Goed gesmurft

Gisteren hebben we een uitstap naar Brussel gemaakt, waar een bezoek aan het stripmuseum en een aan het Legermuseum op het programma stond, dat laatste vooral na herhaaldelijk en lang aandringen van de kinderen.

In het stripmuseum loopt al twee maanden een tentoonstelling over de smurfen en ik dacht dat dit de kinderen misschien wel zou interesseren. Dit was inderdaad het geval, maar helaas kon het de jongste nog niet genoeg boeien om er niet doorheen te racen. In een recordtempo hadden M. en de twee kinderen de tijdelijke en de permanente tentoonstelling doorlopen. Ik kon wel m'n tijd nemen en deed dat dan ook ; we waren niet naar Brussel gekomen om op 15 minuten ons eerste museumbezoek af te sluiten. M. is dan maar naar het dure en blijkbaar hoofdzakelijk Franstalige cafetaria afgezakt met de kinderen, waar de plaatsen schaars waren.

De tentoonstellingen vielen alvast goed mee en van de permanente heb ik ook meer genoten en opgestoken dan tijdens een eerder bezoek. M'n stripbewustzijn is blijkbaar wat groter geworden.

Na een verkwikkende maaltijd in de Lunchgarden van de Innovation, waar het eten soms wat weg heeft van kauwen op rubber (maar deze keer niet mijn keftaballen) en waar de bediening gisteren beslist te wensen overliet, gingen we met de metro naar het Jubelpark om het Legermuseum te bezoeken. S. stond er immers op om een Duitse vlag te kopen. M. bezocht intussen het geschiedkundig museum, want zij is na meerdere bezoeken het Legermuseum zo beu als koude pap. Ik liep dan maar de kinderen achterna en hield gewoon een oogje in het zeil bij de vliegtuigen, tanks en andere tentoongestelde wapens of uniformen, af en toe een woordje uitleg gevend waar dat gevraagd werd.

Na een ijsje reden we met de tram naar het Zuidstation en na een bezoek aan het Economato Espagnol ging het weer naar de wagen en naar huis. Tot dan toe waren we zo goed als gespaard gebleven van regen, maar op de terugweg werden de hemelsluizen wijd open gezet.

En de voetbalwedstrijd waarover hieronder sprake ? Die heb ik dan maar opgenomen en vanmorgen verstrooid bekeken.

Hugo Matthysen

Na de onderstaande kommer en kwel tijd voor iets luchtigers.

In de weekendeditie van onze krant stond een groot artikel over Hugo Matthysen, wat ik gisteren gelezen heb. Hoe geniaal ik hem ook vind steevast werd ik teleurgesteld door interviews met of artikels over hem. Gewoon omdat het voor mij helemaal onduidelijk was waar hij ernstig was en waar hij een loopje nam met de lezer ; in die artikels liep dat zo door elkaar (althans in mijn beleving) dat het niet echt leuk was om te lezen.
Samen met vele anderen heb ik hem leren kennen dankzij het Leugenpaleis, dat vanaf eind jaren '80 in de ether werd gestuurd en waarvan ik, naar ik meen, de eerste afleveringen al beluisterde, toen hij en Bart Peeters hun weg nog wat zochten. Ook heb ik nog steeds zijn prentjes van Boerken Kevin van eind jaren '80, ook al wist ik toen niet dat hij erachter schuilde. De andere projecten die ik van hem ken, vind ik eveneens bijzonder geslaagd (blijkbaar schrijft hij ook columns voor Humo, wat ik niet wist).

Niet zo in dit artikel, waarin hij het vrij open over zichzelf heeft, heel ongewoon voor zijn doen, denk ik. Je kunt je natuurlijk afvragen of en in welke mate een persoonlijkheid zich per se moet blootgeven, gewoon omdat dit een aantal mensen die er geen zier mee te maken hebben, zou (kunnen) interesseren. Niettemin was ik na lezing een tevreden mens.

Grrrrrr

Ik had me vast voorgenomen hier met geen woord te reppen over de olympische spelen die binnen enkele dagen van start gaan, maar het is al om zeep...

