Weer terug

Eigenlijk sinds vrijdagmiddag reeds, maar wegens tijdsgebrek en gepieker over wat ik hier zou kunnen zetten, bleef het 'stil'.

Het doet vreemd aan om opnieuw in de realiteit geworpen te worden na haast twee weken in een soort luchtbel geleefd te hebben, waarin we ons al bij al om vrij weinig moesten bekommeren en men zich veeleer met ons bezighield. Onze kinderen waren wellicht de hoofdzorg, maar ook zij vergden uiteindelijk misschien zelfs minder aandacht dan anders. De aanwezigheid van grootouders en onze dagelijkse bezoeken aan een van de talloze stranden zullen daar wel voor veel mee te maken hebben gehad.

Ons vorige bezoek aan Brazilië lag alweer 7 jaar achter ons en S. was er dus zelfs nog nooit geweest. Al weken op voorhand keken de kinderen ernaar uit, wij ook, weze het om verschillende redenen toch wat met gemengde gevoelens. Om verschillende redenen verkozen we nu te gaan, onder meer omdat m'n ouders momenteel nog allebei in Salvador da Bahia wonen, in de staat Bahia, waar we haast enkel heerlijke herinneringen aan hebben. Tantes, neven en nichten wonen haast allemaal in het veel zuidelijker gelegen Paraná en daarenboven ook helemaal niet aan de kust, wat voor de kinderen toch een bijzonder groot verschil zou hebben gemaakt. Het klimaat is er ook minder warm. Dit allemaal om maar te zeggen dat ik van Brazilië en meer bepaald Bahia een bepaald ideaalbeeld had. Dit heb ik nu toch enigszins moeten bijstellen.

Ik blijf erbij, om op vakantie te gaan, vormt het een uitstekende keuze, maar om er permanent te leven, zijn er wat mij betreft toch enkele schaduwzijden.
De Brazilianen die we ontmoetten blijven goedlachse, gastvrije, ontwapenend vriendelijke mensen, maar dat kan niet verhullen dat er in die maatschappij verschillende werelden naast elkaar bestaan die in de mate van het mogelijke gescheiden worden : mensen met (veel) geld, wonen daar het liefst nog in zogenaamde 'condóminios' ; afgesloten domeinen waar een goedmenend mens enkel binnenkomt langs een ingangspoort waar je gecontroleerd wordt. Andere welstellenden schermen hun huis en tuin volledig af middels een hoge muur waarop scherpe voorwerpen, prikkeldraad op zijn aangebracht, eventueel met nog enkele camera's erbovenop. Ook suggereert men vaak de aanwezigheid van een grote hond en ik neem aan dat een aanzienlijk deel ook nog vuurwapens in huis heeft. De minst bedeelden wonen dan weer vaak op een hoopje in getto's, beter gekend als favelas, in vrij rudimentaire huizen.

Met de openbare infrastructuur is het geregeld pover gesteld. Zo laat de staat van de wegen vaak te wensen over. Voetgangers worden haast verplicht op de straat te wandelen, gewoon omdat er geen voetpad die naam waardig voorhanden is en dit geldt niet alleen in de bebouwde kom, waar de snelheid vertraagd wordt door de alomtegenwoordige 'quebra molas' maar ook langs de secundaire wegen waar veel sneller wordt gereden. Degelijke, veilige oversteekplaatsen op de grote wegen zag ik bitter weinig. Dit leidt voortdurend tot, op z'n minst, hachelijke toestanden ; voetgangers en fietsers moeten halsbrekende toeren uithalen om in het bijzonder hectische verkeer niet te worden aangereden. Wie meent dat Brussel erg is, moet zich beslist eens in het verkeer wagen in een grootstad van een ontwikkelingsland.

Einde deel 1.