John Campbell

In de vroege jaren '90 was ik een trouwe luisteraar van het radioprogramma 'In de club' op radio 1, waarin op vrijdagavond jazz en blues aan bod kwamen. Ik heb het eerder denk ik al geschreven, de tweede helft van de jaren '80 en de eerste helft van de jaren '90 was ik op muzikaal vlak eigenlijk heel wat avontuurlijker ingesteld dan nu. Toen moest ik mijn muzikale cultuur nog helemaal opbouwen (tot dan toe had ik voornamelijk naar top 30- en Studio Brussel-muziek geluisterd). Met m'n tanende interesse voor TV groeide echter die voor de radio en zodoende leerde ik toch heel wat programma's kennen, waaronder dus 'In de club'. Wie voor het jazzluik instond, weet ik eerlijkheidshalve niet meer, maar het bluesgedeelte werd gepresenteerd door de vaste presentator en ook Arnold Rypens. En zodoende leerde ik ook John Campbell kennen, die daar tijdens een bepaalde periode af en toe aan bod kwam, tot hij in 1993 plots en voortijdig stierf.

Nu snel vooruitspoelen.
In de tweede helft van maart was ik via het internet maar weer eens op zoek gegaan naar die bluesartiest waarover ik ruim 15 jaar geleden had horen spreken en wiens overlijden het wereldje even in rouw dompelde, mede omdat hij na vele jaren van magere koeien of ronduit zwarte sneeuw eindelijk meer bekendheid verwierf en platen begon te verkopen. De paar songs die ik rond die periode van hem had gehoord, hadden me toch in die mate geboeid dat ik me afvroeg wie het ook weer kon zijn. De naam was ik immers al lang vergeten. Na voor de zoveelste keer een paar zoektermen in Google te hebben ingetypt, kwam ik dan toch op een website terecht die me een nuttige tip opleverde en, inderdaad, het bleek om een zekere John Campbell te gaan, bluesgitarist die in 1993 stierf, net toen hij wat succes begon te oogsten.

Opgetogen bestelde ik meteen 2 cd's die gelukkig via amazon.fr nog verkrijgbaar waren en de dag erop ging ik dit trots melden bij een aantal mensen die stuk voor stuk meer verstand van muziek hebben dan ik.
Ik kwam van een koude kermis thuis : 'geef mij maar Son House' aldus de ene. 'Niet slecht, maar voor echte blues moet je bij Reverend Gary Davis zijn' aldus Joski.

Tijdens onze reis naar Brazilië kwamen beide cd's aan en bij onze terugkomst trof ik ze dan ook mooi aan bij de post. En ik beklaag het me geenszins, ondanks de minder positieve commentaar van beide kenners.

Luister en oordeel zelf maar. Hierbij twee stukjes : een waarin John Campbell gitaarles geeft en het bovenstaande, waar je hem in concert kunt bewonderen.
Het verschil in look is wel opvallend ; van braaf naar toch heel wat ruiger.