Zeker tien, 10 !, minuten heeft het televisiejournaal daar aandacht aan besteed. De 10 eerste dan nog wel. En in plaats van belangrijk nieuws ging het over de luchtvervuiling of de veiligheid e.d., thema's die al lang aan bod waren gekomen en die makkelijk kunnen getoond worden in een speciaal aan dit evenement gewijd programma. Deze zendtijd had veeel beter besteed kunnen worden, zeker als je weet dat elke seconde telt in dergelijke journaals.

Van mijn ouders kreeg ik intussen ook al de vraag voor wie ik de 7de ging supporteren. Na wat denkwerk besefte ik dat ze het vermoedelijk over de voetbalwedstrijd België - Brazilië hadden. Zoals altijd zal ik de favoriet steunen, maar eigenlijk was ik van plan om het hele gebeuren gewoon te negeren.

Aaarghh. En nu is het gedaan, beloofd !

Geschokt

Gisteren heb ik een aanzienlijk deel van de dag voor de tv gehangen om naar auto- en motorsport te kijken.

Helaas is het voor een deelnemer slecht afgelopen : Craig Jones overleed aan de gevolgen van de zware crash die hij gisteren maakte tijdens de supersportrace in Brands Hatch (nieuwsbericht).
Zodra het ongeval gebeurd was, zag je dat het ernstig was. Jones reed toen tweede vlak achter de eerste en net voor de derde. Hij wordt van z'n motorfiets gegooid en voor de rest weet ik niet goed wat er gebeurde ; raakte zijn eigen rondtollende motorfiets hem of/en werd hij nog geraakt door Andrew Pitt die hem onmogelijk kon ontwijken.
Bijzonder akelig waren de erna volgende beelden van een levenloos lichaam dat op het asfalt voortschoof terwijl nagenoeg het hele veld er nog aan moest komen...
Jones bewoog niet meer en toen moesten wij vertrekken, dus heb ik de hele tijd met een klein hart aan die situatie moeten denken. 's Avonds vernam ik dan dat hij gesproken zou hebben, wat dat ook mocht betekenen.

Het deed me denken aan het verschrikkelijke weekend begin mei 1994 toen zowel Ronald Ratzenberger als Ayrton Senna (al 10 jaar mijn toenmalig idool) voor onze ogen verongelukte.

En akkoord, het is motorsport en alle deelnemers kennen maar al te goed de risico's, maar als zoiets gebeurt en je ziet het rechtstreeks zonder enige voorbereiding, dan komt dat verdomd hard aan.

Moge hij in vrede rusten.

Opvoeden

het blijft dagelijks bijschaven, werken, bijsturen, beslist ook aan en van jezelf. En dat in de hoop dat je het toch enigszins goed doet.

Ook en zeker als je begint te merken dat je kinderen een of meer onhebbelijkheden van jezelf beginnen over te nemen...

Luistermarathon

Vandaag was ik een hele tijd alleen thuis, waarvan ik geprofiteerd heb om eens op het gepaste volume naar heel wat muziek te luisteren.
Soms werden m'n huisgenoten er ook mee geteisterd, maar niemand heeft geklaagd.

- Soundtrack van 'The Omen II' door Jerry Goldsmith, valt wel mee, maar wordt nogal snel eentonig,
- een stuk van 'Who's next' van The Who, essentiële rock'n roll,
- Johnny Cash : American III, solitary man, met heel wat bloedmooie covers door JC,
- Bettye Lavette, I've got my own hell to raise,
- Neil Young, Live at the Massey Hall 1971, Young solo en helemaal acoustisch, zeer mooi maar niet meeslepend,
- Bob Dylan, Highway 61 revisited, een klassieker die ik tot m'n scha en schande tot nu toe onvoldoende heb beluisterd. 'Desolation row' geeft kippenvel,
- Gaetano Donizetti, Lucia di Lammermoor, opgenomen in Londen in 1959, o.l.v. dirigent Tullio Serafin en onder meer Maria Callas.

Dat volstaat wel voor vandaag.

Planckendael

Gelukkig waren er daar gisteren nog genoeg bolle boezems te spotten om de stress die gepaard gaat met het in het oog en bij elkaar houden van 5 levendige en nieuwsgierige 4- tot 8-jarigen, nog enigszins te compenseren.

