Voilà, Het onverwachte antwoord van Patricia De Martelaere is uit en nu begin ik aan De mythe van de 'goede oorlog', van J.R. Pauwels, waarin het beeld dat we van de VSA tijdens WOII hebben/hadden kritisch onder de loep wordt genomen.
Het onverwachte antwoord was niet meteen my cup of tea, eerlijk gezegd. Ik begreep niet waar de auteur heen wilde. De lezer krijgt een beeld voorgeschoteld van een man doorheen de ogen van een 6-tal verschillende vrouwen in wier leven hij elk een andere rol speelt. Zelf komt hij haast zelden of nooit aan het woord, tenzij in het laatste hoofdstuk, waar hij de speelbal lijkt van z'n dochter. Het zijn de vrouwen die praten of schrijven.
Wat me vooral verveelde was de manier waarop onophoudelijk en om de paar regels van plaats en tijd wordt gewisseld. Constant flash backs en gedachtenflarden. In het hoofdstuk met de brieven verspringt de auteur bovendien ook nog voortdurend van briefschrijfster. Enfin, mij is het een beetje een raadsel, maar mogelijk wilde de PDM dat zo bewust.
Wat ik wel confronterend vond, waren de passages waarin enkele van de vrouwen werkelijk hunkerden naar de man in kwestie. Ik vrees dat ik nooit dergelijke gevoelens teweeg heb gebracht. En zo ja, dan ben ik het vergeten of heb ik er weinig of niets van gemerkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten