keek er wel naar uit, onder meer vanwege de aparte manier waarop je jezelf bedient : niet met mes en vork maar met je handen stukjes van een grote opgerolde deegkoek scheuren en dat dan vullen met saus, vlees, groenten of een combinatie. Echt lekker en een heel andere manier van eten. Ook de plaatselijke drankjes smaken best lekker als was de Ethiopische koffie helaas niet beschikbaar.



Na fijn gegeten te hebben, ging het dus naar het Beursgebouw waar we eerst nog een klein uur moesten aanschuiven om binnen te kunnen en daar was het dan ook vaak drummen of even aanschuiven om sommige werken te kunnen bekijken. Nathan Sawaya maakt met behulp van legoblokjes bekende kunstwerken of iconische beelden die in ons collectief geheugen gebeiteld zijn. Daarnaast maakt hij ook nog eigen sculpturen, maar dus telkens met de bouwblokjes waar de meesten van ons in onze jeugd mee gespeeld hebben.


Er zitten wel een aantal indrukwekkende stukken tussen, maar 'grote' kunst zou ik het nu ook niet noemen.
Niettemin vond ik het samen met het etentje ervoor en de uitstap naar de Inno erna wel de moeite van een uitstap naar Brussel waard. Misschien bezoek ik ze nog wel eens voor ze sluit, omdat er dan wellicht minder bezoekers zullen zijn (nu was de kerstmarkt in Brussel ook in volle gang, wat voor extra volk zal gezorgd hebben).

De volgende dag was ik alweer in Brussel te vinden, niet voor m'n werk, maar om naar de Porsche-tentoonstelling in Autoworld (Jubelpark) te gaan, samen met vriend PC. Er stonden daar ettelijke unieke exemplaren van zowel race- als straatwagens uit het bijzonder roemrijke verleden van dit automerk en ook van andere merken waar de stichter, Ferdinand Porsche, eerder voor gewerkt had. Ettelijke prachtstukken vielen daar te bewonderen en toen we onder de staart van een Can-Am Porsche uit de eerste helft van de jaren '70 gingen kijken, roken we daar nog steeds een onmiskenbare benzine- of oliegeur.


Voor de deur van het museum stond overigens ook een zeldzame auto geparkeerd, die helemaal vanuit Nederland was gekomen en waarbij de bestuurder echt hondenweer getrotseerd had (voor zo'n wagen althans) : een Iso Rivolta Lele (tussen 1969 en 1974 amper 285 stuks van gebouwd en ook mee ontworpen door de legendarische Marcello Gandini).



Het automuseum sloeg de laatste jaren ontegensprekelijk andere paden in en pakt al een poosje uit met belangwekkende tentoonstellingen. Vroeger stond er een permanente collectie te bestoffen, maar die tijd lijkt voorgoed voorbij.











Begin dit jaar dan, op de eerste dag van de solden, vrijdag 3 januari, heb ik M. met een list zover gekregen me ook te vergezellen naar de tentoonstelling over de Belgische architect en designer Henry Van de Velde, die onder meer aan de wieg stond van de school La Cambre in Brussel. Wat een mooie voorwerpen stonden daar bijeen en ik was opgetogen dat we er nog vlak voor het einde van de tentoonstelling naartoe zijn gegaan. Jammer genoeg was het verboden foto's te maken. M. keerde ook bijzonder opgewekt naar huis, met haar twee nieuwe wintervesten die ze met stevige korting op de kop had kunnen tikken.

Op vrijdag 17 januari ging het dan samen met PC naar het MECC in Maastricht, waar een autobeurs werd georganiseerd die dit jaar het merk Maserati in het zonnetje zette. Twee jaar geleden waren we er al eens naartoe gegaan, al herinner ik me niet meer wat toen het centrale thema was (mogelijk was het Bugatti).
Tegen 13 uur kwamen we aan en ook al was het op een vrijdag en de eerste dag van de beurs, er was al geen parkeerplaats meer vrij op de reguliere parking. Toch vonden we dankzij behulpzame stewards redelijk snel een plekje, waarna we ons naar binnen haastten. Ettelijke droomwagens van vroeger en nu stonden er gestald, talloze racebolides ook uit allerlei disciplines en tijdperken en lang niet alleen van Maserati. Veel Mercedessen, Porsches, Ford Mustangs ook, Aston Martin, en tal van andere namen die ten minste een belletje doen rinkelen.
Daarnaast stonden er ook enkele boekenstands met tal van interessante maar meestal dure boeken, maar gelukkig heb ik aan die verleiding grotendeels kunnen weerstaan.
Na een paar uur daar te hebben rondgewandeld en gefotografeerd, keerden we weer tevreden terug naar huis, waarbij ik PC gewoontegetrouw in Hasselt afzette zodat hij de trein naar Brussel kon nemen.