Wel hoorden ze vaakt toe aan jonge moeders, waardoor mijn kansen bij voorbaat nog veel verder onder het vriespunt zakten dan anders. Maar ach, erbij wegdromen heeft ook z'n charmes en het verbreekt de betovering ook niet.

Verdere aftakeling

Na de grijzende haren en beginnende kaalheid blijkt dat ik serieus aan het verdikken ben...
Het onderwerp werd zaterdagavond nog besproken met mijn vrienden, maar ik vrees dat mijn toen opgegeven gewicht achterhaald is, want daarnet woog ik maar liefst 62 kilo i.p.v. 60 ! Dat terwijl ik jarenlang rond 55-56 kilo zweefde zonder daar ook maar enige moeite voor te hoeven doen.

Vandaag bleek bovendien nog dat ik een van mijn shorts haast niet meer aankreeg. 10 à 20 jaar ging dat met dit kledingstuk probleemloos, maar vandaag was het echt trekken en wringen om de broek te sluiten. De knop stond haast op springen. Begrijpelijkerwijs heb ik de short dan maar terug in de kast gelegd en een comfortabeler model gekozen. Daar gaat mijn vroeger spreekwoordelijke slankheid.
Ik krijg dus zowaar een buik(je).
Wat is het volgende verschijnsel ? Cellulitis ? En waar zal dit eindigen ?

Wise blood

Gisterenavond heb ik deze film uitgekeken, zeker voor de 3de maal intussen, nadat ik hem begin jaren '90 had gezien en in 2000 opgenomen (makkelijk om te weten omdat er nog een stukje over Sydney 2000 aan voorafgaat).
En hij blijft maar een diepe indruk maken.

Deze prent van monstre sacré John Huston is een verfilming van een werk van de voor mij onbekende schrijfster Flannery O'Conner en geeft de kijker de kriebels. Brad Dourif zorgt als hoofdrolspeler voor een wat mij betreft magistrale, bijzonder intense vertolking. Vrijwel alle personages zijn eenzame, onbegrepen, door het leven getekende mensen en het einde van de film geeft ook geen zicht op een betere toekomst. Geen vrolijke film dus, maar wel beklijvend en beslist een aanrader, al was het maar voor het sappige taaltje uit het zuiden van de VSA.

Er komen verschillende thema's aan bod, naast de reeds opgesomde : godsdienstfanatisme, zelfkastijding, oplichting, goedgelovigheid, eenzaamheid, het onvermogen met anderen te communiceren, het gewicht van het verleden dat iemand meesleept, zogenaamde verlossing en vermoedelijk nog heel wat.

Hier kunt u een fragment bekijken, met tevens een andere groot acteur, Harry Dean Stanton.

Een drukke maar fijne zaterdag

Vorige zaterdag had ik een gevulde agenda : een motorrit met een tien- à vijftiental anderen en 's avonds naar de inhuldiging van een vriend zijn nieuwe appartement.

De geplande rit deed 3 provincies aan : Antwerpen, Vlaams-Brabant en Limburg. Het gezelschap was naar goede gewoonte fijn (personen die elkaar al dan niet kennen spreken op informele wijze af om eens een rit te rijden die door een ervan ineengestoken is. Sommigen zijn oude bekenden, anderen leer ik voor de eerste keer kennen. Maar de sfeer is ongedwongen, haantjesgedrag is er niet of nauwelijks bij en ieder is vrij mee te rijden met wie hij of zij wil (grote groepen zijn af te raden, dus worden er doorgaans kleinere groepen gevormd van pakweg 3 à 6 mensen)). Helaas was het middageten voor zowat de helft van onze groep niet bepaald lekker omdat de videe van de croque videe nogal een papperig goedje was en zo naar verluidt ook smaakte. Ik had gelukkig een croque hawai gekozen...

