Weer terug 2

Opvallend zijn ook de talrijke grote winkelcentra of shopping malls in de grote steden, wat dikwijls ten nadele gaat van lokale (kleine) zelfstandigen (in Antwerpen kan men erover meespreken dankzij de mastodont Wijnegem en ik vermoed dat dit fenomeen ook speelt nabij Maasmechelen). Of dit enig effect heeft op het sociale weefsel ter plekke weet ik niet, maar er gaat wel heel wat couleur locale door verloren en, waarschijnlijk, jobs.

De plek om elkaar te ontmoeten is doorgaans dus niet het dichtstbijzijnde plein, park of andere openbare plek (daar is het immers GEVAARLIJK), maar het strand, zeker tijdens het weekend, of bij iemand thuis, waar men tijdens een copieus gerecht heel wat lacht en bijpraat, zoals we al meermaals hebben mogen ervaren. Aan het strand zijn de warme temperaturen ook draaglijker, al moet je wel de zon verdragen indien je geen plekje in de schaduw hebt kunnen bemachtigen (maar daar bestaan enkele middeltjes tegen). Niets zo leuk als aan het strand met je vrienden allerlei dingen te bespreken of de wereld trachten te verbeteren onder het genot van een caipirinha of kokossap en intussen bijvoorbeeld gefrituurde visjes binnenspelend of een heuse moqueca te delen. Intussen hou je het voorbijwandelend vrouwelijk of mannelijk schoon in het oog, lach je heel wat af en geniet je van je in het water spelende kinderen.

Bon, tijd om af te ronden, want ik begin langdradig te worden, vrees ik, en de lokroep van m'n bed wordt stilaan onweerstaanbaar. Wat hebben we nog qua pure toerische activiteit gedaan ? Een bezoek aan de Pelourinho, het historische hart van Salvador da Bahia. Tot nog niet zo heel lang geleden een buurt waar je beter kon wegblijven, maar die sinds ettelijke jaren heropgewaardeerd werd en ook tot het werelderfgoed behoort.


Op de foto ziet men het centrale plein waar de slaven naar verluidt gestraft werden om wat voor reden ook (ontsnappingspoging ? gewoon een fout gemaakt ?). In die buurt leefden, werkten de Portugezen oorspronkelijk en er staan nog heel wat gebouwen van in de koloniale periode (Brazilië werd in 1822 reeds onafhankelijk, wat vroeg is voor een Europese kolonie. Sommige gebouwen daar zijn dan ook werkelijk oud).
Daar vallen mensen als wij natuurlijk meteen in het oog, waardoor we het doelwit werden van verkopers allerhande en ook boefjes. Maar allemaal zonder veel erg, hoogstens wat ergernis. We deden er in ieder geval minder belachelijk dan Gène Bervoets en Zohra toen zij er op bezoek waren.
Daarnaast nog het Forte São Marcelo bezocht waar we een interessante rondleiding kregen, de Farol da Barra (een vuurtoren, waar we aan een kraampje wat lekkers aten, bediend door twee beeldschone vrouwen).

Einde deel 2. Mogelijk kaart ik in deel 3 een wat verrassend aspect van mezelf aan.