NMBS

Ter ondersteuning van onze veelgeplaagde spoorwegmaatschappij toch deze anecdote.

Gisterenavond had ik in de trein een origineel universiteitsdiploma laten liggen. Dat had ik nodig om een formaliteit op m'n werk in orde te brengen. Tegelijk had ik dan maar kopieën genomen zodat ik het origineel niet meer ergens naartoe hoefde te nemen. Dat origineel en de 2 kopieën had ik in het bagagerek laten liggen.
Tegen dat ik het besefte was het al 45 minuten later en was de trein alweer vertrokken. Ik snelde toch nog naar het station, waar men mij alleen vriendelijk kon zeggen dat ik via de website het daartoe bestemde formulier moest invullen en dat ze dan zouden trachten de Inno-zak met het waardevolle document terug te vinden. De trein kwam immmers gisterenavond nog terug.

Ik dus onverrichterzake weer naar huis, alwaar via de website van de NMBS de nodige gegevens invulde. En ziedaar, hoogstens een uur later kregen we al telefoon om te zeggen dat de zak was teruggevonden en dat ik hem kon afhalen, wat ik vanmorgen ook prompt deed en wat mij een tevreden mens maakte. Alsof de duivel ermee gemoeid was, werd de trein die ik toen wilde nemen afgeschaft en moest ik met die van een uur later reizen.
Niettemin een welgemeend 'hartelijk dank NMBS' voor deze goede service !

De voorbije dagen stelde ik in het Noordstation overigens zelf ook vast dat het reservaat voor daklozen daar verdwenen is. Maandenlang konden in een wat afgelegen ruimte daklozen of mensen zonder geldige verblijfspapieren terecht om de nacht binnen door te brengen in plaats van buiten, waar het deze winter toch behoorlijk koud is geweest. Ze werden afgeschermd van de pendelaars, dat tuig, door stalen hekken. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wie van wie werd weggehouden : wij van hen of zij van ons. Privacy hadden ze in alle geval geenszins. Misschien had men er een of andere wand moeten plaatsen i.p.v. hekken waar iedereen kon doorkijken.
Ik heb wel niemand hen pindanootjes zien voeren.

Ergens was het wel schrijnend om die mensen daar te zien zitten en de wijze waarop we met dergelijke personen (of met bedelaars of gevangenen, met randfiguren in het algemeen) omgaan het zegt toch veel over onze maatschappij. Hier werd hen gelukkig een dak boven het hoofd geboden, maar of er verder van veel begeleiding of bijstand sprake was, durf ik betwijfelen.
En nu is alles opgedoekt alhoewel het toch alweer heel koud wordt 's nachts. Ik heb gelezen dat ze tot 1 maart mochten blijven maar dat het daarna onherroepelijk gedaan was met deze onvoorstelbare gulheid van onzentwege.