Werkverzuim

't is niet omdat het donderdag 2 januari is en de meeste pendelaars nog niet opnieuw aan het werk zijn dat de bedelaars en schooiers in en rond het Noordstation zomaar een steek kunnen laten vallen en evenmin moeten opdagen !
er zijn inderdaad geen zekerheden meer als zij het ook al laten afweten

enfin, ik hoop dat ze in 2014 toch ettelijke hartverwarmende momenten (en liefst nog veel meer) mogen meemaken, al dan niet dankzij de duizenden reizigers die ze dagelijks zien langskomen

Troll 2

In de reeks "prutsfilms" sloeg ik laatst een grote slag met de aankoop van 'Troll 2', naar verluidt een klassieker in het genre, waar m'n aandacht op gevestigd werd toen vriend PC me een artikel stuurde over (ongewild) slechte films die uiteindelijk (ongewild) cultfilms werden. Daar het artikel uitgebreid verwees naar een van m'n favoriete websites ter zake (www.nanarland.com), was m'n interesse gewekt en het was meteen ook een teken dat er niet zomaar onzin in stond.

Deze parel was makkelijk te vinden via amazon.fr en kostte amper enkele euro, dus zelfs als hij teleurstelde, zou de financiële schade al bij al nog meevallen.
Gelukkig loste hij alle beloften in en we hebben in gezinsverband een fijn anderhalf uur zitten kijken naar een meer dan aardig staaltje pulp, waarbij meermaals onze mond openviel van verbazing of ongeloof. Moeilijk te zeggen wat in deze film precies het hoogtepunt (of dieptepunt ?) van onzin is, want de stompzinnigheden worden gewoonweg aan elkaar gereigd : vreemde plotwendingen, veelal abominabele acteerprestaties, niet bepaald geslaagde speciale effecten of kostuums, soms hallucinante replieken en dat alles bijeen zorgt voor een mooie potpourri. Overigens komt er nauwelijks of geen bloed in voor, wat dus een extra argument vormt om de jongere kijkertjes er mee van te laten genieten (al zal veel van wat de film zo speciaal maakt, hen hoogstwaarschijnlijk ontgaan).

Een uitstekende prent om samen naar te kijken en daardoor samen van de ene verbazing in de andere te vallen (als je hem voor het eerst bekijkt). Als dat geen hechte band schept !
Hierna een trailer van Troll 2 (waarin overigens geen trollen voorkomen) :



Voorts liet ik jullie nog op je honger zitten m.b.t. de Piranha-reeks, nog zo'n onverwoestbare franchise.
De eerste van de reeks heb ik samen op een avond met onze oudste bekeken en hij is veruit de meest genietbare van de drie, al valt ook deze wellicht grandioos door de mand als je een liefhebber bent van klassieke films. Maar dat weet je uiteraard ook op voorhand. Deze komt uit de Roger Corman-stal en dat vormt alleen al daardoor een bewijs van degelijkheid in het genre.

En wat brengt de toekomst ons op dit vlak ?
Wel, sinds een kleine maand ben ik door een kort artikel in Brussel Deze Week in de ban geraakt van een kleiner genre dat vaak in een slecht daglicht wordt gesteld : Franse porno uit de jaren '70. Spannende tijden in het verschiet dus !
Wat dit betreft, kan ik u dit boek van harte aanraden : Histoires du cinéma X : Par celles et ceux qui l'ont fait. Aangenaam, goed geschreven leesvoer, erudiet, met een oog voor de bredere context en zonder in 'technische' details te treden over de getoonde prestaties ; ongetwijfeld een referentie in zijn domein. Een boek dat op de salontafel mag rondslingeren wanneer je je vrienden uitnodigt, kortom.