Na het middageten (waarbij de croque videe er niet bepaald appeteitelijk uitzag en naar verluidt evenmin zo smaakte) reden we in grote groep (nagenoeg iedereen bij elkaar) verder, maar halfweg, in Stok bij Tienen, liep het fout : een blinde bocht, erachter een opligger die een rijstrook versperde en net op het moment dat onze voorrijder om de bocht kwam, passeerde een wagen de opligger zodat beide rijstroken geblokkeerd waren. Resultaat : een aanrijding waarbij de onfortuinlijke motorrijder na een reflex de auto gelukkig in de flank raakte en niet frontaal. Het slachtoffer klaagde van een pijnlijke pols en werd met de ziekenwagen afgevoerd, zijn motorfiets liep ook wat schade op, onder meer een afgerukte spiegel, en de flank van de auto zal vermoedelijk grotendeels vervangen moeten worden. De bestuurdster was uiteraard ook danig geschrokken. De politie liet vrij lang op zich wachten, maar eens alle verklaringen waren afgenomen (de onfortuinlijke motard mocht na het nemen van radiografieën en nadat een verband was aangebracht, vertrekken), vertrok we na zowat anderhalf à twee uur weer op zoek naar een café of taverne om de rit af te sluiten. Dat vonden we op de markt van Kumtich : 't Toreke. Een nogal aparte tent zal ik maar zeggen.

Onder meer wegens het ongeval kwam ik veel later thuis dan verwacht, namelijk 18 uur, terwijl ik om 19 uur in Brussel had afgesproken met enkele vrienden. Een ervan had namelijk zijn appartement in Elsene verruild voor een ander in Ukkel en dat diende gevierd. Na een deugddoende douche wilde ik nog wat eten en had al laten weten dat men voor het restaurant niet op mij diende te rekenen. Maar daar verscheen in de figuur van R. plots een ware deus ex machina. Meneer wilde namelijk graag eens mee met zijn papa en ondanks mijn waarschuwingen dat zoiets te vermoeiend zou zijn voor hem en dat hij niets van onze gesprekken zou begrijpen, want in het Frans, drong hij aan. Ik besloot dan ook om hem toch maar mee te nemen, zodat M. niet de hele avond ook nog met de twee kinderen opgescheept zou zitten. Bovendien vond ik het ook gewoon een leuk idee dat we met z'n tweeën eens een stapje in de wereld zouden zetten.

Uiteindelijk viel het voor iedereen heel goed mee met lekker eten en gezellige babbels, hebben we kunnen vaststellen dat het nieuwe appartement ruimer is, dat iedereen ouder, grijzer en dikker is geworden (ik ook wat...) en is R. de hele tijd heel braaf geweest. Daarbij was hij nog blij en trots op de koop toe omdat hij zo lang had mogen opblijven. Moe maar voldaan kwamen we om 2.30 uur des nachts terug thuis.
Het opstaan om 9 uur had wel wat voeten in de aarde...

Tijdens onze gezamenlijke autorit bleek ook nog duidelijk dat R. zijn muzikale opvoeding de goede weg blijft uitgaan : na de protopunk van The Stooges en de geile r&b van André Williams hij heeft sinds kort een voorliefde opgevat voor The Stranglers, waarvan ik enkele maanden geleden een The best of kocht (ook punkers, annex new wavers of hoe men ze ook wil boekstaven, hebben ontdekt dat dit een snelle manier is om geld te verdienen, al zijn het vermoedelijk toch eerder de platenmaatschappijen die met dergelijke cd's uitpakken). Deze groep heeft toch een resem klassiekers op zijn naam staan en dat erkende R. ook meteen bij een eerste of tweede beluistering. 'Peaches' (een nummer dat in Vlaanderen wereldberoemd was omdat het programma 'Wat is er van de sport' de begintonen lang als begintune had), 'Golden brown', 'No more heroes', 'Something better change' enz. probeert hij al vlijtig mee te zingen. Helaas ook minder geslaagde covers als '96 tears' of 'All day and all of the night' (wat oorspronkelijk van The Kinks is), maar dat neem ik er dan maar bij. Hij is alvast heel wat vroegrijper dan ik op dat vlak. Mijn kennismaking met deze groep bijvoorbeeld dateert van de eerste helft van de jaren '80, toen ik al ruim 10 jaar oud was.