Beangstigend

Vorig weekend hebben we aan zee doorgebracht, meer bepaald in Nieuwpoort. Dit omdat de mater familias van M. haar verjaardag daar temidden van haar nageslacht wou vieren. Ik ben geen niet zo’n gezelligheidsdier en mijn schoonfamilie vormt voor mij ook geen ideaal gezelschap (maar wie wel ?), maar ik kon er niet onderuit en vertrok uiteindelijk niet zo heel slechtgemutst vrijdagnamiddag naar ginder, samen met beide R. en S. M. was ’s morgens al vertrokken, zodat alle vrouwen wat tijd onder elkaar konden doorbrengen.

Plaats van verblijf verdient op zich welhaast een plek in de annalen van horror : de Floreal. De gemiddelde leeftijd van de bezoekers moet toch minstens op 45 jaar gelegen hebben denk ik en heel wat van de gasten spreidden ongegeneerd de onhebbelijkheden tentoon die vaak typisch lijken voor oudere mensen : de anderen moeten zich maar plooien naar hun wensen en gedrag. Het eten was ook niet bepaald culinair hoogstaand en als je er dan nog eens live muzikale begeleiding bij krijgt van een duo dat bijna uitsluitend evergreens brengt voor een welbepaalde doelgroep, die goedkeurend toehoort en soms zelfs een enthousiast teken van leven geeft, moet je al bijna bovenmenselijke inspanningen doen om opgewekt voor de dag te blijven komen (iets wat me niet steeds gelukt is).

Daarnaast waren er de klassieke strand- en duinenwandelingen waarvan de kolonie kinderen veel deugd had. In het hotel was ook een zwembad en zaterdagvoormiddag hadden we het haast helemaal voor ons alleen, wat de pret alleen maar verhoogde.

Zaterdagnamiddag wilde iemand van de groep dan graag eens naar de dodengang in Diksmuide gaan. Zo gezegd, zo gedaan ; bijna iedereen de wagens in om dan ter plaatse vast te stellen dat die loopgraven in dit seizoen enkel 2 dagen tijdens de week open zijn. We hebben dan maar wat rond het terrein gewandeld en daarna bij gebrek aan alternatieven de IJzertoren bezocht (we kennen de streek daar niet zo goed al had ik het Ieperse museum In Flanders Fields voorgesteld, een suggestie waaraan geen aandacht werd besteed).

Hoe meer het bezoek aan die tot museum omgevormde toren vorderde, hoe onbehaaglijker ik me begon te voelen. Doordat er toch 5 jonge kinderen bij waren, hadden we nauwelijks de tijd om alles aandachtig te bekijken, maar ergens was dat misschien ook maar beter. De tentoonstelling en de hele toren heeft blijkbaar twee thema’s : vrede (“Nooit meer oorlog” staat er in verschillende talen op de sokkel in grote letters te lezen (ben wel vergeten na te gaan of het er ook in het Frans op staat)en de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Waar ik me in het eerste nog kan vinden, is dat wat het tweede betreft al iets minder het geval, gewoon omdat ik er weinig of geen affiniteit mee heb.

Echter, de manier waarop het zelfstandigheidsstreven van Vlaanderen er wordt belicht, grenst nagenoeg aan onvervalste propaganda of zo kwam het toch op mij over. Op heel vijandige toon komen verschillende aspecten aan bod die niet zelden weinig of niets met de Eerste Wereldoorlog te maken hebben (verfransend Brussel (daar de olievlek genoemd), faciliteitengemeenten, B-H-V enz.) en voorvechters voor de goede zaak worden er verheerlijkt. Zo schrok ik van een groot citaat : “Stomme oorlog, stomme oorlog, stomme oorlog” stond er in koeien van letters. Op zich geen probleem, tot je leest van wie het komt : een soldaat (brancardier naar verluidt) genaamd Staf de Clerq…Uitgerekend een van de meest prominente Vlaamse collaborateurs. Hij schreef die woorden in onverdachte tijden (WO1), maar waarom wordt dat er door de samenstellers uitgepikt om een hele wand te sieren, terdege wetende waarvoor hij onder meer stond ? Om “aan te tonen” dat hij eigenlijk pacifistisch was ? Ik begrijp het niet goed.

Hoe willen de nationalisten zo begrip kweken voor hun wensen ? Of misschien is dat helemaal niet de bedoeling ? Zich enerzijds uitspreken tegen oorlog en anderzijds dan weer openlijk de confrontatie opzoeken met een deels provocerende tentoonstelling. Ik zou nog eens terug moeten om alles rustig te bekijken, maar of ik dat wel wil ?