Hoera ! (bis)

Al ruim een maand geleden werd er op de school van R. een quiz georganiseerd ten bate van de 5de- en 6de-jaars die op reis gingen (nog gaan ?) naar Parijs.
M. had ons na enig aarzelen en wat peptalk van mijnentwege uiteindelijk toch maar ingeschreven.
Ons 6-koppig team bestond uit mijn schoonvader, schoonzus en haar man, een vriend van de schoonvader, M. en mezelf.
Bij gebrek aan inspiratie kozen we maar dezelfde naam als toen we voor de eerste maal gezamenlijk meededen aan zo'n quiz, ook alweer ruim 5 jaar geleden zoals bleek na het doorspitten van het archief van deze blog... : 'Voor spek en bonen'

De verwachtingen waren, bij mij alvast, helemaal niet hooggespannen, al hoopte ik wel om te eindigen bij de eerste helft van de deelnemers. Dat waren er overigens aardig wat : ruim 30, waarvan toch een aanzienlijk aantal uitsluitend uit scholieren bestond. In het eindklassement ergens in het gezelschap van amper de moederschoot ontgroeide pubers vertoeven, zou ons zelfbeeld geen goed doen.
De zaal die anders als refter wordt gebruikt, zat helemaal vol en er was nog nauwelijks plaats om te bewegen.

Na enkele van de in totaal 10 ronden bleek dat 'Voor spek en bonen' zich in de kopgroep had genesteld en daar bleven we dan gelukkig ook tot op het einde van de avond. Geen enkele keer zakten we lager dan de 5de plaats en we waren steeds op een handvol punten verwijderd van de koppositie, al bleef die toch telkens net buiten bereik.
Naarmate de avond vorderde bleven 3 à 4 teams in de running voor de overwinning, waaronder ook wij. Uiteindelijk zou de 10 en laatste ronde, die op 30 i.p.v. 10 punten stond, uitsluitsel moeten brengen. Een falende catering kon ons daarbij niet van ons stuk brengen en we bleven 100% gefocust op onze taak.

Met resultaat, want onze eindrush zorgde ervoor dat we in extremis de 1ste plaats afsnoepten van team 'Godelieve', dat bijna de hele avond op kop had gelegen. Zoals hieronder blijkt, eindigden we ex aequo qua puntentotaal, maar omdat wij meer punten behaalde in de laatste ronde, werden wij terecht tot de verdiende winnaars uitgeroepen !
Een mooie bekroning voor 4 leden van onze groep die in dat atheneum een (hele) tijd hun broek of rok versleten hebben en voor sommige van hen was het wellicht zelfs ergens een wraak op hun toenmalige leraars waarvan er ook enkele meededen.
De prijzenpot was wel een vrij mager beestje, maar dat kon de pret niet drukken. Zeker M. was min of meer door het dolle heen en vroeg me tot enkele dagen erna meermaals om in haar arm te knijpen om er zeker van te zijn dat ze niet droomde. Meer dan eens hoorde ik de dagen erna een "oh" of "ah" van louter ongeloof.

Geen idee of onze oudste van onze overwinning gebruik heeft kunnen maken voor zijn imago op school, maar hij leek toch ook oprecht blij en trots toen hij het vernam. Zijn prestige op school zal er zeker niet onder geleden hebben.

Terloops mag ook wel worden opgemerkt dat Atheneum Boomgaardplein nog niet veel kaas gegeten heeft van het verzorgen van z'n PR bij zo'n belangrijke evenementen. Er werd ons niet eens een drankje aangeboden, niemand van de organisatoren heeft ons ook maar gefeliciteerd en ongetwijfeld verscheen er in het schoolkrantje niets over onze glansprestatie.
Dat terwijl 'Voor spek en bonen' in het lokale quizcircuit inmiddels een ongetwijfeld mythische reputatie heeft opgebouwd. Tweemaal daagden we op een amateurquiz op en tweemaal verpletterden we de verzamelde tegenstand. Zowaar een mooi palmares !

Drukke oktobermaand (2)

Na het verslag over onze culturele activiteiten in gezinsverband tijdens de maand oktober, hier een beknopte opsomming over de andere helft van onze drukke agenda tijdens die maand.

Eerst werden M. en ik in ons cultuurcentrum verwacht voor een opvoering rond de roman 'De Idioot' van Fjodor Dostojevski, gebracht door theatergroep Lazarus. Die roman heb ik minstens 10 jaar, mogelijk 14 jaar geleden geleden gelezen en ik herinner dat het na verloop van tijd een echte pageturner werd die ik in amper enkele dagen had uitgelezen (we waren toen ook wel met vakantie, wat hielp). Daarna heb ik nog een verfilming gezien en nu dus een theaterbewerking.
Het werd voor M. en mij toch wel een geslaagde avond, ook al ben nog steeds niet helemaal vertrouwd met een aantal theaterconventies en begrijp dus ook lang niet alles. Vooral de van oorsprong Poolse acteur vond ik wel leuk.
Het personage van de de idioot snapte ik in dit stuk wel niet helemaal. De scène waarin de spelers onder meer de spoorwegen bekritiseren was wel erg geslaagd.

Tien dagen later was het Marc Ribot Trio in onze streek aanbeland en een mooie gelegenheid voor mij om geleden schade in te halen, want ik had Marc Ribot al enkele malen eens live aan het werk willen zien, maar om uiteenlopende redenen, en dan vooral tamheid van mijn kant, was het er nog nooit van gekomen.
Het werd een mooie avond. Bij velen doet zijn naam niet meteen een belletje rinkelen, maar toch zullen ze hem wellicht al aan het werk gehoord hebben, omdat hij een erg gewaardeerd gitarist is die al met vele groten uit de muziek heeft samengewerkt, zoals ook te lezen is in de bovenstaande link. Blijkbaar was het concert lang niet uitverkocht, want in extremis werd beslist dat het plaatsvinden in de kleinere zaal, de Kuub. Die zat wel aardig vol. Het zal voor een artiest wellicht ook leuker zijn om te spelen in een kleinere, volgepakte zaal dan in een grote met veel lege plaatsen.
Ribot kwam heel relax het podium op, waarbij hij een zandloper meedroeg en waarop hij zich baseerde om te weten hoe lang het concert al duurde.
De andere leden van zijn trio zijn Henry Grimes (bass en viool) en Chad Taylor (drums).
Het werd een fijne avond. De drie muzikanten waren goed op elkaar ingespeeld en terwijl de ritmesectie (drummer en bassist)zich goed van hun taak kweten, kon Ribot zich uitleven.
Een grappig contrast daarbij vormde na verloop van tijd de houding tussen Ribot en Grimes : terwijl de ene meer en meer opging in zijn (gitaar)spel, keek de oudgediende doodgemoedereerd voor zich uit, ogenschijnlijk verveeld aan zijn bas tokkelend.

Na een paar maal zijn zandloper te hebben omgedraaid, maakte de 'orkestleider' er een einde aan, maar niet na eerst nog eens helemaal het beste van zichzelf gegeven te hebben. Ribot communiceerde wel weinig of niet met het publiek, maar gaf wel een fijn concert, temeer omdat ik geen speciale verwachtingen had, aangezien ik de groep nog nooit aan het werk had gehoord, en de aparte bandleden evenmin.

Ons 3de en laatste evenement in de maand oktober vond op de 22ste plaats in het Koninklijk Circus in Brussel : een concert van de Britse groep Tindersticks.
We hadden hen in '99 ook al aan het werk gezien, in dezelfde zaal en ik herinner me dat ik toen wat teleurgesteld was.
De eerste stap was om met de auto naar het werk te gaan, wat op een weekdag zowat de 2de of 3de maal moet zijn geweest in de 13 jaar dat ik daar al actief ben. Thuis zowat om half zes 's ochtends vertrokken om zo te trachten de files te vermijden en wat werk gedaan te krijgen voordat de andere collega's aankwamen en de 'klanten' wakker werden en me met telefoons begonnen te bestoken. Dat lukte aardig en voor 7 uur zat ik al achter m'n bureau.

's Avonds dan M. opgewacht in het Noordstation, waar ze wat overstuur aankwam na een vervelende familiegeschiedenis waarbij R. onterecht de volle laag had gekregen. Het was dus tijd voor troostvoeding en liever dan haar naar de vlakbij gelegen Exqi mee te nemen, koos ik dan maar voor Pho Pho. En blijkbaar beviel het haar daar, ze was in alle geval positief verrast.
Van daar gingen we dan te voet naar het Koninklijk Circus, waar we nog RD en zijn ex tegen het lijf liepen en ook vanuit de verte PC ontwaarden tussen het publiek.

De groep leek niet van meet af aan op dreef, wat ook benadrukt werd door een (geplande) pauze na amper 20 à 30 minuten maar de muziek was wel mooi, al (her)kende ik lang niet alle nummers. Hun recentere cd's heb ik dan ook nooit gekocht. Na de pauze leek de groep er meer zin in te hebben en bleef nog zo'n 2 uur aan een stuk doorspelen. De zanger Stuart Staples had het mompelen nog niet afgeleerd, maar dat vormde geen probleem en het maakt dan ook deel uit van het geluid van de groep.
Rond half elf stonden we opnieuw buiten en na wat te hebben nagekaart met PC, vertrokken we naar huis. Iets voor 1.00 uur lag ik in bed, in de wetenschap dat ik de dag erna weer moest gaan werken, aangezien ik m'n aangevraagd verlof moest intrekken nadat een collega plots verlof nodig had. Maar dat kon de pret niet drukken ; blij om Tindersticks nogmaals aan het werk gezien en gehoord te hebben.



In november zijn we ook nog naar een indrukwekkende uitvoering geweest van het toneelstuk "Phaedra" in een versie van de Russische dichtster Marina Tsvetaeva en in een bewerking van Theater Zuidpool. Hier is Phaedra veel minder een booswicht dan een slachtoffer (van de goden, alweer ? of het lot). De opening van het stuk is al sterk, waarin twee kompanen van Hyppoliet de jacht en de mannelijke deugd bezingen. Spin in het web is niet Phaedra zelf, maar haar voedster, al bedoelt deze laatste er eigenlijk geen kwaad mee, maar wil ze de door haar grootgebrachte vrouw eerder gewoon helpen in de liefde. Hyppoliet lijkt in het begin helemaal niet op een heldhaftige man ; hij heeft meer weg van een knuffelbeer, maar gaandeweg krijgt hij meer 'carrure'.
Theater Zuidpool heeft hier puik werk afgeleverd.

Voor volgend jaar staan voor ons beiden nog een toneelstuk gepland (Misdaad en straf (of Schuld en boete) van Dostojevski, een concert van Daan en een opera van Sjostakovitch). Drukke tijden in het verschiet dus.

Ex-burgervaders

Door een bizarre speling van het lot hebben de voorbije week praktisch op dezelfde dag twee burgemeesters hun ambt neergelegd van de steden waar we de voorbije 17 jaar woonden : Freddy Tielemans in Brussel (de gemeente, niet het gewest) en Erwin Brentjes in Turnhout.
De ene moest plaats ruimen voor een PS-partijgenoot die van ongeduld stond te trappelen (Yvan Mayeur, tot dan voorzitter van het Brusselse OCMW), de andere werd mede slachtoffer van een vete binnen de eigen fractie, waardoor de bestuursmeerderheid plots een minderheid werd. N-VA'ers die tegen het eigen beleid en de eigen burgemeester stemden.

De ene kreeg nog wel een mooie uitgeleide doordat hij op de Heizel nog baas mag gaan spelen, de andere valt wellicht in een zwart gat, want heeft amper iets om op terug te vallen, professioneel gesproken dan. In die context is het voor hem een geluk bij een ongeluk (denk ik) dat hij de pensioengerechtigde leeftijd nadert.
En hopelijk brengt de nieuwe meerderheid in de hoofdstad van de Kempen er wèl iets van terecht (TIM - CD&V - sp.a - Groen). En eerlijk gezegd ben ik er niet rouwig om dat N-VA zichzelf in de voet schoot in Turnhout.

Daar waar Thielemans 12 jaar de kans heeft gehad, kreeg Brentjes die kans niet, dus het is voor de leek ook moeilijk te duiden wat zijn verdiensten geweest zijn. Tot een echt beleid is het niet gekomen, hoogstens tot intenties. De helft van zijn eenjarig bewind moest hij daar bovenop interne branden blussen.
Thielemans kan men er dan weer niet van verdenken een visionair beleid gevoerd te hebben in zijn gemeente. Misschien kan men het als zijn verdienste beschouwen dat de situatie op allerlei vlakken niet dramatisch achteruit gegaan is.

(Geen) treinperikelen

Een dikke pluim en 'dankjewel' voor de treinbestuurders op de lijn Turnhout - Brussel (en terug) !
Vorige week dinsdag reden beide treinen mooi op tijd, ondanks de staking van een deel van de bestuurders.
Bedankt om me tweemaal stipt op m'n bestemming af te zetten !

Drukke oktobermaand (1)

Omstreeks oktober hadden we het bijzonder druk, met maar liefst 5 aangekruiste data voor activiteiten allerhande.

Voor twee ervan namen we de beide kinderen mee, vooral op aandringen van R.
Eerst gingen we karten in , t.t.z. R., S. en ik. M. bleef langs de kant om op onze spullen te letten en de weergaloze actie op de baan te filmen.
Op deze kartbaan kun je een kwartier rijden met de personen van je groepje en wij hadden het circuitje dus 15 minuten voor ons alleen.
Voor S. was het de allereerste keer dat hij echt zelf zou rijden met een racekarretje. Zijn enige andere ervaring was gebaseerd op computerspelletjes met de Wii-spelconsole, waar hij zijn concurrenten doorgaans van de baan ramt of schiet. De eigenaars maakten hem al snel duidelijk dat dergelijk rijgedrag niet geduld wordt op een echte kartbaan. Ongetwijfeld was dit voor hem een dermate grote desillusie dat alle zin om nog voort te doen hem in de schoenen zakte. Hij besloot het dan ook maar kalm aan te doen en op z'n dooie gemakje de baan te verkennen. Wellicht om, methodisch als hij is, alle rem- en instuurpunten goed in zich op te nemen en tegen de volgende maal dat we daar terugkomen (R. maakt plannen om met de hele familie eens naar daar te gaan...) alles en iedereen van de tijdtabellen te rijden.

R. van zijn kant keek er al dagen naar uit en stond dan ook op scherp. Hij trachtte me bij te houden, maar dat was blijkbaar makkelijker gezegd dan gedaan. Niettemin heeft hij er toch heel wat plezier aan beleefd en zijn snelste tijd mocht zeker gezien worden.
Hieronder kan de talentenscout zelf oordelen :

Onze volgende gezinsuitstap was naar de plaatselijke bioscoop, waar we naar 'Rush' gingen kijken, de film die Ron Howard maakte over het WK Formule 1 in 1976, toen de Oostenrijker Niki Lauda (die voor Ferrari uitkwam) en de Brit James Hunt (in dienst van renstal McLaren) om de titel streden.
R. was erop gebrand om die film te zien en aangezien het onderwerp me wel kon bekoren en ik vond dat een bioscoopzaal voor zo'n film de meest geschikte plaats was, hoefde hij niet veel aan te dringen. Het geluid en het grote scherm van een bioscoopzaal doen je toch meer opgaan in een film dan wanneer je hem gewoon thuis bekijkt.

Qua racefilms had ik twee grote referenties : 'Grand Prix' van John Frankenheimer, gedraaid in 1966, en 'Le Mans' van Steve McQueen, gemaakt in 1970). Beide zijn iconen in het genre, dat, toegegeven, niet erg groot is, met bovendien meer draken dan geslaagde films. Deze twee oudere films blijven overigens ook enkel het bekijken waard door de actiebeelden van tegen elkaar racende wagens. De verhaallijnen zijn in beide flinterdun en de personages worden maar weinig uitgewerkt.
Dat is bij 'Rush' toch anders, ook al wordt wat dat betreft de taak van de regisseur/scenaristen wat vergemakkelijkt, ten eerste omdat er maar 2 hoofdrollen zijn en ten tweede omdat de echte feiten al voldoende dramatisch waren. Niettemin, ondanks deze troeven was de kans op een flop groot, aangezien het thema lang niet iedereen kan boeien en ook omdat racefans de reputatie hebben nogal kritisch te zijn en graag op zoek gaan naar (historische) gebreken.

Maar, het dient gezegd, de film is zeker geslaagd en zelfs voor de niet-racefanaat zoals S. en M., zijn er voldoende momenten om hem genietbaar te maken. En ook racefans komen ruim aan hun trekken. Geslaagde namiddag was dat.